Series 4/15 — ครูพี่เลี้ยงในวังลับ
ตอนที่ 1/4 — อ้างอิงสไตล์: The Crowned Clown period drama
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ครูพี่เลี้ยงในวังลับ EP1: พบพาน ณ คฤหาสน์รัตติกาล
ลมหายใจอุ่นชื้นของเดือนพฤษภาคมพัดเอื่อย ดารินทร์ ก้าวลงจากรถแท็กซี่คันเก่า ที่จอดส่งเธอหน้าประตูรั้วเหล็กดัดสูงใหญ่ บานนั้นปิดสนิทด้วยสนิมและเถาวัลย์เขียวขจีราวกับกลืนกินไปกับผนังหินเก่าแก่ของคฤหาสน์เบื้องหลัง สองมือเรียวบอบบางของเธอกระชับกระเป๋าสะพายผ้าไหมไทยสีชมพูกลีบบัวไว้แน่น ความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นฉาบขึ้นในดวงตาคมหวานคู่นั้น ที่มักถูกทักว่ามีเสน่ห์ลึกซึ้งเกินวัย
เธอแหงนมองชื่อ "บ้านรัตติกาล" ที่สลักอยู่บนป้ายหินอ่อนเก่าคร่ำคร่า ชวนให้นึกถึงเรื่องเล่าปรัมปราในวรรณคดี ความรู้สึกเหมือนก้าวเข้าสู่มิติเวลาที่แตกต่าง ดารินทร์วัย 23 ปี ครูพี่เลี้ยงจบใหม่จากรั้วมหิดล รูปร่างสูงโปร่งระหง 167 เซนติเมตร ผิวพรรณขาวผุดผ่องราวกลีบดอกไม้แรกแย้ม หากแต่แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ ผมยาวสลวยสีดำขลับที่ถูกรวบเป็นหางม้าเรียบร้อยรับกับใบหน้ารูปไข่สวยหมดจด วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวคอปกกว้าง เผยให้เห็นไหปลาร้าที่สวยงาม และกระโปรงยาวทรงเอผ่าหน้าเล็กน้อยเผยเรียวขาขาวนวลชวนมอง สร้อยเงินเส้นบางที่มีจี้อักษร "D" สลักระยับเล่นกับแสงแดดอ่อนยามบ่าย บ่งบอกถึงความเรียบง่ายแต่เปี่ยมรสนิยม
เสียงกรวดใต้ฝ่าเท้ากระทบกันเบาๆ ขณะที่เธอเดินไปตามทางเดินยาวที่ทอดนำไปสู่ตัวคฤหาสน์ สวนที่เคยสวยงามวันนี้ถูกทิ้งร้าง ต้นไม้นานาพันธุ์ยืนต้นสูงใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาจนแสงอาทิตย์ส่องลงมาได้เพียงรำไร ความเงียบสงัดเข้าปกคลุม ราวกับเวลาหยุดนิ่งที่นี่ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นดินชื้นและดอกไม้ป่านานาชนิดที่ขึ้นแซมอย่างอิสระ แฝงด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของต้นพุดซ้อนที่ลอยมาตามลม เธอก้าวเข้าใกล้ประตูไม้สักบานใหญ่ แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ฝุ่นจับหนาเตอะ แต่ยังคงทิ้งร่องรอยแห่งความรุ่งเรืองในอดีต
เมื่อประตูเปิดออกด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่าขนลุก หญิงชราในชุดไทยเรือนต้นสีครีมอ่อน ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น เธอนำทางดารินทร์เข้าสู่โถงกลางของคฤหาสน์ ภายในสว่างไสวกว่าที่คิด ด้วยแสงที่ส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ที่ประดับภาพนิทานเก่าแก่ เฟอร์นิเจอร์ไม้สักชิ้นใหญ่บุด้วยผ้าไหมสีเข้มหรูหรา วางกระจายตัวอยู่ในห้องโถงกว้าง เครื่องเรือนทุกชิ้นเต็มไปด้วยเรื่องราว ความเก่าแก่ของมันไม่ได้ลดทอนความงามลงเลย กลับเพิ่มความขลังและน่าค้นหา ดารินทร์เหลือบไปเห็นผ้าคลุมไหล่ผ้าซาตินสีเงินพาดอยู่บนพนักเก้าอี้หลุยส์ตัวหนึ่ง มันสะท้อนแสงแวววาวราวกับเกล็ดปลา
