กระทู้โดย don
- 28 พฤษภาคม 2026, 13:11:27Series 13/15 — ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน
ตอนที่ 2/4 — อ้างอิงสไตล์: Hello My Twenties + The Piano
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน: บทเพลงเร่าร้อนใต้แสงจันทร์และเงาอดีตที่คืบคลาน
ค่ำคืนนี้ผิดแผกไปจากทุกครั้งที่ภัทรานิษฐ์ หรือครูบีมเคยมาเยือนบ้านริมน้ำของ ดร.ศุภวัฒน์ อากาศเย็นเยียบจากพายุดึกดำบรรพ์ที่กำลังคืบคลานเข้ามา ท้องฟ้ามืดครึ้มไร้ดวงดาว มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆ ที่พยายามส่องทะลุม่านเมฆหนา ครูบีมขับรถเข้ามาในบริเวณบ้านอย่างช้าๆ หัวใจเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อคิดถึงคำขอของดร.ศุภวัฒน์ "อยากเรียนเปียโนคนเดียว... ตอนกลางคืน" เสียงทุ้มต่ำของเขายังคงก้องอยู่ในหู มันไม่ใช่คำขอร้องธรรมดา แต่เป็นการเชื้อเชิญที่ยากจะปฏิเสธ เชื้อเชิญให้ก้าวข้ามเส้นบางๆ ที่กั้นระหว่างครูกับลูกศิษย์
เธอลงจากรถ แสงไฟสีนวลจากโคมสนามสาดกระทบเรือนร่างบอบบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมซาตินสีงาช้าง เดรสเข้ารูปขับเน้นเรือนร่างอันเย้ายวนให้ชัดเจนขึ้น เส้นใยซาตินลื่นไหลไปตามส่วนโค้งเว้าของสะโพกและเรียวขาที่โผล่พ้นชายกระโปรงขึ้นมาเล็กน้อย เนื้อผ้าที่ละเอียดอ่อนสัมผัสกับผิวขาวผ่องของเธอ เผยให้เห็นเนินอกอิ่มที่กำลังระบายลมหายใจเบาๆ รับกับสร้อยเพชรเส้นเล็กที่ระยิบระยับอยู่กลางลำคอระหง ผมยาวประบ่าที่เคยถูกรวบอย่างเป็นระเบียบ วันนี้ถูกปล่อยสยาย รับกับใบหน้าเรียวได้รูป ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายภายใต้แพขนตายาวงอน ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อถูกทาด้วยลิปกลอสบางๆ แสงสลัวๆ ทำให้ผิวของเธอดูนวลเนียนราวกับน้ำนมที่ต้องแสงจันทร์ และกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าที่เธอใช้เป็นประจำ โชยเอื่อยไปตามลมยามค่ำคืน ราวกับกำลังเชิญชวนใครบางคนให้เข้ามาใกล้
ประตูไม้สักบานใหญ่เปิดออกอย่างเงียบเชียบ ดร.ศุภวัฒน์ยืนอยู่เบื้องหลัง เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดที่แข็งแรง คิ้วเข้มของเขาขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นครูบีม แววตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ ช้าๆ ราวกับจะซึมซับทุกรายละเอียดในตัวเธอ และหยุดอยู่ตรงดวงตาคู่สวยของเธอชั่วขณะหนึ่ง "ครูบีม... ยินดีต้อนรับครับ" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง แต่แฝงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
เขาผายมือเชื้อเชิญให้เธอเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง มือหนาของเขาแตะแผ่วที่ข้อศอกของเธอเบาๆ นำทางผ่านโถงทางเดินที่มืดสลัวไปยังห้องเปียโน ห้องนั้นสว่างไสวด้วยแสงไฟจากโคมไฟระย้าที่หรี่แสงลงเหลือเพียงความสลัว และแสงเทียนหอมจำนวนมากที่จัดวางอยู่รอบห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาและไม้จันทน์หอมฟุ้งกระจายไปทั่ว สร้างบรรยากาศที่เชื้อเชิญและลึกลับ แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ถูกกดซ่อนไว้ เปียโนแกรนด์สีดำมันวาวตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง สะท้อนแสงเทียนเป็นประกายระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับพันซ่อนอยู่บนผิวมัน แสงจันทร์เริ่มสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องอย่างช้าๆ
