นายหญิงคฤหาสน์มืด EP3
ความลับห้องใต้ดิน
รุ่งอรุณคลี่ม่านแสงสีทองอ่อนโยนเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ ทว่ากลับไม่อาจขับไล่ความอึมครึม
หนักอึ้งในใจของฤทัยรัตน์ให้จางหายไปได้ ผิวกายขาวซีดเปลือกไข่ของเธอประทับร่องรอยจูบ
และสัมผัสจากค่ำคืนพายุฝน ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขาที่ผสมผสาน
กับกลิ่นกายอันกรุ่นหอมของเธอเอง แผ่นหลังที่บอบบางยังคงรับรู้ถึงน้ำหนักของแขนแกร่ง
ที่โอบกอด คลื่นความรู้สึกอันซับซ้อนถาโถมเข้าใส่ ทั้งหวามไหว ตรึงตรา และสับสน
เธอพลิกกายช้าๆ สัมผัสถึงผ้าปูที่นอนผ้าไหมซาตินสีงาช้างที่ยับยู่ยี่ราวกับพยานเงียบใน
เหตุการณ์แห่งปรารถนา คราบไคลของความลุ่มหลงยังคงติดตรึงประหนึ่งเงามืดที่เกาะกุม
จิตใจดวงน้อย ดวงตาเศร้าโตของเธอกวาดมองไปรอบห้องที่เคยหรูหรา หากยามนี้กลับ
รู้สึกเหมือนกรงทองที่ขังเธอไว้ในวังวนแห่งความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ
ริมฝีปากบางของเธอเม้มเข้าหากันแน่น ความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกเก็บงำมานานได้ปะทุขึ้นอีกครั้ง
ห้องต้องห้ามที่ถูกแผงไม้โบราณบดบัง มันซ่อนความลับอะไรไว้? ม.ล.อนพัทย์ ท่านชายผู้มี
ดวงตาเยียบเย็นราวหิมะทว่าร้อนแรงยามสัมผัส ท่านเก็บงำสิ่งใดไว้ภายใต้ท่าทีอันสมบูรณ์แบบนั้น
เธอผุดลุกขึ้นจากเตียง ผ้าไหมซาตินเนื้อนุ่มลื่นไหลไปตามเรือนร่างอรชรที่เอวคอดกิ่วราวกับ
จะหลุดปลิว ทิ้งรอยยับบนผ้าปูที่นอนดุจภาพวาดอันไร้ระเบียบแต่เปี่ยมด้วยความหมาย
ฤทัยรัตน์เดินไปที่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตนเอง ผิวพรรณเปล่งปลั่งขึ้นเล็กน้อยจาก
ความร้อนแรงเมื่อคืน ผมยาวดำสนิทประเอวของเธอระพื้น พริ้วไหวเป็นเส้นไหมยามเธอหันกาย
ดวงตาเศร้าโตคู่นั้นยังคงฉายแววครุ่นคิด เธอสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายเรียบง่ายสีขาวสะอาดตา
แต่ยังคงเผยให้เห็นเค้าโครงของเรือนร่างที่งดงามราวรูปสลักอันบอบบาง ความสงสัยผลักดัน
ให้เธอต้องก้าวเดินไปหาคำตอบที่ค้างคา
ฤทัยรัตน์ตรงไปยังห้องสมุดใหญ่ที่ผนังบุด้วยไม้แกะสลักเก่าแก่ บรรยากาศของห้องสมุดยามเช้า
นั้นเงียบสงบ มีเพียงแสงแดดรำไรลอดผ่านหน้าต่างบานสูงเข้ามากระทบสันหนังสือที่เรียงราย
เธอลูบไล้แผงไม้ที่เคยเตือนห้าม ใจเต้นรัวราวกลองศึก มือน้อยๆ บอบบางแต่มุ่งมั่นสำรวจไปตาม
รอยต่อของไม้เก่า ทันใดนั้น นิ้วเรียวก็สัมผัสได้ถึงร่องรอยที่แตกต่างออกไป
เธอออกแรงกดเบาๆ แผงไม้ก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมเสียงครืดคราดอันยาวนานและน่าขนลุก
เผยให้เห็นทางลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง กลิ่นอับชื้นและไอเย็นปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอทันที
ฤทัยรัตน์ลังเลเพียงชั่วขณะ ก่อนจะจุดตะเกียงน้ำมันเก่าๆ ที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้วก้าวเท้าลงสู่บันไดวนแคบๆ
อย่างช้าๆ ทีละขั้น แสงไฟจากตะเกียงสั่นไหวไปตามการก้าวเดิน ทำให้เงาของเธอบิดเบี้ยว
และเต้นระริกไปบนกำแพงหิน ราวกับกำลังนำทางสู่ห้วงลึกของความลับที่รอการเปิดเผย
ห้องใต้ดินกว้างขวางเกินคาด ผนังอิฐเก่าแก่เต็มไปด้วยหยากไย่และคราบตะไคร่น้ำ บรรยากาศ
เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง และกลิ่นธูปจางๆ กับกลิ่นดอกไม้แห้งที่ปะปนกับ
กลิ่นอับชื้นชวนให้ขนลุก สภาพของห้องที่ดูเหมือนไม่ได้รับการดูแลมานานแสนนาน
หากกลับมีสิ่งของที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบน่าประหลาดใจ สายตาของฤทัยรัตน์สะดุดเข้ากับ
แท่นบูชาหินอ่อนขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง รายล้อมด้วยแจกันดอกไม้แห้งเหี่ยวและเชิงเทียน
ทองเหลืองเก่าแก่ ไม่มีเปลวไฟ แต่ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์และโศกเศร้าก็แผ่ซ่านออกมา
เธอเดินเข้าไปใกล้ขึ้นและพบว่าบนแท่นบูชามีรูปภาพขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน ภาพวาดของสตรีผู้หนึ่ง...
