กระทู้โดย don
- 28 พฤษภาคม 2026, 11:46:42Series 7/15 — เจ้าสาวสัญญา 7 วัน
ตอนที่ 4/4 — อ้างอิงสไตล์: Marriage Contract
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
EP4: สัญญาจบ แต่ใจไม่ปล่อย – บทสรุปของ 'เจ้าสาวสัญญา 7 วัน'
แสงสว่างยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางสีขาวเข้าสู่ห้องนอนหรูหรา ฐิติพรลืมตาขึ้นช้าๆ ร่างกายอ่อนล้าแต่หัวใจกลับเต้นระรัวกับคำประกาศกร้าวของตฤณภพเมื่อคืน เขาบอกกับทุกคนว่าเธอคือภรรยาของเขา! ในฐานะ 'เจ้าสาวสัญญา 7 วัน' เธอไม่เคยคิดว่ามันจะเลยเถิดมาถึงจุดนี้ ภาพใบหน้าคมคายภายใต้คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาไม่พอใจของญาติพี่น้องตฤณภพยังคงติดตาเธอ มันทั้งอบอุ่นและทำให้หวาดหวั่นไปพร้อมกัน
เสียงโทรศัพท์ที่สั่นครืดอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดึงสติเธอ สายจากโรงพยาบาล หัวใจของฐิติพรหล่นวูบ แรงกดดันจากคำว่า 'แม่ทรุดหนัก' ทำให้ทุกความรู้สึกพลุ่งพล่านที่เพิ่งก่อตัวขึ้นมลายหายไป เธอผุดลุกขึ้นโดยไม่คิดถึงชุดนอนผ้าซาตินสีครีมอ่อนที่ร่นขึ้นเผยเรียวขาขาวเนียน "คุณแม่!" เสียงใสที่เคยแผ่วหวานบัดนี้แหบพร่าด้วยความกังวล เธอรีบกุลีกุจอไปหยิบเสื้อผ้า พยาบาลสาวในตัวเธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเต็มที่
ตฤณภพที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวพาดเอว เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดวงตาคมกริบเหลือบมองเธอ "มีอะไร" เสียงทุ้มแหบพร่าในยามเช้า ตฤณภพผู้ไม่เคยแสดงอารมณ์ให้ใครเห็น กำลังมองฐิติพรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เธอเห็นมันแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะปั้นหน้าขรึมเหมือนเดิม "แม่...คุณแม่ทรุดหนักค่ะ ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้" ฐิติพรแทบจะร้องไห้ออกมา ดวงตาคมเศร้าที่เคยหลุบต่ำบัดนี้เต็มไปด้วยน้ำใสๆ ผมยาวสลวยยุ่งเหยิงจากการตื่นนอน แต่ความงดงามของเธอก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ผิวขาวผ่องราวไข่มุกของเธอก็ยังคงเปล่งประกายแม้ภายใต้ความตึงเครียดนี้
"เดี๋ยวฉันไปส่ง" เขาพูดสั้นๆ พยักหน้าให้เธอรีบไป เธอพยักหน้า ก่อนจะรู้สึกได้ถึงมือแกร่งที่คว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ "ไม่ต้องห่วงนะ" เสียงของเขาปลอบประโลม "จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณแม่ของเธอ" คำพูดนั้นราวกับเวทมนตร์เล็กๆ ที่ทำให้ใจเธอสงบลงชั่วขณะ เธอสบตาเขา ภาพสะท้อนของความห่วงใยในดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายชัด เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ แต่รู้แค่ว่ามันไม่ใช่แค่สัญญา 7 วันอีกต่อไปแล้ว
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล บรรยากาศอึมครึมเข้าปกคลุม ฐิติพรวิ่งเข้าไปหาแม่ทันที ตฤณภพเดินตามมาเงียบๆ พร้อมกับที่ปรึกษาด้านกฎหมายและแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลในเครือของเขาเข้ามารายงานอาการอย่างละเอียด "คุณแม่ต้องการการรักษาที่ซับซ้อนและมีค่าใช้จ่ายสูงมากครับ" แพทย์บอก "เรากำลังพยายามอย่างเต็มที่" ฐิติพรน้ำตาไหลพราก "ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น" เสียงของเธอสะอื้นจนแทบไม่ได้ยิน
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้น "หยุด!" คุณหญิงพรรณราย มารดาของตฤณภพเดินเข้ามาพร้อมกับป้าและอาของตฤณภพ สายตาดูแคลนมองมาที่ฐิติพร "นังเด็กนี่! คิดจะจับลูกชายฉันโดยใช้แม่ป่วยเป็นข้ออ้างงั้นหรือ" คุณหญิงพรรณรายยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ "นี่คือเช็คจำนวนหนึ่งสำหรับค่ารักษาพยาบาลแม่เธอ แลกกับการที่เธอต้องหายไปจากชีวิตลูกชายฉันตลอดไป!"