"คืนนี้เราจะเรียนเพลงอะไรดีครับ ครูบีม?" ดร.ศุภวัฒน์ถาม พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เปียโนข้างๆ เธอ กลิ่นกายของเขามีกลิ่นไอของอำนาจและความเย้ายวน ทำให้เธอรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที
ครูบีมพยายามรวบรวมสมาธิที่กำลังเตลิด เธอเลือกบทเพลงรักคลาสสิกของโชแปง "Nocturne in E-flat Major" บทเพลงที่อ่อนหวานและเปี่ยมด้วยอารมณ์ ซึ่งตรงกันข้ามกับความรู้สึกระอุร้อนที่กำลังก่อตัวในใจ เธอเริ่มบรรเลงด้วยปลายนิ้วเรียวยาว นิ้วมือของเธอเคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหวบนแป้นคีย์บอร์ดสีขาวดำ แต่ละโน้ตที่เปล่งออกมานั้นเหมือนกระแสธารที่ไหลริน สร้างความดื่มด่ำให้แก่ผู้ฟัง แต่ ดร.ศุภวัฒน์ไม่ได้มองแค่แป้นเปียโนอีกต่อไป สายตาของเขจับจ้องอยู่ที่มือของเธอ แขนของเธอ ไล่ขึ้นมาถึงไหล่เนียนที่โผล่พ้นเนื้อผ้าซาตินขึ้นมา เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอที่ลอยมาปะทะจมูกทุกครั้งที่เธอขยับตัว แสงเทียนที่เต้นระริกทำให้เงาของเธอพลิ้วไหวบนผนัง ราวกับกำลังร่ายรำอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ริมฝีปากหยักของเขาคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอหลับตาพริ้มไปกับเสียงดนตรี
เมื่อครูบีมสาธิตจบ เธอก็หันมามองเขา ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันชั่วขณะหนึ่ง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วทั้งร่าง ดร.ศุภวัฒน์เลื่อนมือเข้ามาใกล้ มือของเธอที่วางอยู่บนแป้นเปียโน เพียงแค่ปลายนิ้วก้อยของเขาแตะกับปลายนิ้วก้อยของเธอเพียงแผ่วเบา แต่บีมกลับรู้สึกเหมือนมีคลื่นความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง สะโพกของเขาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิด จนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเขา
"ครูบีมครับ... ผมรู้สึกว่าผมยังไม่เข้าใจบทเพลงนี้ดีพอ" เสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงเทียน เหมือนกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน "คุณช่วย... แนะนำผมใกล้ๆ กว่านี้ได้ไหมครับ?" คำขอร้องของเขากึ่งคำสั่ง ปลุกเร้าความตื่นเต้นและหวั่นไหวในตัวเธอ
เขายื่นมือมาจับข้อมือของเธอเบาๆ ปลายนิ้วโป้งของเขาลูบไล้ไปตามเส้นชีพจรของเธอ ช่างอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน บีมพยายามดึงมือกลับ แต่กลับไม่มีแรงพอที่จะทำได้ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอพยักหน้าเล็กน้อยอย่างจำนน แสงจันทร์เริ่มส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องมากขึ้น ยามที่ฝนเม็ดแรกเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา กระทบกับกระจกหน้าต่างเป็นเสียงก้องกังวาน
ดร.ศุภวัฒน์ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ชิดกว่าเดิมเสียอีก เขาโน้มตัวลงไปใกล้ๆ จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดต้นคอของเธอ แผ่นหลังของบีมแนบชิดกับอกกว้างของเขา เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทันที มือหนาของเขาโอบเอวของเธอไว้เบาๆ แล้วค่อยๆ เลื่อนมือลงไปสัมผัสที่หน้าท้องน้อย ทำให้เนื้อผ้าซาตินที่สวมอยู่ยับย่นขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวเนียนขาวที่กำลังเปล่งปลั่งใต้แสงสลัว ต่างหูเพชรของเธอสั่นไหวเล็กน้อยจากการขยับตัว ส่องประกายแวววาว