"คุณครูคะ ทางนี้เลยค่ะ" เสียงของคุณป้าแม่บ้านเรียก เธอพาไปที่ห้องเรียนของ "น้องริน" เด็กชายวัย 7 ขวบ ที่ถูกบอกว่ามีโลกส่วนตัวสูง ห้องเรียนถูกจัดไว้อย่างสวยงาม มีของเล่น หนังสือ และสื่อการเรียนการสอนครบครัน ดารินทร์ยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอเห็นแววตาอยากรู้อยากเห็นของเด็กน้อยที่มองออกมาจากมุมห้อง รอยยิ้มและแววตาที่สดใสของเธอสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายในทันที เด็กชายก้าวออกมาจากมุมห้องอย่างเชื่องช้า เข้ามานั่งที่โต๊ะ ดารินทร์เริ่มแนะนำตัวเองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง ดุจเสียงกระซิบของสายลมในยามค่ำคืน เธอก้มลงคุยกับเด็กชายอย่างเป็นธรรมชาติ กลิ่นหอมสะอาดจากน้ำหอมกลิ่นดอกส้มอ่อนๆ ที่เธอใช้ ลอยล่องไปในอากาศ สร้างความรู้สึกสบาย
ขณะที่ดารินทร์กำลังสอนน้องรินอ่านหนังสือนิทานภาพเกี่ยวกับอัศวินผู้กล้าหาญ ดวงตาคู่คมของเธอจับจ้องไปที่หนังสือด้วยความตั้งใจ เส้นผมสีดำขลับที่หลุดรุ่ยลงมาเล็กน้อยจากหางม้า เคลื่อนไหวอย่างงดงามเมื่อเธอเอียงศีรษะ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อ ความมุ่งมั่นในการทำงานฉายชัดบนใบหน้าสวย
แต่แล้วเธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่ง ที่จ้องมองมาจากที่ใดที่หนึ่งในคฤหาสน์แห่งนี้ ขนอ่อนบนต้นแขนของเธอลุกซู่ขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ดารินทร์เงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ แต่ไม่เห็นอะไรนอกจากความว่างเปล่าของโถงทางเดินที่ทอดตัวยาวออกไป ความรู้สึกเหมือนถูกเฝ้ามองไม่หายไปไหน แต่กลับเข้มข้นขึ้นจนเธอต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก คล้ายถูกดึงดูดและคุกคามไปพร้อมกัน
บนชั้นสอง ณ มุมมืดของระเบียงที่มองลงมาเห็นห้องเรียน วรินทร์ ยืนอยู่เบื้องหลังม่านลูกไม้สีเข้ม ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองลงไปยังหญิงสาวเบื้องล่าง เส้นผมสีรัตติกาลของเธอ ใบหน้ารูปไข่ที่หันข้างเล็กน้อย ริมฝีปากที่ขยับบรรยายเรื่องราวอย่างอ่อนโยน รูปร่างที่บอบบางแต่ดูสง่างาม เขานิ่งเงียบราวกับรูปปั้นสลัก ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดสูทสีเข้มขับให้ไหล่กว้างและช่วงอกผายดูแข็งแกร่ง มือหนาแกร่งของเขากำแน่นอยู่บนราวระเบียงไม้สัก ข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มบาดใจ วันนี้กลับเย็นชาเฉยเมย ขากรรไกรคมกริบที่เคยบดเคี้ยวคำสั่งธุรกิจนับพันล้าน บัดนี้แข็งเป็นหิน เขามองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และอาจจะ...ความต้องการบางอย่างที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจ
ดารินทร์รู้สึกว่าอากาศรอบตัวเธอเริ่มเบาบางลง มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น เธอพยายามทำเป็นไม่สนใจและตั้งใจสอนน้องรินต่อไป แต่ภายในใจกลับว้าวุ่น เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้า และรู้ดีว่าแก้มของเธอกำลังขึ้นสีระเรื่อ สายตาที่มองมานั้นทั้งอบอุ่นและเย็นชาในเวลาเดียวกัน ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้บนแผ่นน้ำแข็ง
