กระทู้โดย don
- 20 พฤษภาคม 2026, 19:33:09ผมตื่นขึ้นมาในความมืดที่ยังไม่จางหาย แสงสลัวรอดผ่านม่านหนาเข้ามาไม่ได้ ราวกับโลกภายนอกไม่ต้องการให้เราเห็นอะไรเลยนอกจากความจริงตรงหน้า
แพรนอนซบอยู่ข้างกาย ตัวเธอเย็นเฉียบกว่าปกติ ผมรู้ดีว่าวันนี้คือวันที่เธอต้องไปพบ 'คนคนนั้น' เพียงลำพัง
หัวใจผมเต้นระรัวจนแทบจะทะลุอกออกมา ผมจะยอมให้น้องเดินเข้าไปในความมืดนั้นได้ยังไง...ในเมื่อผมไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับศัตรูของเรา?
เช้าวันนั้นเป็นเช้าที่เงียบงันที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา ทุกเสียงในคอนโดเงียบหายไป ราวกับธรรมชาติกำลังกลั้นหายใจรอคอยอะไรบางอย่าง ลมหายใจอุ่นๆ ของน้องรดต้นคอผม แต่ตัวเธอกลับเกร็งไปหมด ผมพลิกตัวกลับไปหา สบเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้เมื่อคืน ผมยกมือขึ้นไปลูบแก้มเธอเบาๆ สัมผัสถึงหยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิท
"พี่..." เสียงเธอแผ่วเบาเหมือนกระซิบ "พี่ต้องดูแลตัวเองนะ"
ประโยคเดียวสั้นๆ นั้นเหมือนมีดกรีดลงไปกลางใจ ผมดึงน้องเข้ามากอดแน่นราวกับจะหลอมรวมเราเป็นหนึ่งเดียวกัน กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของน้อง ผสมกับกลิ่นความหอมเฉพาะตัวที่ผมคุ้นเคยมานาน มันทำให้ผมรู้สึกอยากปกป้องเธอมากกว่าทุกครั้ง
"น้องไม่ไปไม่ได้เหรอ...พี่ไปแทนได้ไหม" ผมกระซิบถามข้างหู แม้จะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เธอส่ายหน้าช้าๆ ซบหน้าลงกับอกผม เสียงสะอื้นเบาๆ ของเธอดังก้องในความเงียบยามเช้า ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก ผมสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของร่างกายเธอ ความกลัวที่เกาะกุมจิตใจของน้องมันรุนแรงจนผมแทบรับรู้ได้ถึงมัน
"เขาบอกว่าต้องเป็นแพรคนเดียวค่ะ ถ้าไม่ใช่...พี่อาจจะ..." น้องพูดไม่จบประโยค แต่ผมเข้าใจดี คำขู่ที่เธอเล่าให้ฟังเมื่อคืนมันชัดเจนและไร้ความปรานี หากเธอไม่ยอมทำตาม ผมเองก็อาจตกอยู่ในอันตรายได้เช่นกัน
ผมจูบริมฝีปากน้องซับน้ำตาให้ช้าๆ ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความปรารถนาและตื้นตัน รสชาติของความเค็มปะปนกับความหวาน มันทำให้ผมยิ่งอยากจะรั้งเธอไว้ ผมเลื่อนมือลงไปตามแผ่นหลังเนียนลื่นของน้อง สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มภายใต้เสื้อผ้าที่บางเบา
"พี่...อย่าเพิ่งเลยค่ะ...เดี๋ยวแพรต้องไปแล้ว" น้องพยายามเบี่ยงตัวออก แต่สัมผัสของเรายังคงเชื่อมโยงกันแน่น ผมไม่ยอมปล่อย ผมต้องการให้ช่วงเวลานี้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยว เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดก่อนที่เธอจะต้องก้าวออกไปเผชิญกับโลกที่โหดร้าย ผมต้องการจะมอบความสุขให้เธอมากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ในตอนนี้