"ตรงนี้ครับ... ต้องกดโน้ตนี้ให้เบาลง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบข้างหู กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายผสมกับกลิ่นกายของเขาอบอวลอยู่รอบตัวเธอ บีมรู้สึกเหมือนกำลังถูกมนตร์สะกด ร่างกายของเธออ่อนระทวยลงช้าๆ เธอพยายามที่จะควบคุมตัวเอง แต่สัมผัสจากมือของเขาที่กำลังไล้ไปตามเอวของเธออย่างแผ่วเบา ทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ ทุกเส้นประสาทตื่นตัวขึ้นราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแลบแปลบ
เขาค่อยๆ หมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคมกริบคู่เดิมนั้นตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจเก็บซ่อนได้อีกต่อไป แสงเทียนส่องสะท้อนในแววตาของเขา เหมือนเปลวไฟที่กำลังลุกโชน แสงจันทร์สีนวลอ่อนสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ตรึงให้ทั้งคู่ตกอยู่ในภวังค์แห่งอารมณ์ เสียงฝนด้านนอกเริ่มกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังร่วมบรรเลงบทเพลงรักอันร้อนแรง
"ครูบีม..." เขาเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบจากลมหายใจ ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาค่อยๆ ทาบทามลงมายังริมฝีปากของเธออย่างช้าๆ บีมหลับตาลงรับสัมผัสร้อนผ่าวที่โอบล้อมเธอไว้ รสจูบแรกนั้นอ่อนหวาน ทว่าเร่าร้อนราวกับเปลวไฟที่เผาผลาญ ความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน จูบของเขาลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ แขนของเธอโอบรอบคอของเขาอย่างไม่รู้ตัว เธอจมดิ่งลงสู่ห้วงลึกของความปรารถนาที่ตื่นขึ้น
มือหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าของเธอ ปลายนิ้วสัมผัสที่ต่างหูเพชรเม็ดเล็กที่ห้อยระย้าอยู่ข้างหูเบาๆ ราวกับจะเตือนให้รู้ว่าเธอยังมีตัวตนอยู่ตรงนี้ และไม่ใช่ความฝัน เขาดึงเธอเข้ามาแนบชิด จนเรือนร่างบอบบางของเธอแนบกับอกแกร่งของเขา เสียงผ้าซาตินเสียดสีกันเบาๆ เป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝนที่เริ่มกระหน่ำลงมาอย่างหนักนอกหน้าต่าง และเสียงหอบหายใจของทั้งคู่
ดร.ศุภวัฒน์ค่อยๆ อุ้มเธอขึ้นจากเก้าอี้เปียโนอย่างเบามือ พาเธอไปที่โซฟาตัวยาวขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง แสงจันทร์และแสงเทียนสาดส่องลงมาบนเรือนร่างของทั้งคู่ที่กำลังโอบกอดกันอยู่บนโซฟา เนื้อผ้าซาตินของชุดเดรสที่เธอสวมอยู่ร่นขึ้นไปเล็กน้อย เผยให้เห็นเรียวขาที่ขาวเนียนและยาวสวย เขาโน้มตัวลงมาจูบซ้ำอีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้งและยาวนานกว่าเดิม บีมปล่อยกายปล่อยใจไปกับรสจูบและสัมผัสจากเขาอย่างหมดสิ้น เสียงครางแผ่วเบาหลุดรอดจากลำคอของเธอเมื่อมือของเขาเริ่มสำรวจแผ่นหลังที่เนียนนุ่ม สอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงซาตินอย่างแผ่วเบา สัมผัสความเนียนนุ่มของผิวเนื้อและกระแสความร้อนจากร่างกายของเธอ
"เธอช่างดึงดูดใจผมเหลือเกิน... ครูบีม" เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ปลายนิ้วของเขาไล้ไปตามแนวสันหลังของเธออย่างแผ่วเบา แล้วค่อยๆ ไล้ลงไปที่บั้นท้ายกลมกลึง "ผมแทบจะอดใจไม่ไหวแล้ว" ดวงตาของเขามองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะขออนุญาตผ่านความยินยอมจากสายตา
"ท่านดร.... เรา... เราควรหยุดไหมคะ?" เธอพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่กลับอ่อนแรงเต็มที ร่างกายของเธอยังคงแนบชิดกับเขาอย่างไม่อาจแยกจากกันได้ แต่หัวใจของเธอกำลังสับสนระคนด้วยความต้องการ