สตรีในภาพนั้นงดงามราวภาพฝัน ผิวขาวนวลผ่อง ผมยาวสลวยสีดำขลับ ดวงตาเศร้าสร้อยแต่เปี่ยม
ไปด้วยชีวิตชีวา และริมฝีปากอิ่มเอิบคล้ายจะแย้มยิ้มในความเศร้าสร้อยนั้น เธอสวมชุดผ้าไหมสีครีม
ที่ขับเน้นให้ผิวพรรณดูผุดผ่องยิ่งขึ้น สวมสร้อยเพชรเม็ดงามระยับที่คอ และตุ้มหูเพชรที่เข้าชุด
กันประกายวับวาวจับตา
ฤทัยรัตน์ยืนนิ่งราวต้องมนตร์สะกด ใจของเธอชาวาบเมื่อมองเห็นรายละเอียดของสตรีผู้นั้น...
ความคล้ายคลึงกับตัวเธอเอง มันไม่ใช่เพียงแค่ความสวยงาม หากเป็นโครงหน้า ดวงตา
และความรู้สึกบางอย่างที่แผ่ออกมาจากภาพ ดวงตาเศร้าโตของฤทัยรัตน์จับจ้องอยู่ที่
ภาพวาดนั้นอย่างไม่อาจละสายตา
'เธอคือใครกันแน่...' เสียงกระซิบในใจถามไถ่ เธอก้าวเข้าไปใกล้แท่นบูชามากขึ้น
สัมผัสแท่นหินอ่อนที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง เธอเห็นกรอบรูปเล็กๆ อีกรูปหนึ่งวางอยู่ข้างๆ
ภาพวาดใหญ่ เป็นภาพของม.ล.อนพัทย์ในวัยหนุ่มที่โอบกอดสตรีในภาพวาดอย่างรักใคร่
พร้อมกับเด็กชายตัวน้อยที่ดูเหมือน "น้องอนพัทธ์" ในวัยเยาว์อีกคน... นี่คือภรรยา
ผู้ล่วงลับของเขา... และลูกชายที่เธอเคยพบเจอ ที่แท้เขาก็มีปมความรักที่ซ่อนเร้นอยู่อย่างนั้นหรือ?
มือของฤทัยรัตน์เลื่อนไปสัมผัสกรอบรูปไม้เก่าๆ ที่อยู่ข้างกัน และพบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ
ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าไหมสีดำที่คลุมแท่นบูชาไว้ เธอเปิดมันออกอย่างระมัดระวัง ตัวอักษรลายมือหวัดๆ
ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษที่เหลืองกรอบ ภาพในใจของฤทัยรัตน์ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เธออ่านถ้อยคำ
ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้
"วันที่... ข้าไม่เคยรู้สึกว่าคฤหาสน์แห่งนี้เป็นบ้าน
มันคือป้อมปราการที่มืดมิดและจองจำข้าไว้..."
"อนพัทย์... ความรักของท่านยิ่งใหญ่ แต่ความลับของตระกูลท่านยิ่งกว่า...
คำสาปที่เล่าขานกันมา ข้าไม่เคยเชื่อ จนกระทั่ง..."
"ลูกชายของเรา... คือความหวังเดียว แต่ข้ากลัว... กลัวว่าโชคชะตาอันโหดร้าย
จะตามหลอกหลอนเขาเหมือนที่มันหลอกหลอนข้า... ข้าเห็นเงาของมันแล้ว...
เงาแห่งความตายที่กำลังคืบคลาน..."
