กระทู้โดย don
- 19 พฤษภาคม 2026, 19:33:53ผมเห็นข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ของแพร... รูปห้องนอนของเราเอง. มุมมืดๆ ที่มีแค่เงาสะท้อนจากกระจกบานใหญ่. เสียงหัวใจของผมเต้นระรัวในอก, พร้อมกับคำถามที่ว่า 'คนคนนั้น' เข้ามาถึงตัวเราตั้งแต่เมื่อไหร่?
ห้องนอนที่เคยเป็นเซฟโซนของเราสองคน พลันกลายเป็นกับดักที่มองไม่เห็น สายตาของผมจับจ้องที่รูปภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ของแพร มันเป็นภาพห้องนอนของเราจริงๆ... แต่เป็นภาพที่ถูกถ่ายจากมุมสูงเล็กน้อย คาดเดาได้ว่ามาจากมุมอับสายตาที่เราไม่เคยสังเกตเห็น ผมรู้สึกเหมือนมีหนามแหลมทิ่มแทงไปทั่วร่าง แพรหน้าซีดเผือด เธอเงยหน้ามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
'มัน... มันเห็นเราหมดเลยเหรอพี่?' เสียงน้องแพรแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน มือของเธอกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาว ผมดึงเธอเข้ามากอดทันที สัมผัสถึงความสั่นสะท้านในตัวน้อง ผมเองก็กลัว... กลัวว่า 'คนคนนั้น' จะทำอะไรกับแพร หรือกับผม
'ไม่เป็นไรนะน้อง แพร ไม่เป็นไร' ผมพยายามปลอบ แต่เสียงของผมก็ยังสั่นเครือ 'พี่จะปกป้องเราเอง'
แพรซบหน้าเข้ากับอกผม แรงสั่นสะท้านของเธอส่งผ่านมาถึงผมอย่างชัดเจน กลิ่นแชมพูอ่อนๆ บนเส้นผมของเธอที่ผมชอบนักหนา ตอนนี้กลับเจือด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียด ผมลูบหลังน้องเบาๆ พยายามให้ความอบอุ่นและความปลอดภัยที่ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าจะมีให้ได้มากแค่ไหน ห้องนอนของเราที่มืดสลัว ตอนนี้ดูเหมือนมีเงาอะไรบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ทุกมุม
เรายืนกอดกันอยู่พักใหญ่ ความเงียบในห้องถูกแทรกด้วยเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นระรัว 'คนคนนั้น' ไม่ใช่แค่ขู่ แต่ได้ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเราแล้ว ผมกวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง พยายามจับผิดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่พบ ความรู้สึกถูกจับตามองมันหนักอึ้งจนหายใจไม่ทั่วท้อง แพรเงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่แววตาที่ฉายออกมาคือความมุ่งมั่นปนเจ็บปวด
'พี่คะ... แพรต้องบอกอะไรพี่อีกอย่าง' เสียงน้องขาดหายไป ผมพยักหน้าให้เธอพูดต่อ 'คนที่... ที่ส่งแพรมา เขาบอกแพรว่า... ถ้าแพรไม่ทำตามที่เขาต้องการ... เขาจะเอาพี่ไปด้วย' คำพูดสุดท้ายของแพรเหมือนมีดกรีดแทงลงกลางใจผม ผมเข้าใจทันที... ทำไมแพรถึงยอมทำทุกอย่าง ทำไมเธอถึงต้องเข้ามาใกล้ผม และทำไมเธอถึงต้องแบกรับความลับและภาระหนักอึ้งขนาดนี้
'นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันน้อง' ผมถามเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์ที่พุ่งพล่าน 'น้องไม่เห็นจำเป็นต้องปกป้องพี่ขนาดนั้นเลย พี่ดูแลตัวเองได้' แพรส่ายหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม
'ไม่ค่ะพี่... แพรเห็นทุกอย่างที่พี่ทำให้แพรมาตลอด แพรไม่อยากให้พี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะแพรอีกแล้ว' เธอกำเสื้อผมแน่น 'ถ้ามันจำเป็น... แพรจะยอมทุกอย่างเพื่อพี่'