"ไม่... อย่าหยุดเลย" เขากระซิบตอบกลับ พลางกดจูบลงบนซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างเร่าร้อน นิ้วมือของเขาค่อยๆ สอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงซาตินอย่างช้าๆ สัมผัสถึงความร้อนระอุจากผิวเนื้อของเธอ ทุกสัมผัสของเขาจุดประกายไฟแห่งความปรารถนาในตัวเธอให้ลุกโชนยิ่งขึ้นจนยากจะดับ แสงเทียนส่องสะท้อนกับผิวที่กำลังแดงปลั่งของเธอ ดุจดอกกุหลาบที่กำลังแย้มบานท่ามกลางสายฝน
เสียงฝนที่กระหน่ำหนักขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเป็นเสียงเพลงคลอเคล้าให้กับบทรักที่กำลังจะก่อกำเนิดขึ้น มือของเขาเริ่มเลื่อนขึ้นสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนสัมผัสกับ... ความอ่อนนุ่มของเนื้อผ้าชั้นในที่บางเบา กลิ่นกายของทั้งคู่ผสมปนเปกัน บรรยากาศอบอวลไปด้วยไอเสน่หา เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเขาและเสียงครางเบาๆ ของเธอดังแข่งกับเสียงฝนพรำ
ทันใดนั้น เสียงเพลงคลอเบาๆ ที่เปิดไว้จากเครื่องเสียงในห้องก็เปลี่ยนไป บทเพลงเปียโนที่คุ้นเคย บทเพลงเดียวกับที่ดร.ศุภวัฒน์เคยบอกว่าภรรยาเก่าของเขาชอบเล่น และเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาอยากเรียนเปียโนก็ดังขึ้นมา บทเพลงนั้นบาดลึกเข้ามาในความรู้สึกของครูบีม ราวกับเป็นคำเตือนถึงเงาอดีตที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเขา สายตาของเธอเหลือบไปเห็นกรอบรูปใบเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างโซฟา ในนั้นเป็นรูปคู่ของ ดร.ศุภวัฒน์กับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข... ภาพของภรรยาเก่าของเขาที่กำลังมองกลับมายังเธอ ราวกับกำลังเยาะเย้ย
ดร.ศุภวัฒน์ชะงักไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับเพิ่งตระหนักถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่งในความมืดมิด เขามองไปที่ลำโพงที่ซ่อนอยู่มุมห้อง ภาพของภรรยาเก่าของเขาฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึก ทำให้ไฟปรารถนาที่เคยลุกโชนในแววตาของเขาเลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความสับสนและเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด
เขาค่อยๆ ผละออกจากครูบีมอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด คล้ายกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในจิตใจ มือที่เคยลูบไล้ผิวของเธอตอนนี้วางค้างอยู่กลางอากาศ ไม่ไปต่อ ไม่หยุด แต่เหมือนถูกตรึงไว้ด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็น ความร้อนรุ่มที่เคยแผ่ซ่านเมื่อครู่มลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเย็นยะเยือกที่เข้าปกคลุมแทน
ครูบีมมองเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งผิดหวัง เสียใจ และสับสน เธอเห็นความขัดแย้งในดวงตาของเขาชัดเจน เงาของใครบางคนกำลังคั่นกลางระหว่างพวกเขาในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนนี้... คืนที่ควรจะเป็นของเธอกับเขาเพียงสองคน
จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเงาอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน ดร.ศุภวัฒน์ ยืนกรานที่จะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ ครูบีมจะรับมือกับความจริงที่ว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนของใครบางคนได้อย่างไร โปรดติดตามชมในตอนต่อไป...
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนต่อไป: บทเพลงรักที่กำลังบรรเลงอย่างร้อนแรงต้องชะงักงันลงด้วยเงาอดีตที่ ดร.ศุภวัฒน์ไม่อาจสลัดทิ้ง ครูบีมจะทำเช่นไรเมื่อพบว่าหัวใจของศิษย์ผู้นี้ยังคงมีอีกคนครอบครองอยู่ หรือนี่จะเป็นเพียงบททดสอบแรกที่พวกเขาต้องก้าวผ่าน?
ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ
#cnxseed #KdramaRomance #ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน
ตอนที่ 2/4 — อ้างอิงสไตล์: Hello My Twenties + The Piano
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน: บทเพลงเร่าร้อนใต้แสงจันทร์และเงาอดีตที่คืบคลาน
ค่ำคืนนี้ผิดแผกไปจากทุกครั้งที่ภัทรานิษฐ์ หรือครูบีมเคยมาเยือนบ้านริมน้ำของ ดร.ศุภวัฒน์ อากาศเย็นเยียบจากพายุดึกดำบรรพ์ที่กำลังคืบคลานเข้ามา ท้องฟ้ามืดครึ้มไร้ดวงดาว มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆ ที่พยายามส่องทะลุม่านเมฆหนา ครูบีมขับรถเข้ามาในบริเวณบ้านอย่างช้าๆ หัวใจเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อคิดถึงคำขอของดร.ศุภวัฒน์ "อยากเรียนเปียโนคนเดียว... ตอนกลางคืน" เสียงทุ้มต่ำของเขายังคงก้องอยู่ในหู มันไม่ใช่คำขอร้องธรรมดา แต่เป็นการเชื้อเชิญที่ยากจะปฏิเสธ เชื้อเชิญให้ก้าวข้ามเส้นบางๆ ที่กั้นระหว่างครูกับลูกศิษย์
เธอลงจากรถ แสงไฟสีนวลจากโคมสนามสาดกระทบเรือนร่างบอบบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมซาตินสีงาช้าง เดรสเข้ารูปขับเน้นเรือนร่างอันเย้ายวนให้ชัดเจนขึ้น เส้นใยซาตินลื่นไหลไปตามส่วนโค้งเว้าของสะโพกและเรียวขาที่โผล่พ้นชายกระโปรงขึ้นมาเล็กน้อย เนื้อผ้าที่ละเอียดอ่อนสัมผัสกับผิวขาวผ่องของเธอ เผยให้เห็นเนินอกอิ่มที่กำลังระบายลมหายใจเบาๆ รับกับสร้อยเพชรเส้นเล็กที่ระยิบระยับอยู่กลางลำคอระหง ผมยาวประบ่าที่เคยถูกรวบอย่างเป็นระเบียบ วันนี้ถูกปล่อยสยาย รับกับใบหน้าเรียวได้รูป ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายภายใต้แพขนตายาวงอน ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อถูกทาด้วยลิปกลอสบางๆ แสงสลัวๆ ทำให้ผิวของเธอดูนวลเนียนราวกับน้ำนมที่ต้องแสงจันทร์ และกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าที่เธอใช้เป็นประจำ โชยเอื่อยไปตามลมยามค่ำคืน ราวกับกำลังเชิญชวนใครบางคนให้เข้ามาใกล้
ประตูไม้สักบานใหญ่เปิดออกอย่างเงียบเชียบ ดร.ศุภวัฒน์ยืนอยู่เบื้องหลัง เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดที่แข็งแรง คิ้วเข้มของเขาขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นครูบีม แววตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ ช้าๆ ราวกับจะซึมซับทุกรายละเอียดในตัวเธอ และหยุดอยู่ตรงดวงตาคู่สวยของเธอชั่วขณะหนึ่ง "ครูบีม... ยินดีต้อนรับครับ" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง แต่แฝงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
เขาผายมือเชื้อเชิญให้เธอเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง มือหนาของเขาแตะแผ่วที่ข้อศอกของเธอเบาๆ นำทางผ่านโถงทางเดินที่มืดสลัวไปยังห้องเปียโน ห้องนั้นสว่างไสวด้วยแสงไฟจากโคมไฟระย้าที่หรี่แสงลงเหลือเพียงความสลัว และแสงเทียนหอมจำนวนมากที่จัดวางอยู่รอบห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาและไม้จันทน์หอมฟุ้งกระจายไปทั่ว สร้างบรรยากาศที่เชื้อเชิญและลึกลับ แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ถูกกดซ่อนไว้ เปียโนแกรนด์สีดำมันวาวตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง สะท้อนแสงเทียนเป็นประกายระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับพันซ่อนอยู่บนผิวมัน แสงจันทร์เริ่มสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องอย่างช้าๆ