"ขอพี่...อีกนิดนะ" ผมกระซิบชิดริมฝีปาก เลื่อนลงไปจูบที่ซอกคอหอมกรุ่นของน้อง สัมผัสของลิ้นร้อนๆ ทำให้แพรสะท้าน เธอพยายามจะผลักผมออกอีกครั้งแต่ก็ไร้เรี่ยวแรง แรงของผมตอนนี้มันเยอะกว่าเธอหลายเท่าตัว ความปรารถนาที่อยากจะปลอบประโลมเธอและสร้างความทรงจำที่อบอุ่นให้เธอ ก่อนที่เธอจะไปเจอกับอะไรบางอย่างที่ผมเองก็ไม่อาจจะคาดเดาได้
ผมบดเบียดร่างกายเข้าหา น้องครางฮือในลำคอเมื่อสัมผัสของเราแนบชิดกันมากกว่าเดิม ผมเลื่อนมือลงไปสัมผัสความฟิต ความฉ่ำที่รอคอยอยู่ ผมได้ยินเสียงหายใจของน้องถี่รัวขึ้น เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังผมเบาๆ แสดงถึงความตึงเครียดที่เธอมีอยู่
"พี่...อ๊ะ..." เสียงครางหลุดออกมาจากริมฝีปากเธอ ตอนที่ผมสอดแทรกเข้าไปในตัวเธอ ความคับแคบ ความร้อนระอุที่โอบล้อมผมไว้มันทำให้ผมแทบจะระเบิดออก ผมเริ่มขยับช้าๆ สัมผัสได้ถึงความลื่นไหล ความเปียกชื้นที่โอบรับผมไว้แน่น
"พี่ใหญ่จัง...อ๊ะ...ตรงนั้น..." น้องเอ่ยปากออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแต่แฝงด้วยความต้องการ ผมก้มลงไปจูบริมฝีปากเธออีกครั้ง ดูดดื่มรสชาติของเธออย่างไม่รู้จักพอ เราสลับตำแหน่งกันอย่างเชื่องช้าในความมืดที่สลัว
เสียงครางของน้องดังขึ้นเรื่อยๆ ผมพยายามจะปลอบประโลมเธอด้วยทุกสัมผัส แต่ก็รับรู้ได้ถึงความกังวลที่ยังคงอยู่ภายในใจเธอ ผมเพิ่มจังหวะขึ้นอีกเรื่อยๆ ความร้อนระอุของเรามันแผ่กระจายไปทั่วห้อง เสียงเนื้อกระทบกันดังกึกก้อง แพรซบหน้าลงกับไหล่ผม สั่นสะท้านไปด้วยความสุขและความกลัวที่ผสมปนเปกันไป
"อ๊ะ...แพรไม่ไหวแล้ว...พี่เก่งจัง..." น้องครางออกมาอย่างสุดเสียง ผมเองก็ไม่อาจจะทนได้อีกต่อไป เราปลดปล่อยความรู้สึกออกมาพร้อมกัน ปล่อยให้ความสุขที่เจ็บปวดนี้เข้าครอบงำเราทั้งคู่ ผมกอดน้องไว้แน่น พยายามจะซึมซับทุกรายละเอียดของเธอไว้ในความทรงจำของเรา
หลังจากการปลอบประโลมด้วยร่างกาย ผมจับมือเธอไว้แน่น "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่จะอยู่ข้างน้องเสมอ"
แพรมองหน้าผม เธอไม่มีรอยยิ้มอย่างที่ผมคุ้นเคย แต่ดวงตาของเธอมีแววแห่งความเด็ดเดี่ยว ผมรู้ว่าน้องกำลังตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญ
"แพรต้องไปแล้วค่ะ" เธอพูดเสียงสั่นๆ แล้วลุกขึ้นแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ผมมองดูน้องเดินออกไปจากห้องเช้านั้น พลางนึกถึงข่าวเมื่อเช้าที่กรมอุตุฯ เตือนว่าจะมีฝนตกหนักและคลื่นลมแรงไปจนถึงวันที่ 21 พฤษภาคม บรรยากาศอึมครึมแบบนี้มันทำให้ใจผมยิ่งหวั่น น้องเดินไปเปิดประตู ฝนข้างนอกกำลังกระหน่ำลงมาอย่างหนักราวกับฟ้าร้องไห้ แพรหันกลับมามองผมอีกครั้งด้วยแววตาที่บอกไม่ถูก ก่อนจะก้าวออกไปสู่ความมืดมิดที่โอบล้อมเธอไว้