หลังจากสอนเสร็จและพาน้องรินไปส่ง ดารินทร์กลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง ห้องที่เคยเป็นห้องรับรองแขก ซึ่งบัดนี้ถูกจัดให้เป็นห้องพักของครูพี่เลี้ยง มันเป็นห้องที่เรียบง่าย แต่มีหน้าต่างบานใหญ่เปิดออกสู่สวนหลังบ้านที่รกครึ้ม เธอเดินไปยืนริมหน้าต่าง สูดอากาศยามเย็นที่เริ่มมีกลิ่นไอฝนลอยมาอ่อนๆ ผ้าไหมคลุมไหล่สีเงินผืนเดิมที่เธอเห็นในห้องโถง ถูกนำมาวางพาดไว้บนเตียงของเธอ เธอสัมผัสมันอย่างแผ่วเบา เนื้อผ้าลื่นมือราวกับผิวน้ำที่ถูกลมพัดผ่าน อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงเล็กน้อย ดารินทร์มองออกไปที่สวน ร่างของชายคนหนึ่งที่คุ้นตา ก้าวออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่อย่างช้าๆ เขายืนอยู่ตรงนั้น...เงียบเชียบและจ้องมองมาที่เธอ
ดวงตาคู่คมของวรินทร์จับจ้องมาที่ดารินทร์อย่างไม่ปิดบัง แสงอาทิตย์สุดท้ายที่กำลังจะลาลับจับกับโครงหน้าคมเข้มของเขา ทำให้เงาของจมูกโด่งและขากรรไกรคมกริบพาดผ่านอย่างเด่นชัด เขาไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้ขยับปากพูดอะไร เพียงแต่จ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ ดารินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอรู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่สามารถละสายตาจากเขาได้ แรงดึงดูดมหาศาลนี้มันคืออะไรกันแน่ เธอไม่เคยพบเจอสายตาเช่นนี้มาก่อน มันทำให้ทั้งตัวเธอสั่นสะท้าน เธอรู้สึกราวกับถูกเปลื้องผ้าด้วยสายตาคู่นั้น
จู่ๆ เขาก็ยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวแข็งแรงของเขาสะกิดเบาๆ ที่กระจกหน้าต่าง... ราวกับจะบอกว่า "ฉันรู้ว่าเธออยู่ตรงนั้น...และฉันกำลังมองเธออยู่"
ฉัน...ไม่ควรอยู่ในที่แห่งนี้ ดารินทร์คิดในใจ
แต่...ฉันหนีจากสายตาคู่นั้นไม่ได้เลย...
ดารินทร์ได้แต่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ภาพของเขาที่ยืนอยู่ท่ามกลางเงามืดและสายตาอันคมกริบนั้นฝังลึกอยู่ในความทรงจำ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผู้ชายที่ลอยมาตามลม เคล้ากับกลิ่นดินและฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงอันตรายแต่ก็เย้ายวนอย่างประหลาด ความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นผสมปนเปกันในใจของเธอ เธอรู้ดีว่าการมาเป็นครูพี่เลี้ยงที่บ้านรัตติกาลแห่งนี้ จะไม่เหมือนงานที่ไหนๆ ที่เคยผ่านมาอย่างแน่นอน
สายฝนเริ่มตกหนักขึ้น เสียงฟ้าคำรามก้อง ห่มคลุมคฤหาสน์เก่าแก่แห่งนี้ไว้ด้วยความลึกลับดำมืด...
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนต่อไป: การมาถึงของดารินทร์ในฐานะครูพี่เลี้ยงได้ปลุกวังเก่าให้มีชีวิตชีวา แต่สายตาวรินทร์ที่สะกดเธอไว้ทุกขณะคือคำเชิญชวนอันตราย
โปรดติดตามตอนต่อไป: วรินทร์จะเรียกเธอไปพบในห้องสมุดส่วนตัว เพื่อบอกอะไรบางอย่างที่เกินกว่าเรื่องงาน...
ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ
#cnxseed #KdramaRomance #ครูพี่เลี้ยงในวังลับ