"คืนนี้เราจะเรียนเพลงอะไรดีครับ ครูบีม?" ดร.ศุภวัฒน์ถาม พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เปียโนข้างๆ เธอ กลิ่นกายของเขามีกลิ่นไอของอำนาจและความเย้ายวน ทำให้เธอรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที
ครูบีมพยายามรวบรวมสมาธิที่กำลังเตลิด เธอเลือกบทเพลงรักคลาสสิกของโชแปง "Nocturne in E-flat Major" บทเพลงที่อ่อนหวานและเปี่ยมด้วยอารมณ์ ซึ่งตรงกันข้ามกับความรู้สึกระอุร้อนที่กำลังก่อตัวในใจ เธอเริ่มบรรเลงด้วยปลายนิ้วเรียวยาว นิ้วมือของเธอเคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหวบนแป้นคีย์บอร์ดสีขาวดำ แต่ละโน้ตที่เปล่งออกมานั้นเหมือนกระแสธารที่ไหลริน สร้างความดื่มด่ำให้แก่ผู้ฟัง แต่ ดร.ศุภวัฒน์ไม่ได้มองแค่แป้นเปียโนอีกต่อไป สายตาของเขจับจ้องอยู่ที่มือของเธอ แขนของเธอ ไล่ขึ้นมาถึงไหล่เนียนที่โผล่พ้นเนื้อผ้าซาตินขึ้นมา เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอที่ลอยมาปะทะจมูกทุกครั้งที่เธอขยับตัว แสงเทียนที่เต้นระริกทำให้เงาของเธอพลิ้วไหวบนผนัง ราวกับกำลังร่ายรำอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ริมฝีปากหยักของเขาคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอหลับตาพริ้มไปกับเสียงดนตรี
เมื่อครูบีมสาธิตจบ เธอก็หันมามองเขา ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันชั่วขณะหนึ่ง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วทั้งร่าง ดร.ศุภวัฒน์เลื่อนมือเข้ามาใกล้ มือของเธอที่วางอยู่บนแป้นเปียโน เพียงแค่ปลายนิ้วก้อยของเขาแตะกับปลายนิ้วก้อยของเธอเพียงแผ่วเบา แต่บีมกลับรู้สึกเหมือนมีคลื่นความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง สะโพกของเขาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิด จนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเขา
"ครูบีมครับ... ผมรู้สึกว่าผมยังไม่เข้าใจบทเพลงนี้ดีพอ" เสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงเทียน เหมือนกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน "คุณช่วย... แนะนำผมใกล้ๆ กว่านี้ได้ไหมครับ?" คำขอร้องของเขากึ่งคำสั่ง ปลุกเร้าความตื่นเต้นและหวั่นไหวในตัวเธอ
เขายื่นมือมาจับข้อมือของเธอเบาๆ ปลายนิ้วโป้งของเขาลูบไล้ไปตามเส้นชีพจรของเธอ ช่างอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน บีมพยายามดึงมือกลับ แต่กลับไม่มีแรงพอที่จะทำได้ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอพยักหน้าเล็กน้อยอย่างจำนน แสงจันทร์เริ่มส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องมากขึ้น ยามที่ฝนเม็ดแรกเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา กระทบกับกระจกหน้าต่างเป็นเสียงก้องกังวาน
ดร.ศุภวัฒน์ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ชิดกว่าเดิมเสียอีก เขาโน้มตัวลงไปใกล้ๆ จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดต้นคอของเธอ แผ่นหลังของบีมแนบชิดกับอกกว้างของเขา เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทันที มือหนาของเขาโอบเอวของเธอไว้เบาๆ แล้วค่อยๆ เลื่อนมือลงไปสัมผัสที่หน้าท้องน้อย ทำให้เนื้อผ้าซาตินที่สวมอยู่ยับย่นขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวเนียนขาวที่กำลังเปล่งปลั่งใต้แสงสลัว ต่างหูเพชรของเธอสั่นไหวเล็กน้อยจากการขยับตัว ส่องประกายแวววาว
"ตรงนี้ครับ... ต้องกดโน้ตนี้ให้เบาลง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบข้างหู กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายผสมกับกลิ่นกายของเขาอบอวลอยู่รอบตัวเธอ บีมรู้สึกเหมือนกำลังถูกมนตร์สะกด ร่างกายของเธออ่อนระทวยลงช้าๆ เธอพยายามที่จะควบคุมตัวเอง แต่สัมผัสจากมือของเขาที่กำลังไล้ไปตามเอวของเธออย่างแผ่วเบา ทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ ทุกเส้นประสาทตื่นตัวขึ้นราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแลบแปลบ
เขาค่อยๆ หมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคมกริบคู่เดิมนั้นตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจเก็บซ่อนได้อีกต่อไป แสงเทียนส่องสะท้อนในแววตาของเขา เหมือนเปลวไฟที่กำลังลุกโชน แสงจันทร์สีนวลอ่อนสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ตรึงให้ทั้งคู่ตกอยู่ในภวังค์แห่งอารมณ์ เสียงฝนด้านนอกเริ่มกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังร่วมบรรเลงบทเพลงรักอันร้อนแรง
"ครูบีม..." เขาเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบจากลมหายใจ ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาค่อยๆ ทาบทามลงมายังริมฝีปากของเธออย่างช้าๆ บีมหลับตาลงรับสัมผัสร้อนผ่าวที่โอบล้อมเธอไว้ รสจูบแรกนั้นอ่อนหวาน ทว่าเร่าร้อนราวกับเปลวไฟที่เผาผลาญ ความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน จูบของเขาลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ แขนของเธอโอบรอบคอของเขาอย่างไม่รู้ตัว เธอจมดิ่งลงสู่ห้วงลึกของความปรารถนาที่ตื่นขึ้น
มือหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าของเธอ ปลายนิ้วสัมผัสที่ต่างหูเพชรเม็ดเล็กที่ห้อยระย้าอยู่ข้างหูเบาๆ ราวกับจะเตือนให้รู้ว่าเธอยังมีตัวตนอยู่ตรงนี้ และไม่ใช่ความฝัน เขาดึงเธอเข้ามาแนบชิด จนเรือนร่างบอบบางของเธอแนบกับอกแกร่งของเขา เสียงผ้าซาตินเสียดสีกันเบาๆ เป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝนที่เริ่มกระหน่ำลงมาอย่างหนักนอกหน้าต่าง และเสียงหอบหายใจของทั้งคู่
ดร.ศุภวัฒน์ค่อยๆ อุ้มเธอขึ้นจากเก้าอี้เปียโนอย่างเบามือ พาเธอไปที่โซฟาตัวยาวขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง แสงจันทร์และแสงเทียนสาดส่องลงมาบนเรือนร่างของทั้งคู่ที่กำลังโอบกอดกันอยู่บนโซฟา เนื้อผ้าซาตินของชุดเดรสที่เธอสวมอยู่ร่นขึ้นไปเล็กน้อย เผยให้เห็นเรียวขาที่ขาวเนียนและยาวสวย เขาโน้มตัวลงมาจูบซ้ำอีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้งและยาวนานกว่าเดิม บีมปล่อยกายปล่อยใจไปกับรสจูบและสัมผัสจากเขาอย่างหมดสิ้น เสียงครางแผ่วเบาหลุดรอดจากลำคอของเธอเมื่อมือของเขาเริ่มสำรวจแผ่นหลังที่เนียนนุ่ม สอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงซาตินอย่างแผ่วเบา สัมผัสความเนียนนุ่มของผิวเนื้อและกระแสความร้อนจากร่างกายของเธอ
"เธอช่างดึงดูดใจผมเหลือเกิน... ครูบีม" เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ปลายนิ้วของเขาไล้ไปตามแนวสันหลังของเธออย่างแผ่วเบา แล้วค่อยๆ ไล้ลงไปที่บั้นท้ายกลมกลึง "ผมแทบจะอดใจไม่ไหวแล้ว" ดวงตาของเขามองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะขออนุญาตผ่านความยินยอมจากสายตา
"ท่านดร.... เรา... เราควรหยุดไหมคะ?" เธอพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่กลับอ่อนแรงเต็มที ร่างกายของเธอยังคงแนบชิดกับเขาอย่างไม่อาจแยกจากกันได้ แต่หัวใจของเธอกำลังสับสนระคนด้วยความต้องการ
"ไม่... อย่าหยุดเลย" เขากระซิบตอบกลับ พลางกดจูบลงบนซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างเร่าร้อน นิ้วมือของเขาค่อยๆ สอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงซาตินอย่างช้าๆ สัมผัสถึงความร้อนระอุจากผิวเนื้อของเธอ ทุกสัมผัสของเขาจุดประกายไฟแห่งความปรารถนาในตัวเธอให้ลุกโชนยิ่งขึ้นจนยากจะดับ แสงเทียนส่องสะท้อนกับผิวที่กำลังแดงปลั่งของเธอ ดุจดอกกุหลาบที่กำลังแย้มบานท่ามกลางสายฝน