ถ้อยคำในสมุดบันทึกสั่นคลอนหัวใจของฤทัยรัตน์อย่างรุนแรง 'คำสาป' อะไรกัน? 'เงาแห่งความตาย'
หมายความว่าอย่างไร? จู่ๆ เธอก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่ใช่เพียงไอเย็นจากห้องใต้ดิน
แต่เป็นความหนาวเย็นจากความกลัวที่กำลังคืบคลานเข้าสู่จิตใจ
เธอค่อยๆ ปิดสมุดบันทึกกลับคืน และวางมันลงที่เดิม มือน้อยๆ บอบบางของเธอยังคงสั่นเทา
เธอหันไปมองรูปวาดของสตรีผู้นั้นอีกครั้ง ดวงตาของสตรีในภาพดูเหมือนกำลังจับจ้องมาที่เธอ
คล้ายจะเตือนหรือร้องขออะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น แสงไฟจากตะเกียงก็ดับวูบลงอย่างกะทันหัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องใต้ดินทั้งหมด
ฤทัยรัตน์ร้องอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ เธอพยายามควานหาตะเกียงที่หล่นลงจากมือ ภาพของ
ดวงตาสตรีในรูปวาดยังคงติดตา ไม่นานนัก แสงสลัวๆ จากด้านบนก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับเงาร่าง
สูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาบนบันได ดวงตาคมเข้มที่เย็นชาของม.ล.อนพัทย์จ้องมองลงมายัง
ร่างบอบบางของฤทัยรัตน์ที่ยืนอยู่กลางความมืดมิดของห้องใต้ดิน พร้อมกับสมุดบันทึกที่เธอ
เพิ่งแตะต้องวางอยู่บนแท่นบูชา
"คุณ... เข้ามาได้อย่างไร?"
เสียงทุ้มต่ำของเขาก้องกังวานในความเงียบงัน มันเจือไปด้วยความโกรธและความเจ็บปวด
ที่ไม่อาจซ่อนงำได้ ใบหน้าคมเข้มของเขายามนี้ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนโยนใดๆ มีเพียง
ความเย็นชาและแววตาที่เหมือนจะกรีดแทงเธอให้ขาดเป็นเสี่ยงๆ ฤทัยรัตน์รู้สึกได้ถึงแรง
สั่นสะเทือนในกาย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเศร้าโตของเธอฉายแววหวาดหวั่นและสำนึกผิด
"ฉัน... ขอโทษค่ะ" เสียงของเธอสั่นเครือ "ฉัน... แค่อยากรู้..."
ม.ล.อนพัทย์ก้าวลงมาจากบันไดอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยพลังอำนาจและออร่า
ที่น่าเกรงขาม เขาสวมชุดสูทสีดำสนิทเช่นเคย ซึ่งขับเน้นรูปร่างสูงใหญ่และบึกบึนของเขา
ให้ดูโดดเด่นในความมืด เขาเดินเข้ามาใกล้ฤทัยรัตน์ สองมือแกร่งของเขาจับที่ข้อมือของเธอเบาๆ
แต่กลับแน่นราวคีมเหล็ก บีบให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง แววตาของเขาตอนนี้
กลับเป็นความเศร้าที่ลึกสุดหยั่ง
"นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ... ไม่ใช่ที่ที่ใครควรจะเข้ามา..."
เสียงของเขานุ่มลงเล็กน้อย แต่ยังคงเต็มไปด้วยความหนักแน่น เขาปล่อยมือจากข้อมือของเธอ
แล้วเลื่อนไปจับที่เอวคอดกิ่วของเธอแทน ดึงร่างของเธอเข้าหาตัว ใบหน้าคมเข้มของเขาก้มลงมา
ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขายิ่งชัดเจนขึ้น
"ทำไม... ทำไมเธอถึงดื้อรั้นเช่นนี้ ฤทัยรัตน์"
"ทำไม... คุณถึงเก็บความลับนี้ไว้คะ" ฤทัยรัตน์รวบรวมความกล้าถามออกไป ดวงตาเศร้าโต
ของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา
"ทำไมไม่บอกฉันว่าคุณมี... เธอคนนี้อยู่" เธอมองเลยไปที่รูปวาด
"แล้วคำสาป... คำสาปที่ว่านั้นคืออะไร"
ม.ล.อนพัทย์นิ่งงันไป ใบหน้าของเขาปรากฏแววเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน
มือแกร่งที่เคยโอบเอวของเธอเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าขาวซีดเปลือกไข่ของเธอไว้ นิ้วโป้ง
ของเขาลูบไล้ไปตามโหนกแก้มเบาๆ เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ เสียงกระซิบนั้น
แหบพร่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าว
"ฤทัยรัตน์... เธอรู้ไหมว่า การที่เธอเข้ามาในชีวิตฉัน... มันเป็นทั้งพรและคำสาป...