ฐิติพรชะงัก เธอจ้องมองเช็คในมือคุณหญิงพรรณราย มันเป็นจำนวนเงินมหาศาลที่สามารถรักษาแม่ของเธอได้ แต่ศักดิ์ศรีของเธอ... เธอเกือบจะรับมันแล้ว แต่ก่อนที่มือเรียวสวยจะแตะซอง ตฤณภพก็ก้าวเข้ามายืนขวาง เขาจับมือฐิติพรไว้แน่น "แม่ครับ! หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงของตฤณภพหนักแน่น "ฐิติพรคือภรรยาของผม" ดวงตาคมกริบของเขาจ้องตรงไปยังมารดาอย่างไม่ยอมลดละ
"ตฤณภพ! แกกล้าต่อปากต่อคำกับแม่เรื่องผู้หญิงคนนี้เหรอ! เธอมันก็แค่พยาบาลธรรมดาๆ ไม่มีหัวนอนปลายเท้า" คุณหญิงพรรณรายกรีดเสียง ใบหน้าตึงเครียดเมื่อเห็นฐิติพร "แม่ไม่ยอมรับยัยนี่เป็นสะใภ้เด็ดขาด!" ฐิติพรเห็นประกายความผิดหวังในดวงตาของแม่ตฤณภพ ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้ามาในใจ เธอเกือบจะยอมแพ้และเดินจากไปเพื่อยุติเรื่องราวทั้งหมด หากไม่ใช่เพราะมือแกร่งของตฤณภพที่ยังคงกุมมือเธอไว้อย่างมั่นคง
"ถ้าฐิติพรไม่ใช่สะใภ้ของแม่ ผมก็ไม่ต้องการสมบัติใดๆ จากตระกูลวรไตรพงศ์" ตฤณภพประกาศกร้าว สร้างความตกใจให้กับทุกคนในห้อง "ผมจะสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่กับภรรยาและลูกชายของผมเอง" คำประกาศของตฤณภพเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจคุณหญิงพรรณรายและญาติๆ ฐิติพรถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจเธอพองโตจนเจ็บไปหมด นี่คือผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าเย็นชา แต่กลับกล้าหาญและพร้อมจะยืนหยัดเพื่อเธอถึงเพียงนี้
หมอเข้ามาแจ้งอาการอีกครั้ง "คุณแม่มีโอกาสดีขึ้นถ้าเราสามารถผ่าตัดได้ทันท่วงที แต่ต้องใช้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศ" ฐิติพรหน้าซีดเผือด "ฉันจะหาเงินจากไหนคะ" เธอมองตฤณภพด้วยแววตาอ้อนวอน ตฤณภพสบตาเธอ "เงินไม่สำคัญ" เขาหันไปหาทนาย "จัดเตรียมทุกอย่างให้คุณแม่ของฐิติพรได้รับการรักษาที่ดีที่สุด โดยใช้เงินส่วนตัวของผมทั้งหมด" เขากล่าวหนักแน่น "ผมไม่ต้องการให้ใครมาดูถูกภรรยาของผมเรื่องเงินอีก"
คุณหญิงพรรณรายหน้าซีดเผือด แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกเมื่อเห็นความเด็ดขาดของลูกชาย ตฤณภพพาฐิติพรไปนั่งรอหน้าห้องฉุกเฉิน เขาโอบไหล่เธอไว้เบาๆ "ไม่ต้องกลัวนะ" เสียงทุ้มของเขากระซิบข้างหูเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขายิ่งทำให้ใจเธอสงบลง ฐิติพรซบหน้ากับอกกว้างของเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
หลายชั่วโมงผ่านไป การผ่าตัดสำเร็จไปด้วยดี คุณแม่ของฐิติพรพ้นขีดอันตรายแล้ว ฐิติพรดีใจจนน้ำตาไหล ก้มลงกราบมือตฤณภพ "ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ" ตฤณภพจับมือเธอขึ้น "อย่าทำแบบนี้เลย" เขาจ้องตาเธอ "เธอคือภรรยาของฉัน สิ่งเหล่านี้คือหน้าที่ของฉัน"
วันรุ่งขึ้น ตฤณภพพาฐิติพรไปที่บ้านพักริมแม่น้ำเจ้าพระยาอีกครั้ง บรรยากาศเงียบสงบยามเย็น แสงเทียนสว่างไสวอยู่บนโต๊ะอาหารริมระเบียงที่มองเห็นผืนน้ำสีดำสนิท สะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับ ลมพัดเอื่อยๆ ผมยาวสลวยของฐิติพรปลิวไหวเบาๆ เผยให้เห็นต้นคอระหง ตฤณภพเดินเข้ามาข้างหลัง เธอหันไปมองเขา ในมือของเขามีกำมะหยี่สีแดงเข้ม เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ช้าๆ "ฐิติพร..." เสียงของเขาอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เธอเคยได้ยิน "สัญญา 7 วันของเราอาจจะจบลงแล้ว แต่หัวใจของผมไม่ยอมปล่อยเธอไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว"