เสียงฝนที่กระหน่ำหนักขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเป็นเสียงเพลงคลอเคล้าให้กับบทรักที่กำลังจะก่อกำเนิดขึ้น มือของเขาเริ่มเลื่อนขึ้นสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนสัมผัสกับ... ความอ่อนนุ่มของเนื้อผ้าชั้นในที่บางเบา กลิ่นกายของทั้งคู่ผสมปนเปกัน บรรยากาศอบอวลไปด้วยไอเสน่หา เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเขาและเสียงครางเบาๆ ของเธอดังแข่งกับเสียงฝนพรำ
ทันใดนั้น เสียงเพลงคลอเบาๆ ที่เปิดไว้จากเครื่องเสียงในห้องก็เปลี่ยนไป บทเพลงเปียโนที่คุ้นเคย บทเพลงเดียวกับที่ดร.ศุภวัฒน์เคยบอกว่าภรรยาเก่าของเขาชอบเล่น และเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาอยากเรียนเปียโนก็ดังขึ้นมา บทเพลงนั้นบาดลึกเข้ามาในความรู้สึกของครูบีม ราวกับเป็นคำเตือนถึงเงาอดีตที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเขา สายตาของเธอเหลือบไปเห็นกรอบรูปใบเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างโซฟา ในนั้นเป็นรูปคู่ของ ดร.ศุภวัฒน์กับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข... ภาพของภรรยาเก่าของเขาที่กำลังมองกลับมายังเธอ ราวกับกำลังเยาะเย้ย
ดร.ศุภวัฒน์ชะงักไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับเพิ่งตระหนักถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่งในความมืดมิด เขามองไปที่ลำโพงที่ซ่อนอยู่มุมห้อง ภาพของภรรยาเก่าของเขาฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึก ทำให้ไฟปรารถนาที่เคยลุกโชนในแววตาของเขาเลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความสับสนและเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด
เขาค่อยๆ ผละออกจากครูบีมอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด คล้ายกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในจิตใจ มือที่เคยลูบไล้ผิวของเธอตอนนี้วางค้างอยู่กลางอากาศ ไม่ไปต่อ ไม่หยุด แต่เหมือนถูกตรึงไว้ด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็น ความร้อนรุ่มที่เคยแผ่ซ่านเมื่อครู่มลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเย็นยะเยือกที่เข้าปกคลุมแทน
ครูบีมมองเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งผิดหวัง เสียใจ และสับสน เธอเห็นความขัดแย้งในดวงตาของเขาชัดเจน เงาของใครบางคนกำลังคั่นกลางระหว่างพวกเขาในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนนี้... คืนที่ควรจะเป็นของเธอกับเขาเพียงสองคน
จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเงาอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน ดร.ศุภวัฒน์ ยืนกรานที่จะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ ครูบีมจะรับมือกับความจริงที่ว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนของใครบางคนได้อย่างไร โปรดติดตามชมในตอนต่อไป...
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนต่อไป: บทเพลงรักที่กำลังบรรเลงอย่างร้อนแรงต้องชะงักงันลงด้วยเงาอดีตที่ ดร.ศุภวัฒน์ไม่อาจสลัดทิ้ง ครูบีมจะทำเช่นไรเมื่อพบว่าหัวใจของศิษย์ผู้นี้ยังคงมีอีกคนครอบครองอยู่ หรือนี่จะเป็นเพียงบททดสอบแรกที่พวกเขาต้องก้าวผ่าน?
ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ
#cnxseed #KdramaRomance #ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน