กระทู้โดย don
- 17 พฤษภาคม 2026, 19:32:57ผมยังจำแววตาของแพรได้ดี...แววตาที่สั่นไหวเหมือนกำลังจะบอกความลับที่ฝังลึกที่สุดในชีวิตเธอ.
ห้องนอนของเราถูกปกคลุมด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงฝนที่กระหน่ำลงมานอกหน้าต่างเป็นเพื่อน.
อะไรกันแน่คือความจริงที่น้องแพรกำลังจะสารภาพ? และมันจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเราไปตลอดกาลหรือไม่?
น้องแพรจ้องหน้าผม สองมือเล็กๆ ของเธอกำเข้าหากันแน่นบนผ้าห่มผืนบาง ผมสัมผัสได้ถึงความประหม่าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ แสงไฟสลัวจากโคมไฟข้างเตียงกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอ ทำให้เงาตกกระทบจนดูเหมือนมีอีกครึ่งหนึ่งที่ซ่อนเร้นไว้
'พี่จะ...รับได้แน่นะคะ' เสียงของเธอสั่นพร่า คล้ายกระซิบมากกว่าพูด ผมพยักหน้าช้าๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ผมไม่รู้ว่าผมพร้อมจะรับอะไร แต่สัญชาตญาณบอกว่ามันจะต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ
'คนคนนั้น...เขาไม่ใช่แค่คนรักเก่าของแพรค่ะพี่...' แพรเริ่มพูด ดวงตาเธอหลุบต่ำมองผ้าห่ม 'เขาเป็น...คนที่มีสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่านั้น' เธอกัดริมฝีปากตัวเอง ผมจับมือเธอเบาๆ บีบคลึงอย่างให้กำลังใจ แต่ในใจผมเองกลับเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว
'สายสัมพันธ์แบบไหน...' ผมถามเบาๆ พยายามกลั้นเสียงตัวเองไม่ให้สั่น ผมรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ปลายสุดทางคือเหว ความรู้สึกเหมือนวันที่ตลาดหุ้นผันผวนหนักๆ จนทุกคนต้องหันมาคุยเรื่องที่นายกฯ จ่อนำข้อเสนอของเจ้าสัวและซีอีโอไปถก ครม. เพื่อตั้ง กรอ. นั่นแหละ...คือความรู้สึกที่คลุมเครือและไม่แน่นอน
'เขาคือ...น้องชายฝาแฝดของแพรค่ะพี่...' คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ ผมชะงักค้าง มือที่จับมือแพรอยู่พลันแข็งทื่อไปหมด 'น้องชายฝาแฝด?' ผมทวนคำ เสียงของตัวเองเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง 'แต่พวงกุญแจปลาโลมานั่น...มันเป็นของน้องนุ่น...'
แพรเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลออยู่ 'ใช่ค่ะพี่...เพราะน้องชายของแพร...ชื่อนที...กับน้องนุ่น...เขาเป็น...คนรักกัน' เธอพูดพร้อมกับเสียงสะอื้น 'พวงกุญแจนั้น...นทีเขาทำให้ตอนที่น้องนุ่นจากไป...' แพรปล่อยโฮออกมา ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความจริงที่ผมได้ยินมันเกินกว่าที่สมองผมจะประมวลผลได้ทั้งหมด
น้องนุ่น? น้องชายฝาแฝด? แฟนเก่าที่หายไปของผม? ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันอย่างน่าเหลือเชื่อจนผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
ผมรวบแพรเข้ามากอดแน่น ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่บนอกของผม ผมลูบหัวเธอเบาๆ พยายามปลอบโยนทั้งเธอและปลอบใจตัวเองที่กำลังสับสนเกินบรรยาย กลิ่นแชมพูหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอยังคงปลอบประโลมผมได้เสมอ แม้ในยามที่หัวใจผมกำลังปวดร้าวกับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้
'แล้ว...นที...เขาไปไหน' ผมถามเสียงพร่า 'แล้วน้องนุ่นล่ะ...ทำไม...' ผมพูดไม่จบประโยคด้วยความอัดอั้น
แพรผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาเงยขึ้นมองผม 'นที...เขาหายตัวไปค่ะพี่...หายไปพร้อมกับน้องนุ่น...เมื่อห้าปีที่แล้ว...และพวงกุญแจนั้น...มันคือของดูต่างหน้า...ที่แพรเก็บไว้...ส่วนน้องนุ่น...คือคนที่พี่เคยรัก...แต่เธอ...ก็ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว...' เธอพูดประโยคสุดท้ายด้วยเสียงที่เบาหวิวเหมือนลมหายใจ
คำว่า 'ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว' มันยิ่งทำให้ผมสับสน ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกเล่นงานด้วยความจริงที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ผมจะเข้าใจได้ทัน ผมพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดในหัวอย่างยากลำบาก
'แพร...แพรกำลังหมายถึงอะไร...' ผมถามเสียงแหบพร่า
แพรไม่ตอบ เธอเพียงแค่สวมกอดผมแน่นอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนใบหน้าขึ้นมาจูบผมอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและปวดร้าว ผมรับรู้ได้ถึงรสเค็มจากน้ำตาที่ปะปนมากับการจูบ ทุกอย่างดูเหมือนจะยิ่งตอกย้ำถึงความซับซ้อนที่อยู่เบื้องหลังความสัมพันธ์ของเรา
จูบนั้นเริ่มเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ผมรับรู้ถึงความต้องการที่พุ่งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แม้ในยามที่ใจยังคงสับสน ผมบดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วง พลิกตัวแพรให้นอนราบลงกับเตียง ผมคร่อมตัวเธอไว้ ผมมองเข้าไปในดวงตาของเธอที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนาที่เร่าร้อนปะปนกับความเศร้า
'พี่...อย่าพึ่ง...นะ' แพรกระซิบ สองมือเธอยกขึ้นโอบรอบคอผม แต่แววตาเธอกลับสื่อถึงความต้องการที่สวนทางกับคำพูดนั้น 'แพรอยาก...ให้พี่...ลืมเรื่องพวกนั้นไปก่อน...ตอนนี้...แพรอยากแค่ให้พี่...อยู่กับแพรตรงนี้...'
ผมเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการ ผมต้องการมันเหมือนกัน เพื่อหลีกหนีจากความจริงที่บีบคั้นนี้ชั่วขณะ ผมก้มลงจูบเธออีกครั้ง จูบที่ดูดดื่มและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม ผมค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของแพรออกทีละชิ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนภายใต้แสงสลัว แสงไฟจากภายนอกที่สะท้อนจากถนนเปียกฝนลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ห้องดูเหมือนถูกย้อมด้วยสีม่วงอมชมพู ภาพสะท้อนของพวกเราในกระจกบานใหญ่ตรงปลายเตียงยิ่งทำให้ทุกอย่างดูเหมือนฝัน
ผมมองเห็นตัวเองและแพรกำลังบดเบียดกันในเงาสะท้อน แพรในอ้อมแขนของผมดูเปราะบางแต่ก็เร่าร้อนอย่างน่าประหลาด เธอเป็นทั้งนางฟ้าและปริศนาในคราวเดียวกัน ผมค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอ รับรู้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากกายสาว
'อื้อ...พี่ขา...' แพรครางออกมาเมื่อผมจูบลงไปตามลำคอระหงของเธอ ผมได้กลิ่นกายของเธอที่หอมหวานปะปนกับกลิ่นละมุนของแชมพูที่เพิ่งสระมาใหม่ๆ 'พี่...แพร...' เสียงของเธอขาดห้วง เมื่อผมเริ่มสร้างจังหวะเร่าร้อนลงไปในตัวเธอ
แพรจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของผมเบาๆ แสดงถึงความสุขสมที่เธอได้รับ เธอแอ่นกายรับทุกสัมผัส ผมรู้สึกได้ถึงความฟิตความแคบที่โอบรัดผมไว้แน่น มันฉ่ำจนน่าใจหาย เสียงครางหวานๆ ของเธอเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ผสมกับเสียงหอบหายใจของผมเอง ทุกอย่างดูเหมือนจะปลดปล่อยความอัดอั้นในใจของพวกเราออกมา
'พี่...ตรงนั้น...อ๊ะ...แรงอีกค่ะพี่...' เธอพร่ำบอก ผมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและหนักหน่วงขึ้นตามคำขอ ผมมองเห็นแววตาของเธอในกระจก มันเต็มไปด้วยความต้องการที่ล้นปรี่ และในขณะเดียวกันก็ยังมีความเจ็บปวดบางอย่างซ่อนอยู่ ผมรู้สึกเหมือนกำลังหลอมรวมกับเธอทั้งกายและใจ พยายามจะช่วยให้เธอได้ปลดปล่อยจากความจริงที่หนักอึ้งนั้น
เราปลดปล่อยไปพร้อมๆ กัน แพรกรีดร้องออกมาเบาๆ ในตอนท้าย ผมก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ปล่อยให้ร่างกายของเราแนบชิดกันอย่างนั้น ผมยังคงสับสนกับสิ่งที่เธอเล่ามาทั้งหมด แต่ในอ้อมกอดของแพร ผมรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
เธอพลิกตัวมาซบหน้ากับอกผม ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอเป่ารดผิว ผมลูบไล้แผ่นหลังของเธอเบาๆ 'แพร...น้องนุ่น...ไม่ใช่นุ่นคนเดิม...หมายความว่ายังไง' ผมตัดสินใจถามอีกครั้ง ผมรู้ว่ามันยังคาใจผมอยู่ และผมก็เชื่อว่าแพรเองก็อยากจะระบายออกมา
แพรเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาของเธอยังคงแดงก่ำ 'น้องนุ่น...เธอ...กลับมาแล้วค่ะพี่...' เธอเว้นวรรคหายใจ 'แต่เธอ...จำเรื่องราวเก่าๆ ไม่ได้เลย...แล้วเธอ...ก็อยู่กับ...คนที่ส่งพวงกุญแจนั้นคืนให้แพร' แพรพูดพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง
'คนที่ส่งพวงกุญแจ...คืนให้แพร?' ผมทวนคำ เสียงของผมสั่นพร่า 'ใคร...ใครกันแน่ที่ส่งมา?'
แพรไม่ตอบ เธอเพียงแต่จ้องมองมาที่ผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะกอดผมแน่นราวกับจะหาที่พึ่ง
'คนคนนั้น...เขากลับมาแล้วค่ะพี่...' แพรกระซิบ 'และเขา...กำลังเฝ้ามองเราอยู่...ตลอดเวลา... เขาคือ...คนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของทุกสิ่ง...ในชีวิตแพร...และชีวิตน้องนุ่น...คนคนนั้น...คือคนที่แพรกลัวที่สุด...' คำพูดของเธอทำให้ผมรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วทั้งตัว
ปล. ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้ครับพี่ๆ แค่พวงกุญแจอันเดียวแท้ๆ ทำเอาผมนอนไม่หลับเลยเนี่ย
ปล.2 พรุ่งนี้จะพยายามมาต่อให้เร็วที่สุดนะครับ พอดีช่วงนี้งานยุ่งปลากรอบเยอะมากจริงๆ ครับ
ปล.3 ความลับที่ซ่อนไว้ใต้หน้ากากมันช่างอันตรายจริงๆ นะครับ
คำถามชวนคุยครับพี่ๆ:
1. พี่ๆ คิดว่า 'คนคนนั้น' ที่น้องแพรพูดถึงคือใครกันแน่ครับ?
2. ถ้าพี่ๆ เจอแฟนเก่าที่หายไปแล้วจำเราไม่ได้ จะรู้สึกยังไงครับ?
3. การที่น้องแพรเลือกจะบอกความจริงในขณะที่กำลังเร่าร้อน มันสื่อถึงอะไรกันแน่?
4. มีเรื่องราวความรักแบบไหนที่พี่ๆ เคยเจอแล้วซับซ้อนเกินกว่าจะรับไหวบ้างไหมครับ?
5. ท่ามกลางความสับสนแบบนี้ พี่ๆ จะเลือกเชื่อใจน้องแพรได้มากแค่ไหนครับ?
DM Reward: ใครเดา 'คนคนนั้น' ถูก ผมจะส่งพิกัดร้านที่น้องแพรชอบไปให้ครับ (อันนี้สมมตินะครับ)
พรุ่งนี้: เงาที่ตามติดเรามา...ตลอดเวลา...
ห้องนอนของเราถูกปกคลุมด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงฝนที่กระหน่ำลงมานอกหน้าต่างเป็นเพื่อน.
อะไรกันแน่คือความจริงที่น้องแพรกำลังจะสารภาพ? และมันจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเราไปตลอดกาลหรือไม่?
น้องแพรจ้องหน้าผม สองมือเล็กๆ ของเธอกำเข้าหากันแน่นบนผ้าห่มผืนบาง ผมสัมผัสได้ถึงความประหม่าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ แสงไฟสลัวจากโคมไฟข้างเตียงกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอ ทำให้เงาตกกระทบจนดูเหมือนมีอีกครึ่งหนึ่งที่ซ่อนเร้นไว้
'พี่จะ...รับได้แน่นะคะ' เสียงของเธอสั่นพร่า คล้ายกระซิบมากกว่าพูด ผมพยักหน้าช้าๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ผมไม่รู้ว่าผมพร้อมจะรับอะไร แต่สัญชาตญาณบอกว่ามันจะต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ
'คนคนนั้น...เขาไม่ใช่แค่คนรักเก่าของแพรค่ะพี่...' แพรเริ่มพูด ดวงตาเธอหลุบต่ำมองผ้าห่ม 'เขาเป็น...คนที่มีสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่านั้น' เธอกัดริมฝีปากตัวเอง ผมจับมือเธอเบาๆ บีบคลึงอย่างให้กำลังใจ แต่ในใจผมเองกลับเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว
'สายสัมพันธ์แบบไหน...' ผมถามเบาๆ พยายามกลั้นเสียงตัวเองไม่ให้สั่น ผมรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ปลายสุดทางคือเหว ความรู้สึกเหมือนวันที่ตลาดหุ้นผันผวนหนักๆ จนทุกคนต้องหันมาคุยเรื่องที่นายกฯ จ่อนำข้อเสนอของเจ้าสัวและซีอีโอไปถก ครม. เพื่อตั้ง กรอ. นั่นแหละ...คือความรู้สึกที่คลุมเครือและไม่แน่นอน
'เขาคือ...น้องชายฝาแฝดของแพรค่ะพี่...' คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ ผมชะงักค้าง มือที่จับมือแพรอยู่พลันแข็งทื่อไปหมด 'น้องชายฝาแฝด?' ผมทวนคำ เสียงของตัวเองเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง 'แต่พวงกุญแจปลาโลมานั่น...มันเป็นของน้องนุ่น...'
แพรเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลออยู่ 'ใช่ค่ะพี่...เพราะน้องชายของแพร...ชื่อนที...กับน้องนุ่น...เขาเป็น...คนรักกัน' เธอพูดพร้อมกับเสียงสะอื้น 'พวงกุญแจนั้น...นทีเขาทำให้ตอนที่น้องนุ่นจากไป...' แพรปล่อยโฮออกมา ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความจริงที่ผมได้ยินมันเกินกว่าที่สมองผมจะประมวลผลได้ทั้งหมด
น้องนุ่น? น้องชายฝาแฝด? แฟนเก่าที่หายไปของผม? ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันอย่างน่าเหลือเชื่อจนผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
ผมรวบแพรเข้ามากอดแน่น ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่บนอกของผม ผมลูบหัวเธอเบาๆ พยายามปลอบโยนทั้งเธอและปลอบใจตัวเองที่กำลังสับสนเกินบรรยาย กลิ่นแชมพูหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอยังคงปลอบประโลมผมได้เสมอ แม้ในยามที่หัวใจผมกำลังปวดร้าวกับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้
'แล้ว...นที...เขาไปไหน' ผมถามเสียงพร่า 'แล้วน้องนุ่นล่ะ...ทำไม...' ผมพูดไม่จบประโยคด้วยความอัดอั้น
แพรผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาเงยขึ้นมองผม 'นที...เขาหายตัวไปค่ะพี่...หายไปพร้อมกับน้องนุ่น...เมื่อห้าปีที่แล้ว...และพวงกุญแจนั้น...มันคือของดูต่างหน้า...ที่แพรเก็บไว้...ส่วนน้องนุ่น...คือคนที่พี่เคยรัก...แต่เธอ...ก็ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว...' เธอพูดประโยคสุดท้ายด้วยเสียงที่เบาหวิวเหมือนลมหายใจ
คำว่า 'ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว' มันยิ่งทำให้ผมสับสน ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกเล่นงานด้วยความจริงที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ผมจะเข้าใจได้ทัน ผมพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดในหัวอย่างยากลำบาก
'แพร...แพรกำลังหมายถึงอะไร...' ผมถามเสียงแหบพร่า
แพรไม่ตอบ เธอเพียงแค่สวมกอดผมแน่นอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนใบหน้าขึ้นมาจูบผมอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและปวดร้าว ผมรับรู้ได้ถึงรสเค็มจากน้ำตาที่ปะปนมากับการจูบ ทุกอย่างดูเหมือนจะยิ่งตอกย้ำถึงความซับซ้อนที่อยู่เบื้องหลังความสัมพันธ์ของเรา
จูบนั้นเริ่มเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ผมรับรู้ถึงความต้องการที่พุ่งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แม้ในยามที่ใจยังคงสับสน ผมบดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วง พลิกตัวแพรให้นอนราบลงกับเตียง ผมคร่อมตัวเธอไว้ ผมมองเข้าไปในดวงตาของเธอที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนาที่เร่าร้อนปะปนกับความเศร้า
'พี่...อย่าพึ่ง...นะ' แพรกระซิบ สองมือเธอยกขึ้นโอบรอบคอผม แต่แววตาเธอกลับสื่อถึงความต้องการที่สวนทางกับคำพูดนั้น 'แพรอยาก...ให้พี่...ลืมเรื่องพวกนั้นไปก่อน...ตอนนี้...แพรอยากแค่ให้พี่...อยู่กับแพรตรงนี้...'
ผมเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการ ผมต้องการมันเหมือนกัน เพื่อหลีกหนีจากความจริงที่บีบคั้นนี้ชั่วขณะ ผมก้มลงจูบเธออีกครั้ง จูบที่ดูดดื่มและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม ผมค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของแพรออกทีละชิ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนภายใต้แสงสลัว แสงไฟจากภายนอกที่สะท้อนจากถนนเปียกฝนลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ห้องดูเหมือนถูกย้อมด้วยสีม่วงอมชมพู ภาพสะท้อนของพวกเราในกระจกบานใหญ่ตรงปลายเตียงยิ่งทำให้ทุกอย่างดูเหมือนฝัน
ผมมองเห็นตัวเองและแพรกำลังบดเบียดกันในเงาสะท้อน แพรในอ้อมแขนของผมดูเปราะบางแต่ก็เร่าร้อนอย่างน่าประหลาด เธอเป็นทั้งนางฟ้าและปริศนาในคราวเดียวกัน ผมค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอ รับรู้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากกายสาว
'อื้อ...พี่ขา...' แพรครางออกมาเมื่อผมจูบลงไปตามลำคอระหงของเธอ ผมได้กลิ่นกายของเธอที่หอมหวานปะปนกับกลิ่นละมุนของแชมพูที่เพิ่งสระมาใหม่ๆ 'พี่...แพร...' เสียงของเธอขาดห้วง เมื่อผมเริ่มสร้างจังหวะเร่าร้อนลงไปในตัวเธอ
แพรจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของผมเบาๆ แสดงถึงความสุขสมที่เธอได้รับ เธอแอ่นกายรับทุกสัมผัส ผมรู้สึกได้ถึงความฟิตความแคบที่โอบรัดผมไว้แน่น มันฉ่ำจนน่าใจหาย เสียงครางหวานๆ ของเธอเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ผสมกับเสียงหอบหายใจของผมเอง ทุกอย่างดูเหมือนจะปลดปล่อยความอัดอั้นในใจของพวกเราออกมา
'พี่...ตรงนั้น...อ๊ะ...แรงอีกค่ะพี่...' เธอพร่ำบอก ผมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและหนักหน่วงขึ้นตามคำขอ ผมมองเห็นแววตาของเธอในกระจก มันเต็มไปด้วยความต้องการที่ล้นปรี่ และในขณะเดียวกันก็ยังมีความเจ็บปวดบางอย่างซ่อนอยู่ ผมรู้สึกเหมือนกำลังหลอมรวมกับเธอทั้งกายและใจ พยายามจะช่วยให้เธอได้ปลดปล่อยจากความจริงที่หนักอึ้งนั้น
เราปลดปล่อยไปพร้อมๆ กัน แพรกรีดร้องออกมาเบาๆ ในตอนท้าย ผมก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ปล่อยให้ร่างกายของเราแนบชิดกันอย่างนั้น ผมยังคงสับสนกับสิ่งที่เธอเล่ามาทั้งหมด แต่ในอ้อมกอดของแพร ผมรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
เธอพลิกตัวมาซบหน้ากับอกผม ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอเป่ารดผิว ผมลูบไล้แผ่นหลังของเธอเบาๆ 'แพร...น้องนุ่น...ไม่ใช่นุ่นคนเดิม...หมายความว่ายังไง' ผมตัดสินใจถามอีกครั้ง ผมรู้ว่ามันยังคาใจผมอยู่ และผมก็เชื่อว่าแพรเองก็อยากจะระบายออกมา
แพรเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาของเธอยังคงแดงก่ำ 'น้องนุ่น...เธอ...กลับมาแล้วค่ะพี่...' เธอเว้นวรรคหายใจ 'แต่เธอ...จำเรื่องราวเก่าๆ ไม่ได้เลย...แล้วเธอ...ก็อยู่กับ...คนที่ส่งพวงกุญแจนั้นคืนให้แพร' แพรพูดพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง
'คนที่ส่งพวงกุญแจ...คืนให้แพร?' ผมทวนคำ เสียงของผมสั่นพร่า 'ใคร...ใครกันแน่ที่ส่งมา?'
แพรไม่ตอบ เธอเพียงแต่จ้องมองมาที่ผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะกอดผมแน่นราวกับจะหาที่พึ่ง
'คนคนนั้น...เขากลับมาแล้วค่ะพี่...' แพรกระซิบ 'และเขา...กำลังเฝ้ามองเราอยู่...ตลอดเวลา... เขาคือ...คนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของทุกสิ่ง...ในชีวิตแพร...และชีวิตน้องนุ่น...คนคนนั้น...คือคนที่แพรกลัวที่สุด...' คำพูดของเธอทำให้ผมรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วทั้งตัว
ปล. ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้ครับพี่ๆ แค่พวงกุญแจอันเดียวแท้ๆ ทำเอาผมนอนไม่หลับเลยเนี่ย
ปล.2 พรุ่งนี้จะพยายามมาต่อให้เร็วที่สุดนะครับ พอดีช่วงนี้งานยุ่งปลากรอบเยอะมากจริงๆ ครับ
ปล.3 ความลับที่ซ่อนไว้ใต้หน้ากากมันช่างอันตรายจริงๆ นะครับ
คำถามชวนคุยครับพี่ๆ:
1. พี่ๆ คิดว่า 'คนคนนั้น' ที่น้องแพรพูดถึงคือใครกันแน่ครับ?
2. ถ้าพี่ๆ เจอแฟนเก่าที่หายไปแล้วจำเราไม่ได้ จะรู้สึกยังไงครับ?
3. การที่น้องแพรเลือกจะบอกความจริงในขณะที่กำลังเร่าร้อน มันสื่อถึงอะไรกันแน่?
4. มีเรื่องราวความรักแบบไหนที่พี่ๆ เคยเจอแล้วซับซ้อนเกินกว่าจะรับไหวบ้างไหมครับ?
5. ท่ามกลางความสับสนแบบนี้ พี่ๆ จะเลือกเชื่อใจน้องแพรได้มากแค่ไหนครับ?
DM Reward: ใครเดา 'คนคนนั้น' ถูก ผมจะส่งพิกัดร้านที่น้องแพรชอบไปให้ครับ (อันนี้สมมตินะครับ)
พรุ่งนี้: เงาที่ตามติดเรามา...ตลอดเวลา...