เขาเปิดกล่องกำมะหยี่ออก ภายในมีแหวนเพชรเม็ดงามเปล่งประกายระยิบระยับภายใต้แสงเทียน ส่องกระทบกับผิวขาวนวลของเธอราวกับเป็นของคู่กัน "ฐิติพร...แต่งงานกับผมนะ อยู่กับผมตลอดไป เป็นแม่ของน้องภู และเป็นภรรยาที่แท้จริงของผม" ตฤณภพเอื้อมมือมาจับมือเรียวสวยของเธอขึ้นจุมพิตอย่างแผ่วเบา เธอมองเขา ดวงตาคมเศร้าของเธอบัดนี้เต็มไปด้วยความรักและความสุข
"ตฤณภพ..." เธอตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ฉัน...ฉันรักคุณค่ะ" เธอพยักหน้าช้าๆ น้ำตาแห่งความสุขไหลอาบแก้ม ริมฝีปากที่เคยเม้มแน่นด้วยความกังวลบัดนี้คลี่ออกเป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น ตฤณภพสวมแหวนให้เธอ มันพอดีกับนิ้วเรียวสวยของเธอราวกับสร้างมาเพื่อกันและกัน เขาดึงเธอเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน ท่ามกลางความหอมหวานของกลิ่นดอกราตรีที่ลอยมากับสายลม เสียงคลื่นที่ซัดกระทบตลิ่งราวกับกำลังขับกล่อมบทเพลงแห่งความรักของพวกเขา
ค่ำคืนนั้น ผ้าซาตินสีครีมที่ฐิติพรสวมอยู่ค่อยๆ หลุดรุ่ยลงบนพื้นห้องนอน แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เผยให้เห็นเรือนร่างอันงดงามของเธอ ผิวขาวผ่องราวหยกชั้นดี ผมยาวสลวยที่เคยร่วงหล่นบนหมอน บัดนี้ถูกมือแกร่งของตฤณภพสางเล่นอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากของเขาแตะแผ่วเบาไปทั่วเรือนร่างของเธอ ทิ้งร่องรอยความร้อนรุ่มไว้ทุกที่ที่สัมผัส ฐิติพรแอ่นกายรับสัมผัสจากเขา เสียงครางหวานๆ หลุดรอดจากลำคอระหงของเธอเมื่อตฤณภพประคองเธอขึ้นไปนั่งบนตักของเขา เขาก้มลงจูบซับน้ำตาแห่งความสุขที่ไหลอาบแก้มของเธอ
"เธอเป็นของฉัน" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบ "ของฉันคนเดียว" ฐิติพรเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของเธอลึกล้ำไปด้วยห้วงอารมณ์ที่รุนแรง เธอใช้มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งของเขา คิ้วเข้ม ขากรรไกรคมสัน ความเป็นชายชาตรีของเขาทำให้เธอรู้สึกถึงความปลอดภัยและความปรารถนาไปพร้อมกัน "ฉันก็เป็นของคุณค่ะ...ของฉันคนเดียว"
ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งสองผสานกัน ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นมานานได้ปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ แสงเทียนที่เคยส่องสว่างบัดนี้ถูกทิ้งไว้ข้างเตียง เหลือเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องเบาๆ ราวกับเป็นพยานรัก ตฤณภพจูบเธออย่างดูดดื่ม แขนแกร่งรวบร่างบางของเธอเข้ามาใกล้จนไร้ช่องว่าง เธอตอบรับจูบนั้นอย่างร้อนแรง มือเรียวสวยเกี่ยวพันรอบลำคอของเขา ผ้าซาตินที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดถูกดึงรั้งออกไป เหลือเพียงผิวกายที่แนบชิดกัน ความหวานล้ำของบทรักในคืนนั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าคำสัญญาใดๆ เป็นการเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิตที่ไร้กรอบของเวลาและพันธะใดๆ นอกจากหัวใจที่ผูกพันกันและกันตลอดไป