คำพูดของแพรทำให้ผมยิ่งเจ็บปวด หัวใจผมบีบรัดแน่น น้องยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อผมขนาดนี้ ผมจะทำอะไรได้บ้าง? ผมจูบน้องอย่างแผ่วเบาที่หน้าผาก รสชาติเค็มปร่าของน้ำตาเธอปนเปื้อนในจูบนั้น ผมรับรู้ถึงความรักและความเสียสละของเธออย่างเต็มเปี่ยม ตอนนี้ผมไม่ได้แค่รักแพร แต่ผมรู้สึกเหมือนเราเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันไปแล้ว
ผมพาแพรไปนั่งที่เตียง ค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้น้อง 'พี่ไม่ยอมให้น้องเป็นอะไรไปหรอกนะ' ผมบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุด ผมรู้ว่าผมอาจจะไม่ได้แข็งแกร่งเท่า 'คนคนนั้น' แต่ผมจะไม่ยอมแพ้แน่
'พี่เชื่อใจแพรได้มั้ยคะ?' น้องถาม ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม ผมพยักหน้าทันที 'พี่เชื่อใจน้องเสมอ' น้องยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นก็ดูเศร้าหมองเหลือเกิน
'พี่คะ...' แพรขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ ของเราปนเปกัน 'ตอนนี้... แพรแค่อยากจะลืมทุกเรื่องไปสักพักได้มั้ยคะ?' ผมเข้าใจความหมายของเธอดี ในช่วงเวลาแห่งความตึงเครียดและความไม่แน่นอนนี้ การได้อยู่ด้วยกัน ได้ใกล้ชิดกัน เป็นสิ่งเดียวที่เยียวยาจิตใจของเราได้
ผมประคองใบหน้าแพรขึ้น จูบซับน้ำตาที่ยังค้างอยู่บนแก้มของเธออย่างอ่อนโยน ค่อยๆ ไล้ริมฝีปากลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่น น้องแอ่นตัวรับสัมผัส มือเรียวเล็กของเธอเริ่มลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของผม 'อื้อ...' เสียงครางแผ่วเบาหลุดจากปากน้อง กลิ่นกายหอมๆ ของเธออบอวลไปทั่ว ยิ่งทำให้ผมปรารถนาในตัวน้องมากขึ้นไปอีก ผมสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากตัวแพรที่ส่งมาถึงผม ความกลัวค่อยๆ จางหายไปชั่วขณะ เหลือไว้เพียงความต้องการที่จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
ผมค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อน้องทีละเม็ด เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้า แพรเองก็ช่วยผมถอดเสื้อของผมออก มือของเราเกี่ยวกันไปมาอย่างอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ ความกระหายที่พุ่งพล่าน ผมจูบน้องลึกซึ้งขึ้น ค่อยๆ บดเบียดริมฝีปากเข้าหากัน เสียงจูบของเราดังเคล้ากับเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่าง ราวกับเป็นเสียงเพลงคลอเคลียความรักของเรา
'พี่คะ... อย่าเพิ่ง' น้องพูดเสียงพร่า แต่ไม่ได้มีท่าทีห้ามปรามอะไร เธอจิกเล็บลงบนหลังผมเบาๆ แสดงถึงความรู้สึกที่กำลังพุ่งพล่าน ผมเลื่อนมือลงไปสัมผัสบั้นท้ายฟิตๆ ของน้อง สัมผัสได้ถึงความแน่นและยืดหยุ่น 'พี่... แพรเริ่มไม่ไหวแล้ว' เสียงน้องแหบพร่า น้ำเสียงนั้นกระตุ้นความดิบเถื่อนในตัวผมให้ปะทุขึ้นไปอีก
เราล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างไม่เป็นท่า แพรอยู่ข้างบนคร่อมร่างผม ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุของตัวน้องที่แนบชิดกับตัวผม กลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมของเธอคลอเคลียจมูกผม ผมลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของแพรอย่างอ่อนโยน สัมผัสได้ถึงความเนียนลื่นของผิวหนังใต้ฝ่ามือ น้องซบหน้าลงกับอกผม หายใจรวยรินอยู่ข้างหู 'พี่... ตรงนั้น... แพรชอบตรงนั้นค่ะ' เสียงกระซิบของแพรทำให้ผมยิ่งเร่งจังหวะในการลูบไล้ ผมรู้ว่าน้องหมายถึงอะไร ความรู้สึกที่ค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ
ผมพลิกตัวให้น้องลงไปอยู่ด้านล่าง ผมมองเข้าไปในดวงตาของแพรที่ฉ่ำไปด้วยความปรารถนา ตอนนี้เราแทบจะไม่ได้มองเห็นหน้ากันชัดเจนนักในความมืดสลัว แต่ผมรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่พุ่งสูง น้องบิดกายเร่าๆ เมื่อผมเริ่มปลุกเร้าเธออีกครั้ง
'พี่ใหญ่จัง' น้องครางเสียงกระเส่า ผมรู้สึกได้ถึงความฟิต ความแคบ และความฉ่ำของน้องที่พร้อมจะรับผมไว้ ผมค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปในตัวน้องช้าๆ อย่างนุ่มนวล แต่ลึกซึ้ง น้องร้องคราง 'อ๊า...' เสียงดังขึ้นกว่าเดิม ร่างกายของเราแนบชิดกันจนไม่มีช่องว่าง ผมก้มลงจูบปากน้องอย่างหนักหน่วง พยายามกลืนกินเสียงครางของเธอไว้ในจูบของเรา
จังหวะรักของเราดำเนินไปอย่างร้อนแรง ผมสัมผัสได้ถึงความฟิต ความแคบของน้องที่บีบรัดตัวผมแน่นจนแทบคลั่ง ผมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและลึกขึ้น น้องจิกเล็บลงบนหลังผมอย่างแรง แสดงถึงอารมณ์ที่รุนแรง 'อ๊ะ... ตรงนั้น... แรงอีกค่ะพี่... แพร... จะแตกแล้ว' เสียงน้องขาดห้วงไปพร้อมกับแรงกระตุกเบาๆ จากร่างของเธอ ผมรับรู้ได้ถึงน้ำแรกที่เริ่มเอ่อล้นออกมา ความรู้สึกสุขสมที่แล่นไปทั่วร่างของเราสองคน
เรายังคงอยู่ในท่ามกลางพายุอารมณ์นั้น ผมยังคงโถมกระหน่ำใส่น้องอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สัมผัสได้ถึงความเปียกชุ่มและร้อนแรงที่โอบรัดผมไว้แน่น ผมก้มลงจูบซอกคอของแพร สูดดมกลิ่นกายหอมหวานของเธอจนเต็มปอด 'พี่เก่งจัง... พี่...' น้องครางเสียงพร่าอีกครั้ง เสียงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง จังหวะรักของเราดำเนินไปจนกระทั่งผมรู้สึกถึงความตึงเครียดที่พุ่งถึงขีดสุด ผมปล่อยทุกอย่างออกไปในตัวน้องจนหมดสิ้น น้ำสองหลั่งรินออกมาอย่างรุนแรง ความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาจนทำให้ผมแทบจะสลบไป
เรานอนกอดกันอยู่บนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน เสียงหอบหายใจของเราดังแข่งกับเสียงฝน ผมจูบลงบนเรือนผมของแพรเบาๆ น้องซบหน้ากับอกผมอย่างอ่อนแรง แต่สัมผัสได้ถึงความพึงพอใจ 'แพรขอบคุณพี่นะคะ' น้องกระซิบ เสียงแหบพร่า ผมกอดน้องแน่นขึ้น ไม่อยากให้ช่วงเวลาแบบนี้ต้องจบลงเลย
หลังความรุ่มร้อนที่ผลาญทุกอย่างไปชั่วขณะ เรานอนคุยกันเรื่องราวมากมาย แพรเล่าถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของ 'คนคนนั้น' มากขึ้นกว่าเดิม เขาไม่ใช่แค่มีอิทธิพล แต่ฉลาดเป็นกรด และมีเครือข่ายโยงใยไปทั่ว ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าน้องแบกภาระหนักขนาดไหน แพรเล่าถึงการที่เธอถูกดึงเข้าไปในเรื่องนี้ตั้งแต่ต้น การที่เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามคำสั่ง ผมได้แต่ฟังและกอดน้องแน่น
