กระทู้โดย don
- 20 พฤษภาคม 2026, 09:02:07Series 6/15 — พนักงานต้อนรับโรงแรมกับแขก VIP
ตอนที่ 2/4 — อ้างอิงสไตล์: It's Okay To Not Be Okay luxury
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
EP2: Heat – บทเพลงแห่งราตรี
สายฝนกระหน่ำลงมาในยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ เหมือนม่านน้ำที่โอบอุ้มมหานครไว้ แอนน์ยืนอยู่หน้าลิฟต์ส่วนตัวของห้อง Presidential Suite บนชั้นสูงสุดของโรงแรม Mandarin Oriental ในชุดยูนิฟอร์มที่เนี้ยบกริบ แต่หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวราวกับเสียงกลองศึก ความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างทำให้ผิวกายขาวอมแดงของเธอดูซีดเซียวเล็กน้อย เธอพยายามระงับลมหายใจ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จากแจกันข้างหน้าต่างบานใหญ่ เพื่อสงบสติอารมณ์
มือเรียวที่บรรจงจัดถาดอาหารรูมเซอร์วิสให้เข้าที่ บ่งบอกถึงความประณีตในทุกรายละเอียด แต่ดวงตาคมสวยคู่นั้นกลับฉายแววไม่มั่นคง เธอไม่รู้ว่าอะไรกำลังรอเธออยู่หลังบานประตูไม้แกะสลักอันโอ่อ่าบานนั้น มันไม่ใช่แค่การส่งรูมเซอร์วิสธรรมดา แต่เป็นคำขอส่วนตัวจากแขกวีไอพีระดับพันล้านอย่างวรุณ ชายผู้ที่ดวงตาคู่คมของเขาได้ตรึงเธอไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน เสียงลิฟต์ดังขึ้น พร้อมกับประตูที่เลื่อนเปิดออก แอนน์ก้าวเท้าออกไปช้าๆ พร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลายพันกันในใจ ความสงสัย ความตื่นเต้น และความปรารถนาที่ยากจะปฏิเสธ
เมื่อเธอเคาะประตูเพียงครั้งเดียว ประตูก็ถูกเปิดออกทันที โดยวรุณที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาอยู่ในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีเทาเข้มเนื้อดี ปลดกระดุมออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้า ภาพนั้นทำให้แอนน์ถึงกับสะดุดลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่หรูหราและมีเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูกเธอ ทำให้สัมผัสแรกที่รับรู้ไม่ใช่แค่ภาพ แต่เป็นกลิ่นที่ตรึงใจ
วรุณ: "คุณปาณิสรา... เข้ามาก่อนสิ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบชวน แอนน์ก้าวเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ ภายในห้องสวีทกว้างขวาง ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักและผ้าไหมไทยสีทองอร่าม แสงไฟสลัวจากโคมระย้าคริสตัลทอดเงาอ่อนลงบนผืนพรมเปอร์เซีย สอดคล้องกับแสงเทียนหอมอ่อนๆ ที่จุดอยู่ตามมุมห้อง สร้างบรรยากาศที่โรแมนติกและเย้ายวนใจเกินกว่าจะเป็นห้องพักธรรมดา มองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ เห็นแสงไฟของกรุงเทพฯ ระยิบระยับราวกับเพชรนับพันเม็ดที่ถูกโปรยลงมาบนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทของท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ฝนตกพรำๆ
วรุณปิดประตูเบาๆ แล้วเดินนำเธอไปยังโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้ราวกับงานเลี้ยงส่วนตัว แอนน์วางถาดรูมเซอร์วิสลงอย่างเบามือ สายตาของเธอปะทะเข้ากับภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่บนผนัง ซึ่งเป็นภาพหญิงสาวในชุดไทยโบราณที่กำลังร่ายรำอย่างงดงาม เธอกวาดสายตาไปยังขวดไวน์แดงราคาแพงที่ถูกเปิดจุกออกแล้ว บนโต๊ะมีแก้วไวน์สองใบวางเคียงกันอย่างตั้งใจ