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง ฐิติพรลืมตาขึ้นมาพบว่าตฤณภพกำลังมองเธออยู่ เขาจูบหน้าผากเธอเบาๆ "ตื่นแล้วเหรอภรรยาของผม" ฐิติพรยิ้ม เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้าย หัวใจของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ความรักที่ก่อตัวขึ้นจาก 'สัญญา 7 วัน' บัดนี้ได้ผลิบานเป็น 'รักนิรันดร์' อย่างแท้จริง ตฤณภพและฐิติพรจับมือกันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นน้องภูวิ่งเล่นอยู่กับพี่เลี้ยงในสวน เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยเติมเต็มความอบอุ่นให้กับบ้านหลังนี้และหัวใจของพวกเขา
The End
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนต่อไป: เรื่องราวความรักระหว่าง 'เจ้าสาวสัญญา 7 วัน' และทายาทอสังหาฯ ได้จบลงด้วยบทสรุปที่งดงามและอบอุ่นหัวใจ. ฐิติพรและตฤณภพได้พบความรักที่แท้จริง ท่ามกลางอุปสรรคและการเสียสละ และได้เริ่มต้นชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบพร้อมกับน้องภู.
ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ
#cnxseed #KdramaRomance #เจ้าสาวสัญญา7วัน
ตอนที่ 4/4 — อ้างอิงสไตล์: Marriage Contract
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
EP4: สัญญาจบ แต่ใจไม่ปล่อย – บทสรุปของ 'เจ้าสาวสัญญา 7 วัน'
แสงสว่างยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางสีขาวเข้าสู่ห้องนอนหรูหรา ฐิติพรลืมตาขึ้นช้าๆ ร่างกายอ่อนล้าแต่หัวใจกลับเต้นระรัวกับคำประกาศกร้าวของตฤณภพเมื่อคืน เขาบอกกับทุกคนว่าเธอคือภรรยาของเขา! ในฐานะ 'เจ้าสาวสัญญา 7 วัน' เธอไม่เคยคิดว่ามันจะเลยเถิดมาถึงจุดนี้ ภาพใบหน้าคมคายภายใต้คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาไม่พอใจของญาติพี่น้องตฤณภพยังคงติดตาเธอ มันทั้งอบอุ่นและทำให้หวาดหวั่นไปพร้อมกัน
เสียงโทรศัพท์ที่สั่นครืดอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดึงสติเธอ สายจากโรงพยาบาล หัวใจของฐิติพรหล่นวูบ แรงกดดันจากคำว่า 'แม่ทรุดหนัก' ทำให้ทุกความรู้สึกพลุ่งพล่านที่เพิ่งก่อตัวขึ้นมลายหายไป เธอผุดลุกขึ้นโดยไม่คิดถึงชุดนอนผ้าซาตินสีครีมอ่อนที่ร่นขึ้นเผยเรียวขาขาวเนียน "คุณแม่!" เสียงใสที่เคยแผ่วหวานบัดนี้แหบพร่าด้วยความกังวล เธอรีบกุลีกุจอไปหยิบเสื้อผ้า พยาบาลสาวในตัวเธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเต็มที่
ตฤณภพที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวพาดเอว เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดวงตาคมกริบเหลือบมองเธอ "มีอะไร" เสียงทุ้มแหบพร่าในยามเช้า ตฤณภพผู้ไม่เคยแสดงอารมณ์ให้ใครเห็น กำลังมองฐิติพรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เธอเห็นมันแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะปั้นหน้าขรึมเหมือนเดิม "แม่...คุณแม่ทรุดหนักค่ะ ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้" ฐิติพรแทบจะร้องไห้ออกมา ดวงตาคมเศร้าที่เคยหลุบต่ำบัดนี้เต็มไปด้วยน้ำใสๆ ผมยาวสลวยยุ่งเหยิงจากการตื่นนอน แต่ความงดงามของเธอก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ผิวขาวผ่องราวไข่มุกของเธอก็ยังคงเปล่งประกายแม้ภายใต้ความตึงเครียดนี้
"เดี๋ยวฉันไปส่ง" เขาพูดสั้นๆ พยักหน้าให้เธอรีบไป เธอพยักหน้า ก่อนจะรู้สึกได้ถึงมือแกร่งที่คว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ "ไม่ต้องห่วงนะ" เสียงของเขาปลอบประโลม "จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณแม่ของเธอ" คำพูดนั้นราวกับเวทมนตร์เล็กๆ ที่ทำให้ใจเธอสงบลงชั่วขณะ เธอสบตาเขา ภาพสะท้อนของความห่วงใยในดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายชัด เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ แต่รู้แค่ว่ามันไม่ใช่แค่สัญญา 7 วันอีกต่อไปแล้ว
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล บรรยากาศอึมครึมเข้าปกคลุม ฐิติพรวิ่งเข้าไปหาแม่ทันที ตฤณภพเดินตามมาเงียบๆ พร้อมกับที่ปรึกษาด้านกฎหมายและแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลในเครือของเขาเข้ามารายงานอาการอย่างละเอียด "คุณแม่ต้องการการรักษาที่ซับซ้อนและมีค่าใช้จ่ายสูงมากครับ" แพทย์บอก "เรากำลังพยายามอย่างเต็มที่" ฐิติพรน้ำตาไหลพราก "ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น" เสียงของเธอสะอื้นจนแทบไม่ได้ยิน
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้น "หยุด!" คุณหญิงพรรณราย มารดาของตฤณภพเดินเข้ามาพร้อมกับป้าและอาของตฤณภพ สายตาดูแคลนมองมาที่ฐิติพร "นังเด็กนี่! คิดจะจับลูกชายฉันโดยใช้แม่ป่วยเป็นข้ออ้างงั้นหรือ" คุณหญิงพรรณรายยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ "นี่คือเช็คจำนวนหนึ่งสำหรับค่ารักษาพยาบาลแม่เธอ แลกกับการที่เธอต้องหายไปจากชีวิตลูกชายฉันตลอดไป!"
ฐิติพรชะงัก เธอจ้องมองเช็คในมือคุณหญิงพรรณราย มันเป็นจำนวนเงินมหาศาลที่สามารถรักษาแม่ของเธอได้ แต่ศักดิ์ศรีของเธอ... เธอเกือบจะรับมันแล้ว แต่ก่อนที่มือเรียวสวยจะแตะซอง ตฤณภพก็ก้าวเข้ามายืนขวาง เขาจับมือฐิติพรไว้แน่น "แม่ครับ! หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงของตฤณภพหนักแน่น "ฐิติพรคือภรรยาของผม" ดวงตาคมกริบของเขาจ้องตรงไปยังมารดาอย่างไม่ยอมลดละ
"ตฤณภพ! แกกล้าต่อปากต่อคำกับแม่เรื่องผู้หญิงคนนี้เหรอ! เธอมันก็แค่พยาบาลธรรมดาๆ ไม่มีหัวนอนปลายเท้า" คุณหญิงพรรณรายกรีดเสียง ใบหน้าตึงเครียดเมื่อเห็นฐิติพร "แม่ไม่ยอมรับยัยนี่เป็นสะใภ้เด็ดขาด!" ฐิติพรเห็นประกายความผิดหวังในดวงตาของแม่ตฤณภพ ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้ามาในใจ เธอเกือบจะยอมแพ้และเดินจากไปเพื่อยุติเรื่องราวทั้งหมด หากไม่ใช่เพราะมือแกร่งของตฤณภพที่ยังคงกุมมือเธอไว้อย่างมั่นคง
"ถ้าฐิติพรไม่ใช่สะใภ้ของแม่ ผมก็ไม่ต้องการสมบัติใดๆ จากตระกูลวรไตรพงศ์" ตฤณภพประกาศกร้าว สร้างความตกใจให้กับทุกคนในห้อง "ผมจะสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่กับภรรยาและลูกชายของผมเอง" คำประกาศของตฤณภพเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจคุณหญิงพรรณรายและญาติๆ ฐิติพรถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจเธอพองโตจนเจ็บไปหมด นี่คือผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าเย็นชา แต่กลับกล้าหาญและพร้อมจะยืนหยัดเพื่อเธอถึงเพียงนี้