เธอคล้ายพรรณราย... ภรรยาของฉัน... ราวกับเงาที่กลับมาหลอกหลอนฉันอีกครั้ง"
เขาเว้นจังหวะ "แต่เธอก็แตกต่าง... แสงสว่างในความมืดมิดที่ฉันติดอยู่"
เขาช้อนดวงตาขึ้นสบตาเธออีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งภายใน
"ฉันพยายามผลักไสเธอออกไป เพราะฉันกลัว... กลัวว่าเธอจะต้องเผชิญชะตากรรม
เดียวกับพรรณราย... เธอคงได้อ่านในบันทึกแล้วใช่ไหม? คำสาปของตระกูลเรา...
มันคือความจริง... ผู้ชายทุกคนในตระกูลนี้... มักจะต้องสูญเสียคนที่รักไป...
อย่างปริศนา... และไม่มีวันกลับคืน"
มือของเขากำแน่นที่บ่าของเธอ คล้ายจะบีบอัดความเจ็บปวดทั้งหมดไว้ในนั้น
"พรรณรายจากไปพร้อมกับลูกคนที่สอง... ตอนนั้นอนพัทธ์ยังเล็กมาก...
ฉันคิดว่าฉันจะใช้ชีวิตอยู่กับความผิดบาปนี้ไปตลอดชีวิต... แต่เธอ...
เธอกลับปรากฏตัวขึ้นมา... เป็นเปลวไฟที่เผาผลาญกำแพงน้ำแข็งในใจของฉัน"
ฤทัยรัตน์จ้องมองเขาด้วยดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา ความรักและความเข้าใจเริ่มก่อตัวขึ้น
ในใจของเธอ เธอรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงเย็นชา ทำไมถึงมีแววตาเศร้าโศกเช่นนั้น เธอเอื้อมมือขึ้น
สัมผัสใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวแรงภายใต้เสื้อสูทสีดำ
เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความปรารถนาที่ถูกกดทับ
"ถ้าฉันคือเปลวไฟที่เผาผลาญคุณ... คุณจะยอมให้ฉันเผาผลาญคุณจนมอดไหม้ไปเลยหรือคะ"
ฤทัยรัตน์กระซิบถาม เสียงของเธอเบาหวิวแต่หนักแน่น เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่หนี
เธอจะอยู่เคียงข้างเขา จะแบ่งปันความลับและความเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับเขา
ม.ล.อนพัทย์มองเธอด้วยแววตาที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง เขาจับจ้องอยู่ที่ดวงตาเศร้าโตของเธอ
พลางลูบไล้เส้นผมยาวดำสนิทประเอวของเธอเบาๆ ความร้อนแรงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา
ของเขาค่อยๆ ปะทุขึ้นอีกครั้ง เขาโน้มตัวลงมาจูบเธออย่างดูดดื่ม จูบที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ความปรารถนา และคำเตือน... เตือนว่าทางที่เธอกำลังจะเลือกเดินนั้น... มันอาจจะนำพาเธอ
ไปสู่โชคชะตาที่มืดมิดยิ่งกว่าที่เธอคาดคิด
"ฤทัยรัตน์..." เขาผละออกเล็กน้อย ดวงตาคู่คมของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
"ถ้าเธอเลือกที่จะอยู่... เธอต้องแบกรับทุกสิ่งไปพร้อมกับฉัน... ทั้งความรัก...
และคำสาปที่ตามหลอกหลอนตระกูลนี้... เธอพร้อมจะเสี่ยงกับความตาย
ที่อาจจะมาเยือนได้ทุกเมื่อหรือเปล่า?"
คำถามของเขาก้องอยู่ในโสตประสาท ฤทัยรัตน์มองหน้าเขา ดวงตาของเธอฉายแววความมุ่งมั่น
แล้วเลื่อนไปมองภาพวาดของพรรณรายอีกครั้ง ราวกับกำลังบอกกับเธอว่า... เธอจะไม่ยอมแพ้
เธอจะสู้เพื่อความรักนี้ และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับคำสาปนั้น ไม่ว่ามันจะนำพาเธอไปสู่จุดจบเช่นไร
ติดตามต่อในตอนหน้า
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนต่อไป: ฤทัยรัตน์ค้นพบความจริงอันมืดมิดในห้องใต้ดิน ทั้งเรื่องราวของภรรยา
ผู้ล่วงลับและคำสาปประจำตระกูลที่คุกคามชีวิตของ ม.ล.อนพัทย์ เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้า
กับโชคชะตาอันตรายนี้หรือไม่ และรักของพวกเขายังจะมีหนทางที่จะอยู่รอดพ้นจากคำสาปนี้ได้อย่างไร?
ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ
#cnxseed #KdramaRomance #นายหญิงคฤหาสน์มืด