Series 13/15 — ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน
ตอนที่ 3/4 — อ้างอิงสไตล์: Hello My Twenties + The Piano
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
บทที่ 3: ม่านอดีตที่คลี่คลุม
แสงทองอ่อนยามเช้าทอดผ่านม่านผ้าไหมโปร่งบาง ลาดลงบนผิวกายขาวนวลผ่องของภัทรานิษฐ์ หรือครูบีมที่ยังคงหลับใหลอย่างอ่อนระทวยอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ กลิ่นหอมสะอาดของสบู่และแป้งผสมผสานกับกลิ่นกายอบอุ่นของชายหนุ่มที่เพิ่งจากไปอย่างแผ่วเบายังคงอบอวลอยู่รอบกาย เธอพลิกตัวช้าๆ เส้นผมยาวประบ่าสีดำขลับนุ่มสลวยเคลียแก้มซับเหงื่อ ดวงตาคู่สวยกลมโตสีน้ำตาลเข้มปรือเปิดขึ้นช้าๆ รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นบนเรียวปากอิ่ม แม้ความเหนื่อยล้ายังคงเกาะกุม แต่หัวใจของเธอกลับเบิกบานอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับดอกไม้ที่เพิ่งได้รับน้ำฝนยามเช้า
เมื่อคืนนี้... บทเพลงรักที่บรรเลงไปนั้นช่างเร่าร้อนและลึกซึ้งเกินกว่าทุกโน้ตที่เธอเคยสอนมา นิ้วเรียวยาวของดร.ศุภวัฒน์ที่เคยสัมผัสคีย์เปียโนอย่างเชี่ยวชาญ ได้ร่ายรำบนผิวเนื้อของเธออย่างอ่อนโยนแต่เปี่ยมด้วยความปรารถนา แสงเทียนที่จุดในห้องนอนยามค่ำคืนสาดส่องกระทบผิวกายขาวเปล่งปลั่งของบีมที่สวมเพียงชุดนอนผ้าซาตินสีครีมบางเบา เผยให้เห็นเส้นสายโค้งเว้าอันน่าหลงใหล เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายและอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ทุกการสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นร้อน ทุกกระแสเสียงกระซิบข้างหูอันแผ่วหวาน ทุกแรงสอดประสาน คือบทเพลงแห่งความรู้สึกที่พาเธอดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกที่ไม่อาจย้อนคืน เสียงหายใจกระชั้นชิดของเขากับเสียงกระซิบเรียกชื่อเธอ ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของบีม รสสัมผัสของเรียวปากอุ่นร้อนที่ประทับลงบนทุกตารางนิ้วของผิวกายยังคงตราตรึง ทุกอย่างราวกับความฝันที่กลายเป็นจริง
"อรุณสวัสดิ์ครับครูบีม..." เสียงทุ้มนุ่มอบอุ่นของดร.ศุภวัฒน์ดังแว่วมาพร้อมกับถ้วยกาแฟหอมกรุ่นที่วางลงบนโต๊ะข้างเตียง บีมสะดุ้งเล็กน้อย เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเขาได้แต่งกายเรียบร้อยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่เธอเพิ่งประทับรอยจูบเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาดูสดชื่นผิดกับเธอที่ยังคงมีร่องรอยของค่ำคืนอันยาวนานประทับอยู่ทั่วร่างกาย บีมรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้าเมื่อนึกถึงทุกเรื่องราวที่ผ่านมา
"คุณหมอ..." บีมกระซิบเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติ ดร.ศุภวัฒน์ยิ้มอ่อนโยน สันกรามคมสันของเขายามยิ้มดูอบอุ่นอย่างประหลาด คิ้วเข้มพาดเฉียงของเขานั้นดึงดูดสายตาอย่างที่สุด เขาโน้มตัวลงมาจุมพิตหน้าผากของเธอเบาๆ ปลายนิ้วเรียวยาวที่เธอคุ้นเคยไล้ไปตามเส้นผมดำขลับของเธออย่างอ่อนโยน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเฉพาะตัวของเขาโชยมาแตะจมูก ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
"ผมต้องไปทำงานแล้ว แต่คุณครูพักผ่อนก่อนนะครับ ผมให้แม่บ้านเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว" เขากล่าว ก่อนจะจับมือเล็กเรียวของเธอขึ้นมาจุมพิตที่หลังมือ สายตาที่เขามองมานั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยและบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่าคำพูดใดๆ บีมรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังลอยละลิ่วขึ้นไปบนฟากฟ้า ดวงตาคู่สวยของเธอมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาที่เดินออกจากห้องไปอย่างเชื่องช้า ราวกับไม่อยากจากไป
บีม: "ดูแลตัวเองนะคะ"
ดร.ศุภวัฒน์: "ครับ... เย็นนี้เจอกันที่ห้องเปียโนนะครับ ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย"
คำพูดสุดท้ายนั้นทำให้บีมรู้สึกถึงความหวังอันเจิดจ้า เธอเฝ้ารอคอยช่วงเวลาที่เขากำลังจะเอ่ยความรู้สึกในใจออกมาอย่างเป็นทางการ ดร.ศุภวัฒน์จากไปพร้อมกับทิ้งกลิ่นน้ำหอมผู้ชายหอมอ่อนๆ ไว้ในห้อง หัวใจของบีมเต้นระรัวด้วยความสุขตลอดทั้งวัน เธอนึกภาพเย็นนี้ที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงจันทร์สาดส่องลงบนผิวน้ำระยิบระยับ พวกเขาจะนั่งเคียงข้างกัน และเขาจะบอกรักเธออย่างเป็นทางการ ความฝันสีชมพูทำให้เธอแทบจะโบยบิน
เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ บีมเลือกชุดเดรสผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ขับผิวขาวนวลละเอียดของเธอยิ่งเปล่งปลั่ง เส้นผมยาวประบ่าสีดำขลับถูกจัดทรงอย่างงดงาม เธอเลือกบรรจงทาลิปสติกสีชมพูอ่อน และสวมต่างหูมุกเม็ดเล็กๆ คู่โปรดที่เข้ากันกับสร้อยคอเงินเรียบๆ มองตัวเองในกระจก เธอเห็นผู้หญิงที่เปี่ยมสุขและมั่นใจในความรักที่กำลังก่อกำเนิด แววตาคู่สวยสะท้อนประกายแห่งความหวัง ห้องเปียโนขนาดใหญ่ที่บ้านพักริมแม่น้ำเจ้าพระยาถูกจัดเตรียมอย่างสวยงามด้วยแจกันดอกไม้สดกลิ่นหอมอ่อนๆ และแสงไฟสลัวจากโคมไฟที่สร้างบรรยากาศโรแมนติกไว้อย่างลงตัว บีมมั่นใจว่าค่ำคืนนี้จะเป็นค่ำคืนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ
แต่แล้ว... เสียงรถยนต์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาในบ้านก็ไม่ใช่แค่เสียงของดร.ศุภวัฒน์เพียงคนเดียว บีมได้ยินเสียงพูดคุยของเขากับผู้หญิงอีกคน เสียงหวานใสแต่เจือด้วยความคุ้นเคยอย่างประหลาด หัวใจของเธอกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกบางอย่างที่เย็นยะเยือกเริ่มคืบคลานเข้าปกคลุม
ร่างสูงโปร่งสง่างามของดร.ศุภวัฒน์ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้องเปียโนพร้อมกับผู้หญิงอีกคน หญิงสาวผู้นั้นมีรูปร่างบอบบางอรชร ผิวขาวจัดไม่แพ้บีม ใบหน้าสวยคมเหมือนดาราเกาหลี ผมยาวสลวยดัดลอนคลายสีน้ำตาลช็อกโกแลตถูกจัดแต่งมาอย่างดี สวมชุดเดรสผ้าชีฟองพลิ้วไหวสีขาวสะอาดตา เธอดูสง่างามและมีฐานะสูงส่งเหนือกว่าบีมในทุกมิติ โดยเฉพาะเครื่องเพชรเม็ดงามที่ระยิบระยับอยู่บนลำคอระหงและข้อมือเรียวเล็กของเธอ มันเป็นประกายที่บาดตาบีมจนแทบไม่อาจมองได้
ดร.ศุภวัฒน์: "บีม... นี่คือคุณพิมพิสา อดีตภรรยาของผมครับ คุณพิมพิสา นี่ครูบีม ครูสอนเปียโนที่บ้านผม"
คำแนะนำตัวนั้นกรีดแทงหัวใจบีมอย่างจัง ราวกับมีดที่ปาดเฉือนลงไปช้าๆ ซ้ำๆ "อดีตภรรยา" สองคำนี้ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ ภาพความอบอุ่นเมื่อเช้าตรู่ ภาพคำพูดที่เขาจะ 'มีเรื่องอยากคุยด้วย' พังทลายลงในพริบตา แววตาของดร.ศุภวัฒน์ดูประหม่าและไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองมาที่เธอ เขาดูราวกับตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
คุณพิมพิสายิ้มหวานให้บีมอย่างสุภาพ แต่ในแววตาคู่นั้น บีมสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนกึกของเธอลอยเข้ามาแตะจมูก แทนที่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ยามค่ำคืนที่บีมตั้งใจจัดเตรียมไว้ มันเป็นกลิ่นที่ฉุนจนแสบจมูก และทำให้บีมรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