ผมทรุดตัวลงบนเตียง มองดูประตูที่ปิดลงอย่างช้าๆ ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง พร้อมกับความว่างเปล่าที่กัดกินใจผม ผมเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นเพียงสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ใจผมเหมือนจะขาดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยความกังวล ผมไม่รู้ว่าน้องจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ผมเปิดทีวีเพื่อหาอะไรมากลบความเงียบ ข่าวราคาทองคำที่ส่งสัญญาณพักตัวและสถานการณ์ความขัดแย้งในตะวันออกกลางที่ทุกคนกำลังพูดถึง ไม่ได้ช่วยให้ผมสงบลงเลยแม้แต่น้อย
ความกระวนกระวายทำให้ผมนอนไม่ติด ผมลุกขึ้นมาเดินวนไปวนมาในห้อง พยายามคิดหาทางช่วยน้อง แต่ก็คิดอะไรไม่ออกเลย ในความสิ้นหวัง ผมตัดสินใจเดินไปที่กระเป๋าสะพายของแพรที่วางอยู่บนโต๊ะเมื่อคืน ผมไม่เคยคิดจะรื้อค้นของส่วนตัวของใครมาก่อน แต่นี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ ผมต้องหาเบาะแสอะไรบางอย่าง
ผมค่อยๆ เปิดกระเป๋าของน้องออกอย่างเบามือ ภายในมีกระเป๋าเครื่องสำอาง โทรศัพท์ และสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ดูเก่ากว่าของอื่นๆ ผมหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดดู หน้าแรกๆ เป็นลายมือของแพรที่เขียนถึงเรื่องราวชีวิตประจำวันทั่วไป แต่เมื่อพลิกไปถึงหน้ากลางๆ ผมก็พบกับอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ
มีหน้ากระดาษหนึ่งถูกฉีกออกไปอย่างระมัดระวัง แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจหายวาบคือรอยดินสอจางๆ ที่ยังคงทิ้งร่องรอยของการเขียนทิ้งไว้ ผมเอียงสมุดบันทึกเข้าหาแสง ค่อยๆ ใช้ดินสอดำเขียนทับลงไปเบาๆ เพื่อให้เห็นรอยจางๆ นั้นชัดขึ้น และสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้ากระดาษทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ
มันไม่ใช่แค่ตัวหนังสือธรรมดา แต่มันคือชุดตัวอักษรและตัวเลขที่ถูกเข้ารหัสบางอย่าง พร้อมกับคำว่า "Project Nightingale" และพิกัดที่ไม่คุ้นเคยอยู่ข้างใต้ ผมรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม แพรไม่ใช่แค่น้องบาร์ที่ถูกขู่ แต่เธออาจจะเป็น 'สายลับ' อย่างที่ผมเคยอ่านในนิยาย ผมไม่เคยคิดว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดขึ้นกับผมจริงๆ
มือผมสั่นเทาขณะที่ผมพยายามจะแกะรหัส แต่สมองผมกลับมืดแปดด้าน ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยมันรุนแรงเกินกว่าที่ผมจะรับไหว น้องที่ผมรัก กำลังซ่อนความลับที่ยิ่งใหญ่และอันตรายขนาดนี้ไว้กับตัว
และในขณะที่ผมกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เพิ่งค้นพบนั้นเอง โทรศัพท์ของแพรที่ผมวางไว้ข้างๆ สมุดบันทึกก็สั่นครืนขึ้นมา ข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
"ภารกิจแรกสำเร็จ ลับมาก ห้ามเปิดเผย"
ปล.1 วันนี้น้องไปแล้วครับพี่ๆ ใจผมแทบจะขาดเป็นเสี่ยงๆ เลยตอนเห็นน้องเดินหายเข้าไปในสายฝน ความรู้สึกมันทั้งห่วงทั้งสงสาร ปนกับความสับสนที่กำลังถาโถมเข้ามาจริงๆ ครับ
ปล.2 บอกตามตรงว่ามือผมสั่นจนพิมพ์เกือบไม่ถูก ปลากรอบในมือหลุดกระเด็นไปหมดแล้วครับ เรื่องมันพลิกจนผมเองก็ยังตั้งตัวไม่ทัน น้องแพรที่ผมรู้จัก...เธอคือใครกันแน่?
ปล.3 เตรียมตัวพบกับความลับที่เข้มข้นขึ้นไปอีกครับพี่ๆ เพราะสิ่งที่ผมเพิ่งค้นเจอ...มันไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวของน้องอีกต่อไปแล้ว
คำถามชวนคุย:
1. ถ้าเป็นพี่ๆ พี่จะตามน้องไปไหมครับ แม้จะรู้ว่าอันตราย?
2. ใครเคยมีประสบการณ์คนรักมีความลับที่เราคาดไม่ถึงบ้างครับ เล่าสู่กันฟังหน่อย
3. พี่ๆ คิดว่า 'คนคนนั้น' ที่น้องแพรไปเจอคือใครครับ?
4. มีใครเคยใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยปริศนาแบบน้องแพรบ้างไหมครับ?
5. ถ้าแพรเป็นสายลับจริงๆ พี่ๆ จะทำยังไงกับความสัมพันธ์นี้ต่อไป?
สำหรับพี่ๆ ที่อยากรู้รายละเอียดภารกิจแรกของน้อง DM มาได้เลยครับ
พรุ่งนี้: แพรกลับมาพร้อมกับรอยแผลเป็นใหม่และคำตอบที่น่าตกใจ
แพรนอนซบอยู่ข้างกาย ตัวเธอเย็นเฉียบกว่าปกติ ผมรู้ดีว่าวันนี้คือวันที่เธอต้องไปพบ 'คนคนนั้น' เพียงลำพัง
หัวใจผมเต้นระรัวจนแทบจะทะลุอกออกมา ผมจะยอมให้น้องเดินเข้าไปในความมืดนั้นได้ยังไง...ในเมื่อผมไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับศัตรูของเรา?
เช้าวันนั้นเป็นเช้าที่เงียบงันที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา ทุกเสียงในคอนโดเงียบหายไป ราวกับธรรมชาติกำลังกลั้นหายใจรอคอยอะไรบางอย่าง ลมหายใจอุ่นๆ ของน้องรดต้นคอผม แต่ตัวเธอกลับเกร็งไปหมด ผมพลิกตัวกลับไปหา สบเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้เมื่อคืน ผมยกมือขึ้นไปลูบแก้มเธอเบาๆ สัมผัสถึงหยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิท
"พี่..." เสียงเธอแผ่วเบาเหมือนกระซิบ "พี่ต้องดูแลตัวเองนะ"
ประโยคเดียวสั้นๆ นั้นเหมือนมีดกรีดลงไปกลางใจ ผมดึงน้องเข้ามากอดแน่นราวกับจะหลอมรวมเราเป็นหนึ่งเดียวกัน กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของน้อง ผสมกับกลิ่นความหอมเฉพาะตัวที่ผมคุ้นเคยมานาน มันทำให้ผมรู้สึกอยากปกป้องเธอมากกว่าทุกครั้ง
"น้องไม่ไปไม่ได้เหรอ...พี่ไปแทนได้ไหม" ผมกระซิบถามข้างหู แม้จะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เธอส่ายหน้าช้าๆ ซบหน้าลงกับอกผม เสียงสะอื้นเบาๆ ของเธอดังก้องในความเงียบยามเช้า ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก ผมสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของร่างกายเธอ ความกลัวที่เกาะกุมจิตใจของน้องมันรุนแรงจนผมแทบรับรู้ได้ถึงมัน
"เขาบอกว่าต้องเป็นแพรคนเดียวค่ะ ถ้าไม่ใช่...พี่อาจจะ..." น้องพูดไม่จบประโยค แต่ผมเข้าใจดี คำขู่ที่เธอเล่าให้ฟังเมื่อคืนมันชัดเจนและไร้ความปรานี หากเธอไม่ยอมทำตาม ผมเองก็อาจตกอยู่ในอันตรายได้เช่นกัน
ผมจูบริมฝีปากน้องซับน้ำตาให้ช้าๆ ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความปรารถนาและตื้นตัน รสชาติของความเค็มปะปนกับความหวาน มันทำให้ผมยิ่งอยากจะรั้งเธอไว้ ผมเลื่อนมือลงไปตามแผ่นหลังเนียนลื่นของน้อง สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มภายใต้เสื้อผ้าที่บางเบา
"พี่...อย่าเพิ่งเลยค่ะ...เดี๋ยวแพรต้องไปแล้ว" น้องพยายามเบี่ยงตัวออก แต่สัมผัสของเรายังคงเชื่อมโยงกันแน่น ผมไม่ยอมปล่อย ผมต้องการให้ช่วงเวลานี้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยว เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดก่อนที่เธอจะต้องก้าวออกไปเผชิญกับโลกที่โหดร้าย ผมต้องการจะมอบความสุขให้เธอมากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ในตอนนี้
"ขอพี่...อีกนิดนะ" ผมกระซิบชิดริมฝีปาก เลื่อนลงไปจูบที่ซอกคอหอมกรุ่นของน้อง สัมผัสของลิ้นร้อนๆ ทำให้แพรสะท้าน เธอพยายามจะผลักผมออกอีกครั้งแต่ก็ไร้เรี่ยวแรง แรงของผมตอนนี้มันเยอะกว่าเธอหลายเท่าตัว ความปรารถนาที่อยากจะปลอบประโลมเธอและสร้างความทรงจำที่อบอุ่นให้เธอ ก่อนที่เธอจะไปเจอกับอะไรบางอย่างที่ผมเองก็ไม่อาจจะคาดเดาได้
ผมบดเบียดร่างกายเข้าหา น้องครางฮือในลำคอเมื่อสัมผัสของเราแนบชิดกันมากกว่าเดิม ผมเลื่อนมือลงไปสัมผัสความฟิต ความฉ่ำที่รอคอยอยู่ ผมได้ยินเสียงหายใจของน้องถี่รัวขึ้น เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังผมเบาๆ แสดงถึงความตึงเครียดที่เธอมีอยู่
"พี่...อ๊ะ..." เสียงครางหลุดออกมาจากริมฝีปากเธอ ตอนที่ผมสอดแทรกเข้าไปในตัวเธอ ความคับแคบ ความร้อนระอุที่โอบล้อมผมไว้มันทำให้ผมแทบจะระเบิดออก ผมเริ่มขยับช้าๆ สัมผัสได้ถึงความลื่นไหล ความเปียกชื้นที่โอบรับผมไว้แน่น
"พี่ใหญ่จัง...อ๊ะ...ตรงนั้น..." น้องเอ่ยปากออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแต่แฝงด้วยความต้องการ ผมก้มลงไปจูบริมฝีปากเธออีกครั้ง ดูดดื่มรสชาติของเธออย่างไม่รู้จักพอ เราสลับตำแหน่งกันอย่างเชื่องช้าในความมืดที่สลัว
เสียงครางของน้องดังขึ้นเรื่อยๆ ผมพยายามจะปลอบประโลมเธอด้วยทุกสัมผัส แต่ก็รับรู้ได้ถึงความกังวลที่ยังคงอยู่ภายในใจเธอ ผมเพิ่มจังหวะขึ้นอีกเรื่อยๆ ความร้อนระอุของเรามันแผ่กระจายไปทั่วห้อง เสียงเนื้อกระทบกันดังกึกก้อง แพรซบหน้าลงกับไหล่ผม สั่นสะท้านไปด้วยความสุขและความกลัวที่ผสมปนเปกันไป
"อ๊ะ...แพรไม่ไหวแล้ว...พี่เก่งจัง..." น้องครางออกมาอย่างสุดเสียง ผมเองก็ไม่อาจจะทนได้อีกต่อไป เราปลดปล่อยความรู้สึกออกมาพร้อมกัน ปล่อยให้ความสุขที่เจ็บปวดนี้เข้าครอบงำเราทั้งคู่ ผมกอดน้องไว้แน่น พยายามจะซึมซับทุกรายละเอียดของเธอไว้ในความทรงจำของเรา
หลังจากการปลอบประโลมด้วยร่างกาย ผมจับมือเธอไว้แน่น "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่จะอยู่ข้างน้องเสมอ"
แพรมองหน้าผม เธอไม่มีรอยยิ้มอย่างที่ผมคุ้นเคย แต่ดวงตาของเธอมีแววแห่งความเด็ดเดี่ยว ผมรู้ว่าน้องกำลังตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญ
"แพรต้องไปแล้วค่ะ" เธอพูดเสียงสั่นๆ แล้วลุกขึ้นแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ผมมองดูน้องเดินออกไปจากห้องเช้านั้น พลางนึกถึงข่าวเมื่อเช้าที่กรมอุตุฯ เตือนว่าจะมีฝนตกหนักและคลื่นลมแรงไปจนถึงวันที่ 21 พฤษภาคม บรรยากาศอึมครึมแบบนี้มันทำให้ใจผมยิ่งหวั่น น้องเดินไปเปิดประตู ฝนข้างนอกกำลังกระหน่ำลงมาอย่างหนักราวกับฟ้าร้องไห้ แพรหันกลับมามองผมอีกครั้งด้วยแววตาที่บอกไม่ถูก ก่อนจะก้าวออกไปสู่ความมืดมิดที่โอบล้อมเธอไว้
ผมทรุดตัวลงบนเตียง มองดูประตูที่ปิดลงอย่างช้าๆ ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง พร้อมกับความว่างเปล่าที่กัดกินใจผม ผมเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นเพียงสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ใจผมเหมือนจะขาดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยความกังวล ผมไม่รู้ว่าน้องจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ผมเปิดทีวีเพื่อหาอะไรมากลบความเงียบ ข่าวราคาทองคำที่ส่งสัญญาณพักตัวและสถานการณ์ความขัดแย้งในตะวันออกกลางที่ทุกคนกำลังพูดถึง ไม่ได้ช่วยให้ผมสงบลงเลยแม้แต่น้อย
ความกระวนกระวายทำให้ผมนอนไม่ติด ผมลุกขึ้นมาเดินวนไปวนมาในห้อง พยายามคิดหาทางช่วยน้อง แต่ก็คิดอะไรไม่ออกเลย ในความสิ้นหวัง ผมตัดสินใจเดินไปที่กระเป๋าสะพายของแพรที่วางอยู่บนโต๊ะเมื่อคืน ผมไม่เคยคิดจะรื้อค้นของส่วนตัวของใครมาก่อน แต่นี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ ผมต้องหาเบาะแสอะไรบางอย่าง
ผมค่อยๆ เปิดกระเป๋าของน้องออกอย่างเบามือ ภายในมีกระเป๋าเครื่องสำอาง โทรศัพท์ และสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ดูเก่ากว่าของอื่นๆ ผมหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดดู หน้าแรกๆ เป็นลายมือของแพรที่เขียนถึงเรื่องราวชีวิตประจำวันทั่วไป แต่เมื่อพลิกไปถึงหน้ากลางๆ ผมก็พบกับอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ
มีหน้ากระดาษหนึ่งถูกฉีกออกไปอย่างระมัดระวัง แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจหายวาบคือรอยดินสอจางๆ ที่ยังคงทิ้งร่องรอยของการเขียนทิ้งไว้ ผมเอียงสมุดบันทึกเข้าหาแสง ค่อยๆ ใช้ดินสอดำเขียนทับลงไปเบาๆ เพื่อให้เห็นรอยจางๆ นั้นชัดขึ้น และสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้ากระดาษทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ
มันไม่ใช่แค่ตัวหนังสือธรรมดา แต่มันคือชุดตัวอักษรและตัวเลขที่ถูกเข้ารหัสบางอย่าง พร้อมกับคำว่า "Project Nightingale" และพิกัดที่ไม่คุ้นเคยอยู่ข้างใต้ ผมรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม แพรไม่ใช่แค่น้องบาร์ที่ถูกขู่ แต่เธออาจจะเป็น 'สายลับ' อย่างที่ผมเคยอ่านในนิยาย ผมไม่เคยคิดว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดขึ้นกับผมจริงๆ
มือผมสั่นเทาขณะที่ผมพยายามจะแกะรหัส แต่สมองผมกลับมืดแปดด้าน ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยมันรุนแรงเกินกว่าที่ผมจะรับไหว น้องที่ผมรัก กำลังซ่อนความลับที่ยิ่งใหญ่และอันตรายขนาดนี้ไว้กับตัว
และในขณะที่ผมกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เพิ่งค้นพบนั้นเอง โทรศัพท์ของแพรที่ผมวางไว้ข้างๆ สมุดบันทึกก็สั่นครืนขึ้นมา ข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
"ภารกิจแรกสำเร็จ ลับมาก ห้ามเปิดเผย"
ปล.1 วันนี้น้องไปแล้วครับพี่ๆ ใจผมแทบจะขาดเป็นเสี่ยงๆ เลยตอนเห็นน้องเดินหายเข้าไปในสายฝน ความรู้สึกมันทั้งห่วงทั้งสงสาร ปนกับความสับสนที่กำลังถาโถมเข้ามาจริงๆ ครับ
ปล.2 บอกตามตรงว่ามือผมสั่นจนพิมพ์เกือบไม่ถูก ปลากรอบในมือหลุดกระเด็นไปหมดแล้วครับ เรื่องมันพลิกจนผมเองก็ยังตั้งตัวไม่ทัน น้องแพรที่ผมรู้จัก...เธอคือใครกันแน่?
ปล.3 เตรียมตัวพบกับความลับที่เข้มข้นขึ้นไปอีกครับพี่ๆ เพราะสิ่งที่ผมเพิ่งค้นเจอ...มันไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวของน้องอีกต่อไปแล้ว
คำถามชวนคุย:
1. ถ้าเป็นพี่ๆ พี่จะตามน้องไปไหมครับ แม้จะรู้ว่าอันตราย?
2. ใครเคยมีประสบการณ์คนรักมีความลับที่เราคาดไม่ถึงบ้างครับ เล่าสู่กันฟังหน่อย
3. พี่ๆ คิดว่า 'คนคนนั้น' ที่น้องแพรไปเจอคือใครครับ?
4. มีใครเคยใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยปริศนาแบบน้องแพรบ้างไหมครับ?
5. ถ้าแพรเป็นสายลับจริงๆ พี่ๆ จะทำยังไงกับความสัมพันธ์นี้ต่อไป?
สำหรับพี่ๆ ที่อยากรู้รายละเอียดภารกิจแรกของน้อง DM มาได้เลยครับ
พรุ่งนี้: แพรกลับมาพร้อมกับรอยแผลเป็นใหม่และคำตอบที่น่าตกใจ