ผมนอนมองเพดานห้องที่มืดสลัว ความรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงมายังไม่หายไปไหน ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข่าวแก้กลุ้ม ข่าวราคาทองวันนี้ที่ลดลงไปอีก 50 บาท แทบไม่มีผลอะไรกับความรู้สึกผมเลย สิ่งที่กำลังคุกคามเรามันใหญ่กว่าเรื่องพวกนั้นเยอะ ผมเลื่อนผ่านไปเจอข่าวแผ่นดินไหวที่เมียนมาที่รู้สึกถึงกรุงเทพฯ เบาๆ ความรู้สึกโลกไม่มั่นคงยิ่งตอกย้ำในใจ ผมคิดว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่โลกของผมที่กำลังสั่นคลอน แต่เป็นโลกของน้องแพรด้วย
'พี่คะ...' แพรขยับตัวเข้ามากอดผมแน่นขึ้นกว่าเดิม 'แพรรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยค่ะ' ผมรับรู้ได้ถึงความกลัวที่แท้จริงของน้อง แพรอาจจะดูเข้มแข็ง แต่ภายในเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องแบกรับเรื่องราวที่หนักเกินตัว ผมกอดน้องแน่นอีกครั้ง จูบลงบนขมับของเธออย่างอ่อนโยน
'พรุ่งนี้... แพรต้องไปเจอ 'คนคนนั้น' ค่ะ' แพรพูดเสียงแผ่วเบา คำพูดของเธอทำเอาผมแทบหยุดหายใจ 'เขาให้ไปคนเดียว ห้ามบอกใคร ห้ามพกอะไรไปเลย' หัวใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผมมองน้องด้วยความตกใจ นี่มันอะไรกัน น้องกำลังจะไปตายหรือเปล่า? ทำไมเขาต้องให้ไปคนเดียว แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าน้องไป?
ผมกอดแพรแน่นขึ้นอีกครั้ง กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของน้องตอนนี้กลายเป็นกลิ่นแห่งความกังวล 'พี่ไม่ให้น้องไป' ผมพูดเสียงหนักแน่น 'มันอันตรายเกินไป'
แพรเงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตาคู่สวยของเธอมีน้ำตาคลอเบ้า 'พี่คะ... แพรไม่มีทางเลือกค่ะ' เธอส่ายหน้า 'ถ้าแพรไม่ไป... เขาอาจจะทำอะไรพี่ก็ได้'
คำพูดของแพรทำให้ผมพูดไม่ออก การที่เธอจะไปเจอ 'คนคนนั้น' เพียงลำพัง มันเป็นอะไรที่เสี่ยงเกินไปสำหรับผม ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียเธอไปอีกครั้ง ผมไม่รู้จะทำยังไงดี จะให้น้องไปเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง หรือจะเสี่ยงให้ผมต้องตกอยู่ในอันตรายด้วยกัน ผมไม่มีคำตอบให้ตัวเองเลย หัวใจผมเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้.
ปล. ตอนนี้เขียนยากมากๆ ครับพี่ๆ ผมรู้สึกถึงความตึงเครียดของน้องแพรตลอดเวลาที่พิมพ์เลย อยากให้น้องได้มีความสุขจริงๆ บ้าง
ปล.2 ใครที่กำลังหาน้ำแรกปลากรอบๆ มาเจอน้องแพรนี่รับรองไม่ผิดหวังครับพี่ๆ ฟิตฉ่ำแคบจริงๆ ค้าบ
ปล.3 เรื่องนี้คงอีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้วครับพี่ๆ ส่วนเรื่องหน้า ผมกำลังคิดว่าจะลองเขียนแนวแฟนตาซีผสมอิโรติกดีไหม น้องนางฟ้าตกสวรรค์มาเจอกับหนุ่มมนุษย์อะไรทำนองนั้นครับ
คำถามชวนคุยครับพี่ๆ
1. ถ้าพี่ๆ เจอสถานการณ์แบบผม จะยอมให้น้องไปเผชิญหน้ากับอันตรายคนเดียวไหมครับ?
2. พี่ๆ คิดว่า 'คนคนนั้น' ต้องการอะไรจากน้องแพรกันแน่?
3. เคยมีประสบการณ์ที่ต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ เพื่อปกป้องคนที่เรารักไหมครับ?
4. ความรักที่เกิดขึ้นท่ามกลางอันตราย คิดว่ามันจะยืนยาวได้จริงไหมครับ?
5. ใครมีวิธีคลายเครียดแบบฟินๆ เหมือนผมบ้างครับพี่ๆ แชร์มาได้เลยค้าบ
Reward DM: สำหรับพี่ๆ ที่คอมเมนต์โดนใจ 5 ท่านแรก ผมจะ DM พิกัดร้านกาแฟที่น้องแพรชอบไปนั่งอ่านหนังสือบ่อยๆ ให้ครับ (สมมุตินะครับพี่ๆ)
พรุ่งนี้: การตัดสินใจที่เดิมพันด้วยชีวิต... จะมีใครรอดจากเงามืดนี้ไปได้บ้าง?
ห้องนอนที่เคยเป็นเซฟโซนของเราสองคน พลันกลายเป็นกับดักที่มองไม่เห็น สายตาของผมจับจ้องที่รูปภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ของแพร มันเป็นภาพห้องนอนของเราจริงๆ... แต่เป็นภาพที่ถูกถ่ายจากมุมสูงเล็กน้อย คาดเดาได้ว่ามาจากมุมอับสายตาที่เราไม่เคยสังเกตเห็น ผมรู้สึกเหมือนมีหนามแหลมทิ่มแทงไปทั่วร่าง แพรหน้าซีดเผือด เธอเงยหน้ามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
'มัน... มันเห็นเราหมดเลยเหรอพี่?' เสียงน้องแพรแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน มือของเธอกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาว ผมดึงเธอเข้ามากอดทันที สัมผัสถึงความสั่นสะท้านในตัวน้อง ผมเองก็กลัว... กลัวว่า 'คนคนนั้น' จะทำอะไรกับแพร หรือกับผม
'ไม่เป็นไรนะน้อง แพร ไม่เป็นไร' ผมพยายามปลอบ แต่เสียงของผมก็ยังสั่นเครือ 'พี่จะปกป้องเราเอง'
แพรซบหน้าเข้ากับอกผม แรงสั่นสะท้านของเธอส่งผ่านมาถึงผมอย่างชัดเจน กลิ่นแชมพูอ่อนๆ บนเส้นผมของเธอที่ผมชอบนักหนา ตอนนี้กลับเจือด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียด ผมลูบหลังน้องเบาๆ พยายามให้ความอบอุ่นและความปลอดภัยที่ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าจะมีให้ได้มากแค่ไหน ห้องนอนของเราที่มืดสลัว ตอนนี้ดูเหมือนมีเงาอะไรบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ทุกมุม
เรายืนกอดกันอยู่พักใหญ่ ความเงียบในห้องถูกแทรกด้วยเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นระรัว 'คนคนนั้น' ไม่ใช่แค่ขู่ แต่ได้ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเราแล้ว ผมกวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง พยายามจับผิดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่พบ ความรู้สึกถูกจับตามองมันหนักอึ้งจนหายใจไม่ทั่วท้อง แพรเงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่แววตาที่ฉายออกมาคือความมุ่งมั่นปนเจ็บปวด
'พี่คะ... แพรต้องบอกอะไรพี่อีกอย่าง' เสียงน้องขาดหายไป ผมพยักหน้าให้เธอพูดต่อ 'คนที่... ที่ส่งแพรมา เขาบอกแพรว่า... ถ้าแพรไม่ทำตามที่เขาต้องการ... เขาจะเอาพี่ไปด้วย' คำพูดสุดท้ายของแพรเหมือนมีดกรีดแทงลงกลางใจผม ผมเข้าใจทันที... ทำไมแพรถึงยอมทำทุกอย่าง ทำไมเธอถึงต้องเข้ามาใกล้ผม และทำไมเธอถึงต้องแบกรับความลับและภาระหนักอึ้งขนาดนี้
'นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันน้อง' ผมถามเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์ที่พุ่งพล่าน 'น้องไม่เห็นจำเป็นต้องปกป้องพี่ขนาดนั้นเลย พี่ดูแลตัวเองได้' แพรส่ายหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม
'ไม่ค่ะพี่... แพรเห็นทุกอย่างที่พี่ทำให้แพรมาตลอด แพรไม่อยากให้พี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะแพรอีกแล้ว' เธอกำเสื้อผมแน่น 'ถ้ามันจำเป็น... แพรจะยอมทุกอย่างเพื่อพี่'
คำพูดของแพรทำให้ผมยิ่งเจ็บปวด หัวใจผมบีบรัดแน่น น้องยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อผมขนาดนี้ ผมจะทำอะไรได้บ้าง? ผมจูบน้องอย่างแผ่วเบาที่หน้าผาก รสชาติเค็มปร่าของน้ำตาเธอปนเปื้อนในจูบนั้น ผมรับรู้ถึงความรักและความเสียสละของเธออย่างเต็มเปี่ยม ตอนนี้ผมไม่ได้แค่รักแพร แต่ผมรู้สึกเหมือนเราเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันไปแล้ว
ผมพาแพรไปนั่งที่เตียง ค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้น้อง 'พี่ไม่ยอมให้น้องเป็นอะไรไปหรอกนะ' ผมบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุด ผมรู้ว่าผมอาจจะไม่ได้แข็งแกร่งเท่า 'คนคนนั้น' แต่ผมจะไม่ยอมแพ้แน่
'พี่เชื่อใจแพรได้มั้ยคะ?' น้องถาม ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม ผมพยักหน้าทันที 'พี่เชื่อใจน้องเสมอ' น้องยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นก็ดูเศร้าหมองเหลือเกิน
'พี่คะ...' แพรขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ ของเราปนเปกัน 'ตอนนี้... แพรแค่อยากจะลืมทุกเรื่องไปสักพักได้มั้ยคะ?' ผมเข้าใจความหมายของเธอดี ในช่วงเวลาแห่งความตึงเครียดและความไม่แน่นอนนี้ การได้อยู่ด้วยกัน ได้ใกล้ชิดกัน เป็นสิ่งเดียวที่เยียวยาจิตใจของเราได้
ผมประคองใบหน้าแพรขึ้น จูบซับน้ำตาที่ยังค้างอยู่บนแก้มของเธออย่างอ่อนโยน ค่อยๆ ไล้ริมฝีปากลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่น น้องแอ่นตัวรับสัมผัส มือเรียวเล็กของเธอเริ่มลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของผม 'อื้อ...' เสียงครางแผ่วเบาหลุดจากปากน้อง กลิ่นกายหอมๆ ของเธออบอวลไปทั่ว ยิ่งทำให้ผมปรารถนาในตัวน้องมากขึ้นไปอีก ผมสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากตัวแพรที่ส่งมาถึงผม ความกลัวค่อยๆ จางหายไปชั่วขณะ เหลือไว้เพียงความต้องการที่จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
ผมค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อน้องทีละเม็ด เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้า แพรเองก็ช่วยผมถอดเสื้อของผมออก มือของเราเกี่ยวกันไปมาอย่างอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ ความกระหายที่พุ่งพล่าน ผมจูบน้องลึกซึ้งขึ้น ค่อยๆ บดเบียดริมฝีปากเข้าหากัน เสียงจูบของเราดังเคล้ากับเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่าง ราวกับเป็นเสียงเพลงคลอเคลียความรักของเรา
'พี่คะ... อย่าเพิ่ง' น้องพูดเสียงพร่า แต่ไม่ได้มีท่าทีห้ามปรามอะไร เธอจิกเล็บลงบนหลังผมเบาๆ แสดงถึงความรู้สึกที่กำลังพุ่งพล่าน ผมเลื่อนมือลงไปสัมผัสบั้นท้ายฟิตๆ ของน้อง สัมผัสได้ถึงความแน่นและยืดหยุ่น 'พี่... แพรเริ่มไม่ไหวแล้ว' เสียงน้องแหบพร่า น้ำเสียงนั้นกระตุ้นความดิบเถื่อนในตัวผมให้ปะทุขึ้นไปอีก
เราล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างไม่เป็นท่า แพรอยู่ข้างบนคร่อมร่างผม ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุของตัวน้องที่แนบชิดกับตัวผม กลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมของเธอคลอเคลียจมูกผม ผมลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของแพรอย่างอ่อนโยน สัมผัสได้ถึงความเนียนลื่นของผิวหนังใต้ฝ่ามือ น้องซบหน้าลงกับอกผม หายใจรวยรินอยู่ข้างหู 'พี่... ตรงนั้น... แพรชอบตรงนั้นค่ะ' เสียงกระซิบของแพรทำให้ผมยิ่งเร่งจังหวะในการลูบไล้ ผมรู้ว่าน้องหมายถึงอะไร ความรู้สึกที่ค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ
ผมพลิกตัวให้น้องลงไปอยู่ด้านล่าง ผมมองเข้าไปในดวงตาของแพรที่ฉ่ำไปด้วยความปรารถนา ตอนนี้เราแทบจะไม่ได้มองเห็นหน้ากันชัดเจนนักในความมืดสลัว แต่ผมรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่พุ่งสูง น้องบิดกายเร่าๆ เมื่อผมเริ่มปลุกเร้าเธออีกครั้ง
'พี่ใหญ่จัง' น้องครางเสียงกระเส่า ผมรู้สึกได้ถึงความฟิต ความแคบ และความฉ่ำของน้องที่พร้อมจะรับผมไว้ ผมค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปในตัวน้องช้าๆ อย่างนุ่มนวล แต่ลึกซึ้ง น้องร้องคราง 'อ๊า...' เสียงดังขึ้นกว่าเดิม ร่างกายของเราแนบชิดกันจนไม่มีช่องว่าง ผมก้มลงจูบปากน้องอย่างหนักหน่วง พยายามกลืนกินเสียงครางของเธอไว้ในจูบของเรา
