วันสัมภาษณ์งาน รองเท้าผิดข้าง
หลังจากถูกไล่ออกและแบกรับภาระค่ารักษาพยาบาลยาย น้องช้างต้องเดินทางไปกรุงเทพฯ เพื่อสัมภาษณ์งานกับพี่บอย แต่กลับต้องเจออดีตภรรยาของเขาที่ดูถูกเธออย่างรุนแรง และความโกลาหลเรื่องรองเท้าผิดข้าง ก่อนที่จะได้รับการช่วยเหลือจากพี่บอยและโอกาสในการเริ่มต้นใหม่
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
เสียงแจ้งเตือนจากไลน์กลุ่ม PG ดังขึ้น 'น้องใบเฟิร์น...KPI ไม่ผ่านสามเดือนติด...ขออนุญาตยุติการทำงานสิ้นเดือนนี้นะคะ' ข้อความสั้นๆ แต่ทุบทำลายน้องช้างจนแทบล้มทั้งยืน เธอถูกไล่ออกจากงาน PG เบียร์ช้างแล้ว เงินเดือนน้อยนิดที่เคยได้ก็ไม่มีแล้ว ยายเข้า ICU ค่าใช้จ่ายวันละ 8,000 บาท ความเครียดถาโถมเข้ามาจนหายใจไม่ออก ใบเฟิร์นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงในทะเลน้ำลึกที่ไม่มีทางออก
มือเรียวเล็กของเธอคลำไปในกระเป๋า พบกับนามบัตรสีเข้มที่พี่บอยให้ไว้ในคืนนั้น เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ที่ระบุไว้ 'สวัสดีค่ะ...นี่น้องช้างนะคะ...ที่เจอพี่บอยที่ร้านครัวพอเพียงคืนฝนตกน่ะค่ะ' เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความประหม่า
'อ๋อ น้องช้าง! พี่เองครับ มีอะไรให้พี่ช่วยไหม?' เสียงทุ้มนุ่มของพี่บอยดังตอบกลับมา ทำให้ใบเฟิร์นรู้สึกอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย เธอเล่าเรื่องที่โดนไล่ออกและเรื่องยายให้พี่บอยฟัง พี่บอยฟังแล้วก็รู้สึกสงสาร 'งั้นพรุ่งนี้มาสัมภาษณ์งานที่ออฟฟิศพี่ที่ทองหล่อนะ พี่อยากให้น้องช้างมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของพี่' ใบเฟิร์นแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอตอบรับด้วยความตื่นเต้นและดีใจจนน้ำตาคลอ
เช้าวันรุ่งขึ้น ใบเฟิร์นเดินทางขึ้นเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต เธอตื่นเต้นกับทุกสิ่งตั้งแต่ก้าวขึ้นเครื่องบิน 'พี่คะ...อันนี้ต้องคาดที่คอด้วยไหมคะ?' เธอถามแอร์โฮสเตสพลางชี้ไปที่เข็มขัดนิรภัยบนเครื่องบิน แอร์โฮสเตสยิ้มและอธิบายวิธีการใช้ให้เธออย่างใจดี 'แล้ว...บนเครื่องบินมีข้าวเหนียวไก่ทอดไหมคะ?' เธอถามต่อด้วยความอยากรู้ ทำให้แอร์โฮสเตสและผู้โดยสารที่นั่งใกล้ๆ อดอมยิ้มไม่ได้
เมื่อถึงกรุงเทพฯ ใบเฟิร์นรีบนั่งแท็กซี่ไปยังออฟฟิศของพี่บอยที่ทองหล่อ เธอวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่ที่ซื้อมา แต่ด้วยความเร่งรีบและความตื่นเต้น เธอดันหยิบรองเท้าผ้าใบของน้องเขยที่วางอยู่ในบ้านพักรวมมาด้วย ทำให้เธอใส่รองเท้าคนละข้าง รองเท้าข้างขวาเป็นของเธอ ส่วนข้างซ้ายเป็นรองเท้าผู้ชายสีดำคู่ใหญ่ของน้องเขย เธอมองดูเท้าตัวเองแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ 'ซวยแล้วน้องช้างเอ๊ย!'
ใบเฟิร์นเดินเข้าไปในออฟฟิศด้วยความประหม่า เธอถูกพาไปพบกับหัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคล ซึ่งก็คือคุณแหวน อดีตภรรยาของพี่บอยนั่นเอง คุณแหวนมองใบเฟิร์นตั้งแต่หัวจรดเท้า ตั้งแต่ชุดที่ดูบ้านๆ ไปจนถึงรองเท้าคนละข้างของเธอ 'เธอชื่ออะไรนะ?' คุณแหวนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา 'ใบเฟิร์นค่ะ...เรียกน้องช้างก็ได้ค่ะ' ใบเฟิร์นตอบด้วยรอยยิ้มที่พยายามทำให้สดใสที่สุด คุณแหวนกระตุกยิ้มที่มุมปาก 'มาสมัครเลขาฯ ส่วนตัวคุณภคพลเหรอ? หน้าตาอย่างเธอนี่นะ? คิดจะมาจับเสี่ยแก่เหรอไง? ดูรองเท้าที่เธอใส่สิ! Professional มากเลยนะ!' เธอพูดจาดูถูกเหยียดหยามใบเฟิร์นอย่างไม่เหลือชิ้นดี
ใบเฟิร์นรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสี่แยก น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันที เธอขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เธอทรุดตัวลงนั่งร้องไห้เงียบๆ ในห้องน้ำ ความฝันที่จะมีงานดีๆ เพื่อช่วยยายและน้องสาวพังทลายลงในพริบตา เธอรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าและไม่เหมาะกับที่นี่เลย
ขณะที่ใบเฟิร์นกำลังร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ พี่บอยที่เพิ่งกลับจากประชุม เดินผ่านหน้าห้องน้ำ เขาสังเกตเห็นรองเท้าผู้ชายข้างหนึ่งวางอยู่หน้าประตูห้องน้ำ ซึ่งเป็นรองเท้าของน้องเขยใบเฟิร์นนั่นเอง เขายิ้มขำเล็กน้อยแล้วก็เดินผ่านไป แต่เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วๆ เขาจึงหยุดชะงัก พี่บอยเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปช้าๆ เห็นใบเฟิร์นนั่งร้องไห้อยู่ในมุมห้อง 'น้องช้าง...' เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ ใบเฟิร์นเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ พี่บอยทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ 'ไม่เป็นไรนะ...ไม่ต้องไปสนใจคำพูดของคนอื่น' เขาพูดปลอบโยน พลางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ 'พี่ตัดสินใจแล้ว...น้องช้างเริ่มงานพรุ่งนี้เลยนะ เป็นเลขาฯ ส่วนตัวของพี่' ใบเฟิร์นมองพี่บอยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและไม่เชื่อหูตัวเองอีกครั้ง
'แต่...พี่บอยคะ...น้องช้างไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเลยค่ะ' ใบเฟิร์นพยายามอธิบาย
'ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่สอนเอง' พี่บอยยิ้มอย่างอ่อนโยน 'แล้วน้องช้าง...อันนี้คืออะไรนะ?' เขาชี้ไปที่คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กบนโต๊ะทำงานของเขา 'อ๋อ! อันนี้คือเครื่องอ่านใจค่ะพี่ เวลาเราอยากรู้ว่าลูกค้าคิดอะไรอยู่ เราก็เอาเครื่องนี้ไปวางใกล้ๆ มันก็จะอ่านใจลูกค้าได้ค่ะ' ใบเฟิร์นอธิบายด้วยความเชื่อมั่น พี่บอยหัวเราะเบาๆ 'ไม่ใช่แล้วน้องช้าง...อันนี้เขาเรียก Laptop ไว้ทำงานน่ะ' เขาอธิบาย 'แล้วอันนี้ล่ะ?' พี่บอยชี้ไปที่เครื่องปริ้นต์เตอร์
'อันนี้คือเครื่องอ๊วกค่ะพี่ เวลาเราอยากได้เอกสารอะไรออกมา เราก็กดปุ่มนี้ มันก็จะอ๊วกกระดาษออกมาเองค่ะ' ใบเฟิร์นตอบอย่างฉะฉาน จนพี่บอยถึงกับกุมขมับ 'น้องช้าง...มันไม่ใช่เครื่องอ๊วก มันคือ Printer เอาไว้พิมพ์งานต่างหาก' เขาอธิบายด้วยรอยยิ้มระอาๆ แต่ก็อดขำไม่ได้กับความไร้เดียงสาของเธอ
ตกเย็น หลังเลิกงาน พี่บอยพาน้องช้างไปทานอาหารค่ำที่ rooftop bar แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ บรรยากาศโรแมนติกยามค่ำคืนกับแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ช่วยสร้างความรู้สึกพิเศษให้กับทั้งสองคน น้องช้างเล่าความฝันของเธอให้พี่บอยฟัง พี่บอยเล่าเรื่องความโดดเดี่ยวของเขาให้เธอฟัง ทั้งคู่รู้สึกว่าตัวเองมีอะไรหลายอย่างที่คล้ายกัน ความเหงา ความเปราะบาง และความปรารถนาที่จะมีใครสักคนอยู่ข้างๆ ค่ำคืนนั้นจบลงด้วยการที่พี่บอยพาน้องช้างกลับมายังโรงแรมสวีทที่เขาพักอยู่ บรรยากาศในห้องสวีทหรูหรานั้นอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งความตื่นเต้น ความหวั่นไหว และความปรารถนา น้องช้างยังคงใส่รองเท้าผู้ชายข้างหนึ่งที่เธอเผลอหยิบติดมา เธอรู้สึกเขินอายแต่พี่บอยกลับมองว่ามันน่ารัก พี่บอยค่อยๆ โน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นก็เลื่อนลงมาที่ริมฝีปาก ทั้งคู่แลกเปลี่ยนจูบที่นุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง พี่บอยค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของน้องช้างออกทีละเม็ด แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟข้างเตียงส่องให้เห็นผิวขาวเนียนของเธอ น้องช้างสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของพี่บอยที่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของเธอ เสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังขึ้นเรื่อยๆ ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้จากแจกันและกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของน้องช้าง ทั้งคู่เอนกายลงบนเตียงผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด พี่บอยพรมจูบไปทั่วร่างของน้องช้างอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอบอบบางและจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ น้องช้างตอบรับสัมผัสของพี่บอยอย่างเต็มใจและโหยหา ความเหงาที่เคยเกาะกุมอยู่ในใจของทั้งคู่ค่อยๆ สลายไป กลายเป็นความรู้สึกที่เชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้งและเร่าร้อน ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนแรกที่ทั้งคู่ได้มอบกายและใจให้แก่กันอย่างแท้จริง เป็นค่ำคืนที่ความรักและความปรารถนาได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ หลังจากความเหนื่อยล้าทางใจและกายที่แบกรับมานาน
ขณะที่ทั้งคู่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์นั้น เสียงเปิดประตูห้องทำงานของพี่บอยก็ดังขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว... เป็นเสียงของลูกชายพี่บอยที่เดินเข้ามาในห้องทำงานพอดี เขาชะงักเมื่อเห็นน้องช้างยืนอยู่ข้างๆ พ่อของเขา และที่สำคัญ น้องช้างยังคงใส่รองเท้าผู้ชายข้างเดียวที่เธอเผลอหยิบมา ลูกชายมองน้องช้างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่พอใจ!
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ติดตามตอนต่อไปได้ที่บอร์ดนี้ครับ — ทีมงาน cnxseed