นายหญิงคฤหาสน์มืด EP2
คืนฝนพรำ... เปลวไฟปรารถนาในห้องต้องห้าม
เสียงฟ้าคำรามก้องสะท้อนไปทั่วคฤหาสน์เก่าแก่ สั่นสะเทือนทุกบานหน้าต่างและผนังหินทราย
พายุฝนกระหน่ำไม่หยุดหย่อนตั้งแต่ยามพลบค่ำราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งให้จมดิ่งลงในความมืดมิด
ฤทัยรัตน์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่ทำจากไม้สักแกะสลักลวดลายวิจิตร
เธอรู้ดีว่านี่คือห้องนอนใหญ่กลางบ้าน... ห้องที่ ม.ล.อนพัทย์ ห้ามคนรับใช้ทุกคนก้าวเข้าไป
เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายบนผิวขาวซีดเปลือกไข่ของเธอ ผิดกับในใจที่ร้อนรุ่มราวกับมีเปลวไฟ
ก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่รู้จักดับ
เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบของ ม.ล.อนพัทย์ ลอยผ่านความเงียบงันเข้ามาในความทรงจำของเธออีกครั้ง
"ฤทัยรัตน์... คืนนี้เข้ามาในห้องนอนใหญ่" ประโยคสั้นๆ ที่ไร้อารมณ์ แต่กลับสั่นสะเทือนไปถึง
จิตวิญญาณของเธอ มันเป็นคำสั่งที่เกินกว่าฐานะแม่บ้านจะได้รับ และเป็นคำเชิญชวนที่อันตราย
เกินกว่าหญิงสาวอย่างเธอจะปฏิเสธได้
มือเรียวขาวของฤทัยรัตน์ค่อยๆ เอื้อมไปจับลูกบิดทองเหลืองที่เย็นเฉียบ สัมผัสที่เย็นเยียบนั้น
เหมือนจะกรีดลึกลงไปในความรู้สึก กลืนกินความกลัวและความคาดหวังที่ผสมปนเปกันอยู่ภายใน
ดวงตาเศร้าโตของเธอ หัวใจเต้นรัวประหนึ่งกลองศึก ความกลัวที่จะก้าวข้ามเส้นต้องห้าม
แต่ในขณะเดียวกันก็มีความอยากรู้อยากเห็นที่น่าพิศวงดึงดูดเธอไว้ แรงดึงดูดนั้นรุนแรงยิ่งกว่า
พายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอกเสียอีก
บานประตูค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นความมืดสลัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของไม้เก่า หนังสือ
และน้ำหอมกลิ่นบางเบาที่ยากจะระบุ ดวงตาของฤทัยรัตน์ค่อยๆ ปรับเข้ากับแสงสลัวจากเทียนไข
ที่จุดอยู่ตามมุมห้อง แสงสีส้มนวลที่เต้นระริกอย่างอ่อนโยน สร้างเงาเคลื่อนไหวไปตามผนังสูง
และเฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อดี เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้า สวมชุดกระโปรงผ้าฝ้าย
สีขาวเรียบๆ ที่เธอใส่ประจำยามหลับนอน มันเป็นชุดที่เน้นให้เห็นผิวขาวซีดของเธอเด่นชัดยิ่งขึ้น
ผมยาวดำสนิทประเอวของเธอบัดสยายลงมาตามแผ่นหลัง เปล่งประกายในแสงเทียน
ห้องนอนใหญ่กว้างขวางเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการ ผนังบุด้วยผ้าไหมสีเข้ม เตียงนอนขนาด
คิงไซส์ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง มีเสาสี่ต้นแกะสลักอย่างวิจิตร ผ้าห่มและปลอกหมอนทำจาก
ผ้าซาตินสีดำสนิท สะท้อนแสงเทียนเป็นประกายเงางาม ภาพที่เห็นตรงหน้าช่างงดงามและ
น่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน ราวกับเป็นฉากหนึ่งในความฝันที่เธอไม่เคยกล้าฝัน
ม.ล.อนพัทย์ ยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิดและเปียกปอน
รูปร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิท แม้จะอยู่ในคฤหาสน์ส่วนตัว เขาก็ยังคงสวมเสื้อผ้าที่ไร้ที่ติ
ผมสีดำขลับที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อยรับกับใบหน้าคมเข้มของเขาได้อย่างลงตัว แสงเทียนสลัว
จับต้องโครงหน้าและแนวขากรรไกรอันแข็งกร้าว ทำให้เงาของเขาดูยาวและน่าเกรงขาม
มากยิ่งขึ้น เขาไม่หันมามองเธอทันที แต่ฤทัยรัตน์รู้สึกได้ถึงสายตาอันเย็นชาที่กวาดมองมา
ยังเธอจากเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่าง
"มาแล้วหรือ ฤทัยรัตน์" เสียงทุ้มต่ำของเขาแผ่วเบากว่าปกติ แต่กลับมีความกดดันซ่อนอยู่
เสียงนั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วร่าง หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมา
จากอก เธอรู้สึกราวกับถูกจับจ้องจากดวงตาอันว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยความเศร้าอันลึกซึ้งคู่นั้น
แม้ว่าเขาจะไม่ได้หันมาเผชิญหน้ากับเธอโดยตรง
"ค่ะ นายท่าน" เธอตอบเสียงเบาหวิว เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ เสียงของเธอแทบจะกลืนหายไป
กับเสียงฝนที่กระหน่ำและเสียงลมที่โหยหวน มือของเธอสอดประสานกันแน่น พยายามควบคุม
ร่างกายที่สั่นเทิ้ม
เขาค่อยๆ หันกลับมา แสงเทียนสลัวกระทบดวงตาอันคมกริบที่เต็มไปด้วยความเย็นชา แต่ภายใต้
ความเย็นชานั้น ฤทัยรัตน์สัมผัสได้ถึงเปลวไฟบางอย่างที่ซ่อนเร้น มันเป็นเปลวไฟที่อันตรายและ
น่าหลงใหลในคราวเดียวกัน เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ แต่ละย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยอำนาจและ
ความเยือกเย็น ชุดสูทสีดำสนิทของเขาขับเน้นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ แขนเสื้อเผยให้เห็นข้อมือ
ที่แข็งแรงของเขา
"เสื้อผ้าเจ้า... มันบางไปหน่อยสำหรับค่ำคืนนี้" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาคมกริบ
ของเขากวาดมองสำรวจเรือนร่างของเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สายตาที่เย็นชาคู่นั้นทำให้เธอ
รู้สึกราวกับเปลือยเปล่า แม้จะอยู่ในชุดกระโปรงก็ตาม ผิวขาวซีดเปลือกไข่ของเธอปรากฏชัดเจน
ภายใต้แสงเทียนและผ้าฝ้ายเนื้อบาง เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ
ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาผสมผสานกับกลิ่นอายของความเก่าแก่ของคฤหาสน์และกลิ่นดินชื้น
จากพายุฝน มันเป็นกลิ่นที่ดึงดูดและคุกคามในเวลาเดียวกัน
"นายท่าน..." เธอพยายามพูด แต่เสียงของเธอขาดห้วงไป เมื่อมือแข็งแกร่งของเขาเอื้อมมา
สัมผัสแก้มเธอแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบตอนแรกกลับกลายเป็นความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วผิว
รอยนิ้วมือของเขาเป็นรอยแดงจางๆ บนผิวขาวของเธอ เขาลูบไล้ขึ้นไปตามโครงหน้า
ก่อนจะลากนิ้วลงมาตามลำคอระหง แล้วหยุดลงที่ไหปลาร้าที่เด่นชัดของเธอ
"เจ้า... งดงามยิ่งกว่าที่ข้าคิด" น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาที่เคยเย็นชา
ฉายประกายความปรารถนาออกมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับไปสงบนิ่งอีกครั้ง เขาก้มหน้า
ลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาเศร้าโตของเธอ ราวกับจะค้นหาความลับ
ที่ซ่อนอยู่ภายในจิตวิญญาณของฤทัยรัตน์
ลมหายใจของเธอสะดุด ความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความหวาดกลัว ความคาดหวัง และ
ความปรารถนาที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อนกำลังพัดถาโถมเข้าใส่ ฤทัยรัตน์ไม่เคยสัมผัสกับความ
รู้สึกรุนแรงเช่นนี้มาก่อน มันรุนแรงและเร่าร้อนราวกับเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผา เธอได้แต่
ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาของเธอจ้องตอบดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะ
หวาดกลัวจนแทบจะหยุดหายใจ
ม.ล.อนพัทย์ โน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ
กลิ่นกาแฟจางๆ และน้ำหอมกลิ่นเย้ายวนปะปนกันอยู่ในลมหายใจนั้น เขาเคลื่อนมืออีกข้างหนึ่ง
โอบรัดเอวคอดของเธออย่างช้าๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของร่างกายเขา
ชุดกระโปรงผ้าฝ้ายบางเบาของเธอไม่สามารถปกปิดรูปร่างที่อ่อนช้อยของเธอได้อีกต่อไป
เอวคอดกิ่วของเธอถูกรัดกระชับไว้ด้วยมือที่แข็งแกร่งของเขา
"กลัวหรือ?" เขาถามเสียงพร่า ในดวงตาคมกริบของเขา ฤทัยรัตน์เห็นภาพสะท้อนของตัวเอง
ที่เต็มไปด้วยความสับสนและความอ่อนไหว
เธอส่ายหน้าช้าๆ "ไม่... ไม่รู้ค่ะ"
รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเย้ยหยันแต่ก็มีเสน่ห์อย่าง
น่าประหลาด "ดี... เพราะค่ำคืนนี้... เจ้าจะได้รู้จักอีกด้านหนึ่งของคฤหาสน์แห่งนี้"
เขาก้มลงจูบเธออย่างแผ่วเบาในตอนแรก เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนราวกับปีกผีเสื้อที่โบยบิน
แต่ก็เต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น ริมฝีปากที่เย็นเฉียบของเขา
บดเบียดกับริมฝีปากอิ่มของเธออย่างช้าๆ ละมุนละไม ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลง
ที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฤทัยรัตน์ไม่เคยถูกจูบเช่นนี้มาก่อน ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นไปทั่วร่าง
ของเธอ สัมผัสจากมือของเขาที่บีบกระชับเอวคอดของเธอทำให้เธออ่อนปวกเปียกไปหมด
เธอหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ มือของเธอเลื่อนขึ้นไป
เกาะเกี่ยวบ่ากว้างของเขาอย่างไม่รู้ตัว ผมยาวดำสนิทของเธอแผ่สยายไปตามแผ่นหลัง
เมื่อเขาอุ้มเธอขึ้นอย่างนุ่มนวล พาเธอไปวางลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่ ผ้าซาตินสีดำสนิท
เย็นเฉียบเมื่อสัมผัสกับผิวขาวเปลือยเปล่าของเธอในยามที่เขาค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้า
ชุดบางเบาของเธอออก
เสียงฝนที่กระหน่ำนอกหน้าต่างยังคงดังต่อเนื่อง กลายเป็นดนตรีประกอบฉากรักที่เร่าร้อน
และซับซ้อน แสงเทียนที่เต้นระริกสะท้อนบนผิวขาวเปลือกไข่ของเธอ สร้างเงาที่เคลื่อนไหว
อย่างยั่วยวน ดวงตาเศร้าโตของเธอเบิกกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาก้มลงมาจูบซับตามเนื้อตัว
บีบเค้นความรู้สึกปรารถนาที่เธอไม่เคยรู้จักให้ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง
มือแข็งแกร่งของเขาบีบกระชับเอวคอดของเธออีกครั้ง ดึงเธอเข้าหา สัมผัสที่เร่าร้อนนั้น
ทำให้เธอรู้สึกราวกับจะหลอมละลาย เธอจิกปลายเล็บลงบนผ้าซาตินที่ปูอยู่บนเตียง
รับรู้ถึงความอ่อนนุ่มและเย็นเยียบของมันที่ตัดกับความร้อนรุ่มภายในตัว เธอได้ยินเสียงหัวใจ
ของตัวเองเต้นกระหน่ำไปพร้อมๆ กับเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของ ม.ล.อนพัทย์
เขาเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น ราวกับจะให้เธอซึมซับทุกสัมผัส ทุกความรู้สึก
ฤทัยรัตน์รู้สึกว่าร่างกายของเธอกำลังถูกปลุกให้ตื่นจากหลับใหลที่ยาวนาน เปลวไฟในใจ
ของเธอโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เผาผลาญความกลัว ความสงสัย และความอ่อนแอ
ทั้งหมดให้มอดไหม้ไป เหลือไว้เพียงความปรารถนาอันบริสุทธิ์ที่โหยหาการเติมเต็ม
เมื่อทุกอย่างดำเนินไปถึงจุดสูงสุด ร่างกายของเธอเกร็งกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงคราง
แผ่วเบาหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มของเธอไปรวมกับเสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก
ดวงตาเศร้าของเธอปิดลงอย่างอ่อนระทวย เมื่อความสุขสมเข้าครอบงำทุกอณูของร่างกาย
หลังจากนั้น... ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงฝนและเสียงลมหายใจ
ของคนสองคน แสงเทียนเริ่มอ่อนลง ใกล้จะดับเต็มที ฤทัยรัตน์นอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกาย
ที่ยังคงสั่นระริกจากความเร่าร้อน ผิวขาวซีดของเธอมีรอยแดงจางๆ จากสัมผัสที่รุนแรงของเขา
ผมยาวดำสนิทของเธอแผ่กระจายอยู่บนหมอนผ้าซาตินสีดำราวกับเส้นไหม
ม.ล.อนพัทย์ ลุกขึ้นนั่งข้างเธอ มือของเขาลูบไล้เส้นผมยาวของเธออย่างอ่อนโยนผิดวิสัย
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงกว่าที่เธอเคยได้ยินมาก
"ฤทัยรัตน์... เจ้าได้เห็นเพียงด้านเดียวของคฤหาสน์แห่งนี้"
ฤทัยรัตน์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้จะอ่อนระทวย
แต่ความอยากรู้ยังคงฉายชัดในดวงตาเศร้าโตของเธอ
เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธออีกครั้ง ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสสร้อยคอไข่มุกเก่าแก่
ที่เธอสวมติดตัวมาตั้งแต่เด็ก
"ยังมีอะไรอีกมากมายที่เจ้ายังไม่รู้... ความลับที่ซ่อนอยู่ลึกกว่าที่เจ้าจะจินตนาการ"
สายตาของเขากวาดไปยังมุมหนึ่งของห้องที่มืดสลัวกว่าที่อื่น ฤทัยรัตน์เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีแผงไม้
แกะสลักลวดลายเดียวกับประตูที่ซ่อนอยู่หลังผ้าม่านผืนหนา แผงไม้นั้นดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่ง
ของผนัง แต่ภายใต้แสงเทียนที่ริบหรี่ เธอรู้สึกได้ว่ามันมีบางสิ่งบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลัง
"แล้ววันพรุ่งนี้... เจ้าจะได้รับรู้ความจริงเบื้องหลังห้องลับใต้ดิน" เขากระซิบ น้ำเสียงของเขา
เต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนเร้นทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะลุกจากเตียงและเดินหายเข้าไปในเงามืดของห้อง
ปล่อยให้ฤทัยรัตน์นอนจมอยู่กับความสงสัยและความมืดมิดที่กำลังจะกลืนกินเธอ
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนต่อไป: ค่ำคืนพายุฝนได้นำพาเธอเข้าสู่ห้วงปรารถนาอันเร่าร้อนกับเจ้านายผู้เย็นชา
แต่ความจริงอันดำมืดยิ่งกว่ากำลังรอเธออยู่เบื้องหลังแผงไม้ลึกลับในห้องต้องห้าม
รุ่งอรุณจะนำพาฤทัยรัตน์ไปสู่ความลับใดในห้องลับใต้ดิน?
ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ
#cnxseed #KdramaRomance #นายหญิงคฤหาสน์มืด