วรุณ: "เชิญนั่งสิครับ" เขายื่นมือมาผายเชิญไปที่เก้าอี้อีกตัว "หรือคุณอยากให้ผมรินไวน์ให้คุณก่อน"
แอนน์ลังเล ใบหน้าของเธอมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย ผิวขาวอมแดงของเธอรับกับแสงเทียนอ่อนๆ ทำให้เธอดูเปล่งปลั่งน่ามอง ปากเล็กๆ ที่เคยแย้มอยู่เสมอตอนนี้เม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะยอมรับคำเชิญ นั่งลงบนเก้าอี้ผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มอย่างสง่างาม
แอนน์: "ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันคงดื่มไม่ได้ระหว่างปฏิบัติหน้าที่"
วรุณ: "วันนี้ไม่มีใครเห็นคุณหรอก นอกจากผม" เขายิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของแอนน์เต้นรัวขึ้นไปอีก "และหน้าที่ของคุณตอนนี้คือ... อยู่กับผม"
คำพูดของเขาเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นเข้าสู่ทุกอณูของร่างกาย แอนน์รู้สึกเหมือนถูกสะกด ดวงตาคมของเธอเงยขึ้นสบกับดวงตาของวรุณที่มองเธออย่างมีเลศนัย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่เปิดเผยจนเธอสัมผัสได้ มือแข็งแรงของวรุณค่อยๆ รินไวน์แดงสีทับทิมลงในแก้วแล้วเลื่อนมาวางตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมหวานขององุ่นหมักลอยขึ้นมาแตะจมูก
เขาไม่ได้แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย สายตาของเขามองมาที่เธอไม่คลาดสาย แอนน์รู้สึกเหมือนตัวเองถูกอ่านขาด ทุกการเคลื่อนไหวของเธอดูเหมือนจะถูกจับจ้องอย่างใกล้ชิด ชุดยูนิฟอร์มที่รัดรูปเผยให้เห็นเอวคอดและเส้นโค้งของสะโพกที่เย้ายวน ผมสีดำขลับของเธอถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นต้นคอระหงและผิวขาวเนียนที่แทบไม่เคยมีใครได้สัมผัส
วรุณ: "คุณรู้ไหม ผมรอวันนี้มานานแค่ไหน"
แอนน์: "คะ...?"
วรุณ: "ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอคุณ ผมก็รู้แล้วว่าผมต้องการคุณ" เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ "คุณสวยงามเหลือเกิน คุณปาณิสรา... ตั้งแต่ปลายเท้าจรดปลายผม"
คำชมของเขาทะลุทะลวงเข้าไปถึงส่วนลึกของหัวใจ แอนน์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เธอไม่เคยได้รับการบอกเล่าความรู้สึกเช่นนี้จากผู้ชายคนไหนมาก่อน เสียงฝนที่ตกหนักขึ้นข้างนอกดูเหมือนจะสะท้อนความรู้สึกภายในของเธอ วรุณลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้ามาหาเธออย่างเงียบงัน มือหนาแต่แผ่วเบาของเขาค่อยๆ แตะลงบนต้นแขนของแอนน์ พลังงานบางอย่างแล่นผ่านจากผิวของเขามายังผิวของเธอ
วรุณ: "คุณ... อนุญาตไหม"
ดวงตาคู่คมของเขาจ้องมองเธออย่างจริงจัง แอนน์พยักหน้าเล็กน้อย แทบจะไม่ได้ยินเสียงของตัวเอง วรุณยิ้มบางๆ ก่อนที่จะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อยูนิฟอร์มของเธอออกทีละเม็ด ปลายนิ้วของเขาแตะแผ่วๆ ลงบนผิวเนื้อขาวผ่อง ทำให้ขนอ่อนลุกซู่อย่างควบคุมไม่ได้ ชุดยูนิฟอร์มที่เคยรัดรูปค่อยๆ คลายตัวออก เผยให้เห็นชุดชั้นในผ้าไหมสีครีมอ่อนๆ ที่โอบอุ้มทรวงอกอิ่มของเธอ ผ้าไหมเนื้อดีจากชุดของวรุณเสียดสีกับผิวของเธอเมื่อเขาโน้มตัวเข้าใกล้ กลิ่นน้ำหอมของเขาคลุกเคล้ากับกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอ สร้างความหอมที่รัญจวนใจ
มือของเขาค่อยๆ สัมผัสลงบนเอวคอดของเธอ สัมผัสที่อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความร้อนแรง แอนน์หลับตาลงรับรู้ถึงทุกสัมผัส ปากเล็กๆ ของเธอบิดเม้ม ดวงตาคมภายใต้เปลือกตาที่ปิดลงกำลังเต้นระริก วรุณค่อยๆ ประคองใบหน้าของเธอขึ้น จุมพิตลงบนริมฝีปากเล็กๆ ที่แย้มออกอย่างแสนอ่อนโยน ก่อนที่จะลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ จูบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความเร่าร้อนที่ถูกเก็บซ่อนมานาน
แอนน์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอจมดิ่งลงไปในความหอมกรุ่นของวรุณในยามที่เขากอดเธอไว้แนบแน่น แรงกอดของเขาทำให้เธอรู้สึกถึงความแข็งแกร่งและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ชุดยูนิฟอร์มของแอนน์ถูกปลดออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเรือนร่างที่งดงามสมส่วน ผิวขาวอมชมพูของเธอสะท้อนกับแสงเทียนระยับ เส้นผมสีดำขลับที่เคยถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย ตอนนี้หลุดลุ่ยลงมาคลอเคลียข้างแก้ม ทำให้เธอดูลึกลับและเย้ายวนมากยิ่งขึ้น
วรุณอุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขน ก่อนที่จะพาเธอไปยังห้องนอนขนาดใหญ่ เตียงคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนผ้าซาตินสีเงินสะท้อนแสงนวลตา แสงไฟสลัวจากข้างเตียงส่องลงมายังผิวกายของเธอ ทำให้เธอดูเหมือนเทพธิดาในความฝัน เสียงฝนที่ยังคงตกกระทบหน้าต่างราวกับเป็นบทเพลงบรรเลงแห่งความรัก ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในใจของแอนน์ระเบิดออกมาในคืนนี้ ทุกสัมผัส ทุกจูบ ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเต็มไปด้วยความร้อนแรงและความเร่าร้อน
แอนน์รู้สึกถึงมืออันแข็งแกร่งของวรุณที่สัมผัสไล้ไปทั่วแผ่นหลังเนียน สัมผัสที่ละเอียดอ่อนแต่เต็มไปด้วยความมั่นคง กลิ่นหอมจากดอกไม้นานาพันธุ์ในห้อง ผสมผสานกับกลิ่นกายของวรุณที่หอมกรุ่น และกลิ่นอายความรักที่อบอวลไปทั่วห้องนอนผ้าซาติน ผ้าปูที่นอนที่เย็นลื่นเสียดสีกับผิวเปลือยเปล่าของเธอ สร้างความรู้สึกที่เร้าใจและปลุกเร้าอารมณ์ให้ถึงขีดสุด เสียงกระซิบพร่าเลื่อนของวรุณข้างหู "คุณสวยงาม... แอนน์" ทำให้เธอหลงใหลในตัวเขามากขึ้นไปอีก
แสงรุ่งอรุณสาดส่องเข้ามาในห้องผ่านผ้าม่านที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย เผยให้เห็นห้องนอนที่ดูสงบเงียบหลังจากพายุอารมณ์เมื่อคืน แอนน์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดยามเช้าส่องกระทบกับผ้าซาตินที่ยับยู่ยี่บนเตียง ภาพของเมื่อคืนยังคงตราตรึงอยู่ในใจ กลิ่นน้ำหอมของวรุณยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเธอ
เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่สัมผัสได้ถึงน้ำหนักบางอย่างบนนิ้วนางข้างซ้าย เมื่อมองลงไป ดวงตาคมของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ... แหวนเพชรเม็ดงามส่องประกายระยิบระยับอยู่บนนิ้วของเธอ มันเป็นแหวนที่สวยงามเกินกว่าจะบรรยาย และไม่ใช่แหวนธรรมดาที่ใครจะมอบให้กันง่ายๆ นอกจากแหวนหมั้น
ข้างๆ แหวน มีการ์ดสีดำวางอยู่ แอนน์หยิบขึ้นมาเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ลายมือที่เขียนอย่างบรรจงของวรุณปรากฏขึ้นบนกระดาษหอมกรุ่น:
"แอนน์ที่รัก... ผมรู้ว่ามันเร็วเกินไป แต่คืนนี้ผมรู้แล้วว่าผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไป และสิ่งที่ผมให้คุณ มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นเล็กๆ ของ 'พันธะ' ที่ผมอยากสร้างกับคุณ"
"ผมจะรอคุณที่รูฟท็อปบาร์คืนนี้ พร้อมกับความจริงที่ผมยังไม่เคยบอกใคร... และคำขอที่จะเปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาล"
แอนน์มองแหวนเพชรบนนิ้วสลับกับการ์ดในมือ เธอไม่เข้าใจว่าวรุณต้องการอะไรกันแน่ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ผู้ชายคนนี้คือใครกันแน่ และคำว่า 'พันธะ' ที่เขากล่าวถึงนั้นหมายความว่าอะไร? แล้ว 'ความจริง' ที่เขาจะบอกเธอคืออะไร เธอควรจะไปหาเขาดีไหม หรือควรจะวิ่งหนีจากผู้ชายลึกลับคนนี้ดี? หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะในเช้าวันใหม่ที่ทุกสิ่งดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเดิม
ติดตามต่อใน EP3: The Truth Unveiled
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนต่อไป: บทเพลงแห่งความเร่าร้อนในคืนฝนพรำได้ปลุกหัวใจของแอนน์ให้ตื่นขึ้น แต่สิ่งที่วรุณทิ้งไว้ไม่ใช่แค่เพียงความทรงจำอันหอมหวาน หากแต่เป็นแหวนเพชรและการ์ดที่เต็มไปด้วยปริศนา เขาคือใครกันแน่ และความจริงที่เขากำลังจะบอกจะเปลี่ยนชีวิตของแอนน์ไปตลอดกาลหรือไม่? ติดตามต่อในตอนหน้าเมื่อม่านแห่งความลับกำลังจะถูกเปิดออก
ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ
#cnxseed #KdramaRomance #พนักงานต้อนรับโรงแรมกับแขกVIP
ตอนที่ 2/4 — อ้างอิงสไตล์: It's Okay To Not Be Okay luxury
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
EP2: Heat – บทเพลงแห่งราตรี
สายฝนกระหน่ำลงมาในยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ เหมือนม่านน้ำที่โอบอุ้มมหานครไว้ แอนน์ยืนอยู่หน้าลิฟต์ส่วนตัวของห้อง Presidential Suite บนชั้นสูงสุดของโรงแรม Mandarin Oriental ในชุดยูนิฟอร์มที่เนี้ยบกริบ แต่หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวราวกับเสียงกลองศึก ความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างทำให้ผิวกายขาวอมแดงของเธอดูซีดเซียวเล็กน้อย เธอพยายามระงับลมหายใจ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จากแจกันข้างหน้าต่างบานใหญ่ เพื่อสงบสติอารมณ์
มือเรียวที่บรรจงจัดถาดอาหารรูมเซอร์วิสให้เข้าที่ บ่งบอกถึงความประณีตในทุกรายละเอียด แต่ดวงตาคมสวยคู่นั้นกลับฉายแววไม่มั่นคง เธอไม่รู้ว่าอะไรกำลังรอเธออยู่หลังบานประตูไม้แกะสลักอันโอ่อ่าบานนั้น มันไม่ใช่แค่การส่งรูมเซอร์วิสธรรมดา แต่เป็นคำขอส่วนตัวจากแขกวีไอพีระดับพันล้านอย่างวรุณ ชายผู้ที่ดวงตาคู่คมของเขาได้ตรึงเธอไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน เสียงลิฟต์ดังขึ้น พร้อมกับประตูที่เลื่อนเปิดออก แอนน์ก้าวเท้าออกไปช้าๆ พร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลายพันกันในใจ ความสงสัย ความตื่นเต้น และความปรารถนาที่ยากจะปฏิเสธ
เมื่อเธอเคาะประตูเพียงครั้งเดียว ประตูก็ถูกเปิดออกทันที โดยวรุณที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาอยู่ในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีเทาเข้มเนื้อดี ปลดกระดุมออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้า ภาพนั้นทำให้แอนน์ถึงกับสะดุดลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่หรูหราและมีเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูกเธอ ทำให้สัมผัสแรกที่รับรู้ไม่ใช่แค่ภาพ แต่เป็นกลิ่นที่ตรึงใจ
วรุณ: "คุณปาณิสรา... เข้ามาก่อนสิ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบชวน แอนน์ก้าวเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ ภายในห้องสวีทกว้างขวาง ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักและผ้าไหมไทยสีทองอร่าม แสงไฟสลัวจากโคมระย้าคริสตัลทอดเงาอ่อนลงบนผืนพรมเปอร์เซีย สอดคล้องกับแสงเทียนหอมอ่อนๆ ที่จุดอยู่ตามมุมห้อง สร้างบรรยากาศที่โรแมนติกและเย้ายวนใจเกินกว่าจะเป็นห้องพักธรรมดา มองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ เห็นแสงไฟของกรุงเทพฯ ระยิบระยับราวกับเพชรนับพันเม็ดที่ถูกโปรยลงมาบนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทของท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ฝนตกพรำๆ
วรุณปิดประตูเบาๆ แล้วเดินนำเธอไปยังโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้ราวกับงานเลี้ยงส่วนตัว แอนน์วางถาดรูมเซอร์วิสลงอย่างเบามือ สายตาของเธอปะทะเข้ากับภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่บนผนัง ซึ่งเป็นภาพหญิงสาวในชุดไทยโบราณที่กำลังร่ายรำอย่างงดงาม เธอกวาดสายตาไปยังขวดไวน์แดงราคาแพงที่ถูกเปิดจุกออกแล้ว บนโต๊ะมีแก้วไวน์สองใบวางเคียงกันอย่างตั้งใจ
วรุณ: "เชิญนั่งสิครับ" เขายื่นมือมาผายเชิญไปที่เก้าอี้อีกตัว "หรือคุณอยากให้ผมรินไวน์ให้คุณก่อน"
แอนน์ลังเล ใบหน้าของเธอมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย ผิวขาวอมแดงของเธอรับกับแสงเทียนอ่อนๆ ทำให้เธอดูเปล่งปลั่งน่ามอง ปากเล็กๆ ที่เคยแย้มอยู่เสมอตอนนี้เม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะยอมรับคำเชิญ นั่งลงบนเก้าอี้ผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มอย่างสง่างาม
แอนน์: "ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันคงดื่มไม่ได้ระหว่างปฏิบัติหน้าที่"
วรุณ: "วันนี้ไม่มีใครเห็นคุณหรอก นอกจากผม" เขายิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของแอนน์เต้นรัวขึ้นไปอีก "และหน้าที่ของคุณตอนนี้คือ... อยู่กับผม"
คำพูดของเขาเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นเข้าสู่ทุกอณูของร่างกาย แอนน์รู้สึกเหมือนถูกสะกด ดวงตาคมของเธอเงยขึ้นสบกับดวงตาของวรุณที่มองเธออย่างมีเลศนัย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่เปิดเผยจนเธอสัมผัสได้ มือแข็งแรงของวรุณค่อยๆ รินไวน์แดงสีทับทิมลงในแก้วแล้วเลื่อนมาวางตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมหวานขององุ่นหมักลอยขึ้นมาแตะจมูก
เขาไม่ได้แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย สายตาของเขามองมาที่เธอไม่คลาดสาย แอนน์รู้สึกเหมือนตัวเองถูกอ่านขาด ทุกการเคลื่อนไหวของเธอดูเหมือนจะถูกจับจ้องอย่างใกล้ชิด ชุดยูนิฟอร์มที่รัดรูปเผยให้เห็นเอวคอดและเส้นโค้งของสะโพกที่เย้ายวน ผมสีดำขลับของเธอถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นต้นคอระหงและผิวขาวเนียนที่แทบไม่เคยมีใครได้สัมผัส
วรุณ: "คุณรู้ไหม ผมรอวันนี้มานานแค่ไหน"
แอนน์: "คะ...?"
วรุณ: "ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอคุณ ผมก็รู้แล้วว่าผมต้องการคุณ" เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ "คุณสวยงามเหลือเกิน คุณปาณิสรา... ตั้งแต่ปลายเท้าจรดปลายผม"
คำชมของเขาทะลุทะลวงเข้าไปถึงส่วนลึกของหัวใจ แอนน์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เธอไม่เคยได้รับการบอกเล่าความรู้สึกเช่นนี้จากผู้ชายคนไหนมาก่อน เสียงฝนที่ตกหนักขึ้นข้างนอกดูเหมือนจะสะท้อนความรู้สึกภายในของเธอ วรุณลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้ามาหาเธออย่างเงียบงัน มือหนาแต่แผ่วเบาของเขาค่อยๆ แตะลงบนต้นแขนของแอนน์ พลังงานบางอย่างแล่นผ่านจากผิวของเขามายังผิวของเธอ
วรุณ: "คุณ... อนุญาตไหม"
ดวงตาคู่คมของเขาจ้องมองเธออย่างจริงจัง แอนน์พยักหน้าเล็กน้อย แทบจะไม่ได้ยินเสียงของตัวเอง วรุณยิ้มบางๆ ก่อนที่จะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อยูนิฟอร์มของเธอออกทีละเม็ด ปลายนิ้วของเขาแตะแผ่วๆ ลงบนผิวเนื้อขาวผ่อง ทำให้ขนอ่อนลุกซู่อย่างควบคุมไม่ได้ ชุดยูนิฟอร์มที่เคยรัดรูปค่อยๆ คลายตัวออก เผยให้เห็นชุดชั้นในผ้าไหมสีครีมอ่อนๆ ที่โอบอุ้มทรวงอกอิ่มของเธอ ผ้าไหมเนื้อดีจากชุดของวรุณเสียดสีกับผิวของเธอเมื่อเขาโน้มตัวเข้าใกล้ กลิ่นน้ำหอมของเขาคลุกเคล้ากับกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอ สร้างความหอมที่รัญจวนใจ
มือของเขาค่อยๆ สัมผัสลงบนเอวคอดของเธอ สัมผัสที่อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความร้อนแรง แอนน์หลับตาลงรับรู้ถึงทุกสัมผัส ปากเล็กๆ ของเธอบิดเม้ม ดวงตาคมภายใต้เปลือกตาที่ปิดลงกำลังเต้นระริก วรุณค่อยๆ ประคองใบหน้าของเธอขึ้น จุมพิตลงบนริมฝีปากเล็กๆ ที่แย้มออกอย่างแสนอ่อนโยน ก่อนที่จะลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ จูบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความเร่าร้อนที่ถูกเก็บซ่อนมานาน
แอนน์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอจมดิ่งลงไปในความหอมกรุ่นของวรุณในยามที่เขากอดเธอไว้แนบแน่น แรงกอดของเขาทำให้เธอรู้สึกถึงความแข็งแกร่งและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ชุดยูนิฟอร์มของแอนน์ถูกปลดออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเรือนร่างที่งดงามสมส่วน ผิวขาวอมชมพูของเธอสะท้อนกับแสงเทียนระยับ เส้นผมสีดำขลับที่เคยถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย ตอนนี้หลุดลุ่ยลงมาคลอเคลียข้างแก้ม ทำให้เธอดูลึกลับและเย้ายวนมากยิ่งขึ้น
วรุณอุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขน ก่อนที่จะพาเธอไปยังห้องนอนขนาดใหญ่ เตียงคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนผ้าซาตินสีเงินสะท้อนแสงนวลตา แสงไฟสลัวจากข้างเตียงส่องลงมายังผิวกายของเธอ ทำให้เธอดูเหมือนเทพธิดาในความฝัน เสียงฝนที่ยังคงตกกระทบหน้าต่างราวกับเป็นบทเพลงบรรเลงแห่งความรัก ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในใจของแอนน์ระเบิดออกมาในคืนนี้ ทุกสัมผัส ทุกจูบ ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเต็มไปด้วยความร้อนแรงและความเร่าร้อน
แอนน์รู้สึกถึงมืออันแข็งแกร่งของวรุณที่สัมผัสไล้ไปทั่วแผ่นหลังเนียน สัมผัสที่ละเอียดอ่อนแต่เต็มไปด้วยความมั่นคง กลิ่นหอมจากดอกไม้นานาพันธุ์ในห้อง ผสมผสานกับกลิ่นกายของวรุณที่หอมกรุ่น และกลิ่นอายความรักที่อบอวลไปทั่วห้องนอนผ้าซาติน ผ้าปูที่นอนที่เย็นลื่นเสียดสีกับผิวเปลือยเปล่าของเธอ สร้างความรู้สึกที่เร้าใจและปลุกเร้าอารมณ์ให้ถึงขีดสุด เสียงกระซิบพร่าเลื่อนของวรุณข้างหู "คุณสวยงาม... แอนน์" ทำให้เธอหลงใหลในตัวเขามากขึ้นไปอีก
แสงรุ่งอรุณสาดส่องเข้ามาในห้องผ่านผ้าม่านที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย เผยให้เห็นห้องนอนที่ดูสงบเงียบหลังจากพายุอารมณ์เมื่อคืน แอนน์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดยามเช้าส่องกระทบกับผ้าซาตินที่ยับยู่ยี่บนเตียง ภาพของเมื่อคืนยังคงตราตรึงอยู่ในใจ กลิ่นน้ำหอมของวรุณยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเธอ
เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่สัมผัสได้ถึงน้ำหนักบางอย่างบนนิ้วนางข้างซ้าย เมื่อมองลงไป ดวงตาคมของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ... แหวนเพชรเม็ดงามส่องประกายระยิบระยับอยู่บนนิ้วของเธอ มันเป็นแหวนที่สวยงามเกินกว่าจะบรรยาย และไม่ใช่แหวนธรรมดาที่ใครจะมอบให้กันง่ายๆ นอกจากแหวนหมั้น
ข้างๆ แหวน มีการ์ดสีดำวางอยู่ แอนน์หยิบขึ้นมาเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ลายมือที่เขียนอย่างบรรจงของวรุณปรากฏขึ้นบนกระดาษหอมกรุ่น:
"แอนน์ที่รัก... ผมรู้ว่ามันเร็วเกินไป แต่คืนนี้ผมรู้แล้วว่าผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไป และสิ่งที่ผมให้คุณ มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นเล็กๆ ของ 'พันธะ' ที่ผมอยากสร้างกับคุณ"
"ผมจะรอคุณที่รูฟท็อปบาร์คืนนี้ พร้อมกับความจริงที่ผมยังไม่เคยบอกใคร... และคำขอที่จะเปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาล"
แอนน์มองแหวนเพชรบนนิ้วสลับกับการ์ดในมือ เธอไม่เข้าใจว่าวรุณต้องการอะไรกันแน่ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ผู้ชายคนนี้คือใครกันแน่ และคำว่า 'พันธะ' ที่เขากล่าวถึงนั้นหมายความว่าอะไร? แล้ว 'ความจริง' ที่เขาจะบอกเธอคืออะไร เธอควรจะไปหาเขาดีไหม หรือควรจะวิ่งหนีจากผู้ชายลึกลับคนนี้ดี? หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะในเช้าวันใหม่ที่ทุกสิ่งดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเดิม
ติดตามต่อใน EP3: The Truth Unveiled
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนต่อไป: บทเพลงแห่งความเร่าร้อนในคืนฝนพรำได้ปลุกหัวใจของแอนน์ให้ตื่นขึ้น แต่สิ่งที่วรุณทิ้งไว้ไม่ใช่แค่เพียงความทรงจำอันหอมหวาน หากแต่เป็นแหวนเพชรและการ์ดที่เต็มไปด้วยปริศนา เขาคือใครกันแน่ และความจริงที่เขากำลังจะบอกจะเปลี่ยนชีวิตของแอนน์ไปตลอดกาลหรือไม่? ติดตามต่อในตอนหน้าเมื่อม่านแห่งความลับกำลังจะถูกเปิดออก
ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ
#cnxseed #KdramaRomance #พนักงานต้อนรับโรงแรมกับแขกVIP