หมอเข้ามาแจ้งอาการอีกครั้ง "คุณแม่มีโอกาสดีขึ้นถ้าเราสามารถผ่าตัดได้ทันท่วงที แต่ต้องใช้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศ" ฐิติพรหน้าซีดเผือด "ฉันจะหาเงินจากไหนคะ" เธอมองตฤณภพด้วยแววตาอ้อนวอน ตฤณภพสบตาเธอ "เงินไม่สำคัญ" เขาหันไปหาทนาย "จัดเตรียมทุกอย่างให้คุณแม่ของฐิติพรได้รับการรักษาที่ดีที่สุด โดยใช้เงินส่วนตัวของผมทั้งหมด" เขากล่าวหนักแน่น "ผมไม่ต้องการให้ใครมาดูถูกภรรยาของผมเรื่องเงินอีก"
คุณหญิงพรรณรายหน้าซีดเผือด แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกเมื่อเห็นความเด็ดขาดของลูกชาย ตฤณภพพาฐิติพรไปนั่งรอหน้าห้องฉุกเฉิน เขาโอบไหล่เธอไว้เบาๆ "ไม่ต้องกลัวนะ" เสียงทุ้มของเขากระซิบข้างหูเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขายิ่งทำให้ใจเธอสงบลง ฐิติพรซบหน้ากับอกกว้างของเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมา เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
หลายชั่วโมงผ่านไป การผ่าตัดสำเร็จไปด้วยดี คุณแม่ของฐิติพรพ้นขีดอันตรายแล้ว ฐิติพรดีใจจนน้ำตาไหล ก้มลงกราบมือตฤณภพ "ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ" ตฤณภพจับมือเธอขึ้น "อย่าทำแบบนี้เลย" เขาจ้องตาเธอ "เธอคือภรรยาของฉัน สิ่งเหล่านี้คือหน้าที่ของฉัน"
วันรุ่งขึ้น ตฤณภพพาฐิติพรไปที่บ้านพักริมแม่น้ำเจ้าพระยาอีกครั้ง บรรยากาศเงียบสงบยามเย็น แสงเทียนสว่างไสวอยู่บนโต๊ะอาหารริมระเบียงที่มองเห็นผืนน้ำสีดำสนิท สะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับ ลมพัดเอื่อยๆ ผมยาวสลวยของฐิติพรปลิวไหวเบาๆ เผยให้เห็นต้นคอระหง ตฤณภพเดินเข้ามาข้างหลัง เธอหันไปมองเขา ในมือของเขามีกำมะหยี่สีแดงเข้ม เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ช้าๆ "ฐิติพร..." เสียงของเขาอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เธอเคยได้ยิน "สัญญา 7 วันของเราอาจจะจบลงแล้ว แต่หัวใจของผมไม่ยอมปล่อยเธอไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว"
เขาเปิดกล่องกำมะหยี่ออก ภายในมีแหวนเพชรเม็ดงามเปล่งประกายระยิบระยับภายใต้แสงเทียน ส่องกระทบกับผิวขาวนวลของเธอราวกับเป็นของคู่กัน "ฐิติพร...แต่งงานกับผมนะ อยู่กับผมตลอดไป เป็นแม่ของน้องภู และเป็นภรรยาที่แท้จริงของผม" ตฤณภพเอื้อมมือมาจับมือเรียวสวยของเธอขึ้นจุมพิตอย่างแผ่วเบา เธอมองเขา ดวงตาคมเศร้าของเธอบัดนี้เต็มไปด้วยความรักและความสุข
"ตฤณภพ..." เธอตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ฉัน...ฉันรักคุณค่ะ" เธอพยักหน้าช้าๆ น้ำตาแห่งความสุขไหลอาบแก้ม ริมฝีปากที่เคยเม้มแน่นด้วยความกังวลบัดนี้คลี่ออกเป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น ตฤณภพสวมแหวนให้เธอ มันพอดีกับนิ้วเรียวสวยของเธอราวกับสร้างมาเพื่อกันและกัน เขาดึงเธอเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน ท่ามกลางความหอมหวานของกลิ่นดอกราตรีที่ลอยมากับสายลม เสียงคลื่นที่ซัดกระทบตลิ่งราวกับกำลังขับกล่อมบทเพลงแห่งความรักของพวกเขา
ค่ำคืนนั้น ผ้าซาตินสีครีมที่ฐิติพรสวมอยู่ค่อยๆ หลุดรุ่ยลงบนพื้นห้องนอน แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เผยให้เห็นเรือนร่างอันงดงามของเธอ ผิวขาวผ่องราวหยกชั้นดี ผมยาวสลวยที่เคยร่วงหล่นบนหมอน บัดนี้ถูกมือแกร่งของตฤณภพสางเล่นอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากของเขาแตะแผ่วเบาไปทั่วเรือนร่างของเธอ ทิ้งร่องรอยความร้อนรุ่มไว้ทุกที่ที่สัมผัส ฐิติพรแอ่นกายรับสัมผัสจากเขา เสียงครางหวานๆ หลุดรอดจากลำคอระหงของเธอเมื่อตฤณภพประคองเธอขึ้นไปนั่งบนตักของเขา เขาก้มลงจูบซับน้ำตาแห่งความสุขที่ไหลอาบแก้มของเธอ
"เธอเป็นของฉัน" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบ "ของฉันคนเดียว" ฐิติพรเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของเธอลึกล้ำไปด้วยห้วงอารมณ์ที่รุนแรง เธอใช้มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งของเขา คิ้วเข้ม ขากรรไกรคมสัน ความเป็นชายชาตรีของเขาทำให้เธอรู้สึกถึงความปลอดภัยและความปรารถนาไปพร้อมกัน "ฉันก็เป็นของคุณค่ะ...ของฉันคนเดียว"
ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งสองผสานกัน ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นมานานได้ปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ แสงเทียนที่เคยส่องสว่างบัดนี้ถูกทิ้งไว้ข้างเตียง เหลือเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องเบาๆ ราวกับเป็นพยานรัก ตฤณภพจูบเธออย่างดูดดื่ม แขนแกร่งรวบร่างบางของเธอเข้ามาใกล้จนไร้ช่องว่าง เธอตอบรับจูบนั้นอย่างร้อนแรง มือเรียวสวยเกี่ยวพันรอบลำคอของเขา ผ้าซาตินที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดถูกดึงรั้งออกไป เหลือเพียงผิวกายที่แนบชิดกัน ความหวานล้ำของบทรักในคืนนั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าคำสัญญาใดๆ เป็นการเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิตที่ไร้กรอบของเวลาและพันธะใดๆ นอกจากหัวใจที่ผูกพันกันและกันตลอดไป
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง ฐิติพรลืมตาขึ้นมาพบว่าตฤณภพกำลังมองเธออยู่ เขาจูบหน้าผากเธอเบาๆ "ตื่นแล้วเหรอภรรยาของผม" ฐิติพรยิ้ม เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้าย หัวใจของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ความรักที่ก่อตัวขึ้นจาก 'สัญญา 7 วัน' บัดนี้ได้ผลิบานเป็น 'รักนิรันดร์' อย่างแท้จริง ตฤณภพและฐิติพรจับมือกันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นน้องภูวิ่งเล่นอยู่กับพี่เลี้ยงในสวน เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยเติมเต็มความอบอุ่นให้กับบ้านหลังนี้และหัวใจของพวกเขา
The End
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนต่อไป: เรื่องราวความรักระหว่าง 'เจ้าสาวสัญญา 7 วัน' และทายาทอสังหาฯ ได้จบลงด้วยบทสรุปที่งดงามและอบอุ่นหัวใจ. ฐิติพรและตฤณภพได้พบความรักที่แท้จริง ท่ามกลางอุปสรรคและการเสียสละ และได้เริ่มต้นชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบพร้อมกับน้องภู.
ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ
#cnxseed #KdramaRomance #เจ้าสาวสัญญา7วัน