จังหวะรักของเราดำเนินไปอย่างร้อนแรง ผมสัมผัสได้ถึงความฟิต ความแคบของน้องที่บีบรัดตัวผมแน่นจนแทบคลั่ง ผมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและลึกขึ้น น้องจิกเล็บลงบนหลังผมอย่างแรง แสดงถึงอารมณ์ที่รุนแรง 'อ๊ะ... ตรงนั้น... แรงอีกค่ะพี่... แพร... จะแตกแล้ว' เสียงน้องขาดห้วงไปพร้อมกับแรงกระตุกเบาๆ จากร่างของเธอ ผมรับรู้ได้ถึงน้ำแรกที่เริ่มเอ่อล้นออกมา ความรู้สึกสุขสมที่แล่นไปทั่วร่างของเราสองคน
เรายังคงอยู่ในท่ามกลางพายุอารมณ์นั้น ผมยังคงโถมกระหน่ำใส่น้องอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สัมผัสได้ถึงความเปียกชุ่มและร้อนแรงที่โอบรัดผมไว้แน่น ผมก้มลงจูบซอกคอของแพร สูดดมกลิ่นกายหอมหวานของเธอจนเต็มปอด 'พี่เก่งจัง... พี่...' น้องครางเสียงพร่าอีกครั้ง เสียงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง จังหวะรักของเราดำเนินไปจนกระทั่งผมรู้สึกถึงความตึงเครียดที่พุ่งถึงขีดสุด ผมปล่อยทุกอย่างออกไปในตัวน้องจนหมดสิ้น น้ำสองหลั่งรินออกมาอย่างรุนแรง ความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาจนทำให้ผมแทบจะสลบไป
เรานอนกอดกันอยู่บนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน เสียงหอบหายใจของเราดังแข่งกับเสียงฝน ผมจูบลงบนเรือนผมของแพรเบาๆ น้องซบหน้ากับอกผมอย่างอ่อนแรง แต่สัมผัสได้ถึงความพึงพอใจ 'แพรขอบคุณพี่นะคะ' น้องกระซิบ เสียงแหบพร่า ผมกอดน้องแน่นขึ้น ไม่อยากให้ช่วงเวลาแบบนี้ต้องจบลงเลย
หลังความรุ่มร้อนที่ผลาญทุกอย่างไปชั่วขณะ เรานอนคุยกันเรื่องราวมากมาย แพรเล่าถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของ 'คนคนนั้น' มากขึ้นกว่าเดิม เขาไม่ใช่แค่มีอิทธิพล แต่ฉลาดเป็นกรด และมีเครือข่ายโยงใยไปทั่ว ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าน้องแบกภาระหนักขนาดไหน แพรเล่าถึงการที่เธอถูกดึงเข้าไปในเรื่องนี้ตั้งแต่ต้น การที่เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามคำสั่ง ผมได้แต่ฟังและกอดน้องแน่น
ผมนอนมองเพดานห้องที่มืดสลัว ความรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงมายังไม่หายไปไหน ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข่าวแก้กลุ้ม ข่าวราคาทองวันนี้ที่ลดลงไปอีก 50 บาท แทบไม่มีผลอะไรกับความรู้สึกผมเลย สิ่งที่กำลังคุกคามเรามันใหญ่กว่าเรื่องพวกนั้นเยอะ ผมเลื่อนผ่านไปเจอข่าวแผ่นดินไหวที่เมียนมาที่รู้สึกถึงกรุงเทพฯ เบาๆ ความรู้สึกโลกไม่มั่นคงยิ่งตอกย้ำในใจ ผมคิดว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่โลกของผมที่กำลังสั่นคลอน แต่เป็นโลกของน้องแพรด้วย
'พี่คะ...' แพรขยับตัวเข้ามากอดผมแน่นขึ้นกว่าเดิม 'แพรรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยค่ะ' ผมรับรู้ได้ถึงความกลัวที่แท้จริงของน้อง แพรอาจจะดูเข้มแข็ง แต่ภายในเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องแบกรับเรื่องราวที่หนักเกินตัว ผมกอดน้องแน่นอีกครั้ง จูบลงบนขมับของเธออย่างอ่อนโยน
'พรุ่งนี้... แพรต้องไปเจอ 'คนคนนั้น' ค่ะ' แพรพูดเสียงแผ่วเบา คำพูดของเธอทำเอาผมแทบหยุดหายใจ 'เขาให้ไปคนเดียว ห้ามบอกใคร ห้ามพกอะไรไปเลย' หัวใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผมมองน้องด้วยความตกใจ นี่มันอะไรกัน น้องกำลังจะไปตายหรือเปล่า? ทำไมเขาต้องให้ไปคนเดียว แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าน้องไป?
ผมกอดแพรแน่นขึ้นอีกครั้ง กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของน้องตอนนี้กลายเป็นกลิ่นแห่งความกังวล 'พี่ไม่ให้น้องไป' ผมพูดเสียงหนักแน่น 'มันอันตรายเกินไป'
แพรเงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตาคู่สวยของเธอมีน้ำตาคลอเบ้า 'พี่คะ... แพรไม่มีทางเลือกค่ะ' เธอส่ายหน้า 'ถ้าแพรไม่ไป... เขาอาจจะทำอะไรพี่ก็ได้'
คำพูดของแพรทำให้ผมพูดไม่ออก การที่เธอจะไปเจอ 'คนคนนั้น' เพียงลำพัง มันเป็นอะไรที่เสี่ยงเกินไปสำหรับผม ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียเธอไปอีกครั้ง ผมไม่รู้จะทำยังไงดี จะให้น้องไปเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง หรือจะเสี่ยงให้ผมต้องตกอยู่ในอันตรายด้วยกัน ผมไม่มีคำตอบให้ตัวเองเลย หัวใจผมเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้.
ปล. ตอนนี้เขียนยากมากๆ ครับพี่ๆ ผมรู้สึกถึงความตึงเครียดของน้องแพรตลอดเวลาที่พิมพ์เลย อยากให้น้องได้มีความสุขจริงๆ บ้าง
ปล.2 ใครที่กำลังหาน้ำแรกปลากรอบๆ มาเจอน้องแพรนี่รับรองไม่ผิดหวังครับพี่ๆ ฟิตฉ่ำแคบจริงๆ ค้าบ
ปล.3 เรื่องนี้คงอีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้วครับพี่ๆ ส่วนเรื่องหน้า ผมกำลังคิดว่าจะลองเขียนแนวแฟนตาซีผสมอิโรติกดีไหม น้องนางฟ้าตกสวรรค์มาเจอกับหนุ่มมนุษย์อะไรทำนองนั้นครับ
คำถามชวนคุยครับพี่ๆ
1. ถ้าพี่ๆ เจอสถานการณ์แบบผม จะยอมให้น้องไปเผชิญหน้ากับอันตรายคนเดียวไหมครับ?
2. พี่ๆ คิดว่า 'คนคนนั้น' ต้องการอะไรจากน้องแพรกันแน่?
3. เคยมีประสบการณ์ที่ต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ เพื่อปกป้องคนที่เรารักไหมครับ?
4. ความรักที่เกิดขึ้นท่ามกลางอันตราย คิดว่ามันจะยืนยาวได้จริงไหมครับ?
5. ใครมีวิธีคลายเครียดแบบฟินๆ เหมือนผมบ้างครับพี่ๆ แชร์มาได้เลยค้าบ
Reward DM: สำหรับพี่ๆ ที่คอมเมนต์โดนใจ 5 ท่านแรก ผมจะ DM พิกัดร้านกาแฟที่น้องแพรชอบไปนั่งอ่านหนังสือบ่อยๆ ให้ครับ (สมมุตินะครับพี่ๆ)
พรุ่งนี้: การตัดสินใจที่เดิมพันด้วยชีวิต... จะมีใครรอดจากเงามืดนี้ไปได้บ้าง?