พิมพิสา: "สวัสดีค่ะครูบีม พิมเคยได้ยินศุภวัฒน์พูดถึงคุณบ่อยๆ ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
"สวัสดีค่ะ" บีมตอบเสียงสั่น พยายามควบคุมสีหน้าและแววตาไม่ให้เผยความเจ็บปวดออกมา เธอรู้สึกเหมือนยืนเปลือยเปล่าอยู่กลางห้อง แม้จะสวมชุดผ้าไหมสวยงามแค่ไหนก็ตาม แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันช่างไม่คู่ควรกับบรรยากาศตรงหน้าเอาเสียเลย
ดร.ศุภวัฒน์: "พิมแวะมาเอาของที่ลืมไว้น่ะครับ แล้วก็... อยากจะคุยธุระกับผมด้วย พอดีพรุ่งนี้พิมต้องกลับไปดูแลคุณพ่อที่เกาหลีแล้ว"
"ดูแลคุณพ่อที่เกาหลี" ประโยคนั้นยิ่งตอกย้ำว่าเธอกับเขายังคงมีความผูกพันกันอย่างแน่นแฟ้น ดร.ศุภวัฒน์ดูจะรีบร้อนอยากให้พิมพิสาไปจากห้องเปียโน แต่พิมพิสากลับไม่เป็นเช่นนั้น เธอเดินสำรวจรอบห้องอย่างช้าๆ นิ้วเรียวยาวที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดใหญ่ลูบไล้ไปตามปกเปียโนเก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ เปียโนที่บีมใช้เป็นสื่อกลางในการเชื่อมความสัมพันธ์กับเขา
พิมพิสา: "เปียโนตัวนี้... ศุภวัฒน์ซื้อให้พิมตอนที่เราแต่งงานกันนะคะ เป็นของขวัญที่พิมชอบมากที่สุดเลย พิมจำได้ว่าเราใช้เวลามากมายในห้องนี้ด้วยกัน" เธอหันมายิ้มหวานให้ดร.ศุภวัฒน์ แววตาเต็มไปด้วยความทรงจำเก่าๆ
คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจบีม บทเพลงรักที่เธอคิดว่ากำลังจะบรรเลงอย่างสมบูรณ์ กลับกลายเป็นเพียงบทเพลงแห่งความทรงจำของคนสองคนที่ไม่ใช่เธอ มือเล็กของบีมที่เคยพลิ้วไหวบนคีย์เปียโน บัดนี้กลับสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ เธอรู้สึกถึงหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาคู่สวย แต่ศักดิ์ศรีของเธอมันมีมากเกินกว่าจะให้มันไหลออกมาต่อหน้าคนทั้งสองนี้
ดร.ศุภวัฒน์: "พิม... เรื่องนั้นมันนานมาแล้ว เรา..." เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อแก้ไขสถานการณ์ แต่น้ำเสียงนั้นกลับขาดความมั่นใจ
พิมพิสา: "แต่สำหรับพิม มันไม่เคยนานเลยนะคะ ศุภวัฒน์ยังจำได้ไหมคะ เพลงที่เราชอบเล่นด้วยกัน เพลงที่เราเคยบอกรักกันผ่านตัวโน้ตเหล่านั้น"
พิมพิสาหันไปยิ้มให้ดร.ศุภวัฒน์อย่างอ่อนหวาน แววตาที่มองกันนั้นเต็มไปด้วยความผูกพันที่คนนอกอย่างบีมไม่อาจจะก้าวเข้าไปได้ ดร.ศุภวัฒน์ดูอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามจะดึงแขนพิมพิสาให้ออกจากห้อง แต่เธอกลับไม่ยอม ยืนกรานที่จะอยู่ต่อ
พิมพิสา: "ไหนๆ ก็มาแล้ว พิมขอเล่นเพลงหนึ่งให้ครูบีมฟังได้ไหมคะ ศุภวัฒน์จะได้รู้ว่าพิมยังไม่เคยลืมบทเพลงของเรา และความรักของเราก็เช่นกัน"
ก่อนที่ดร.ศุภวัฒน์จะทันห้าม พิมพิสาก็นั่งลงบนเก้าอี้เปียโนอย่างสง่างาม นิ้วเรียวสวยที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดใหญ่เริ่มบรรเลงบทเพลงคลาสสิกที่ไพเราะราวกับมีมนต์สะกด เป็นเพลงที่บีมเองก็รู้จักดี เป็นเพลงรักที่เคยเป็นที่นิยมในหมู่นักเปียโนรุ่นเก่า แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นบทเพลงที่เจ็บปวดที่สุดที่เธอเคยได้ยิน
บีมยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ผิวกายขาวนวลของเธอดูซีดเซียวภายใต้แสงไฟสลัว มองดูนิ้วมือของพิมพิสาที่เคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหวบนคีย์เปียโนอย่างเชี่ยวชาญ เสียงดนตรีที่เธอเคยใช้เป็นสื่อกลางในการแสดงความรู้สึกกับดร.ศุภวัฒน์ บัดนี้กลับกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนมาทิ่มแทงเธอเอง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วหัวใจ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของพิมพิสาผสมกับกลิ่นกายของดร.ศุภวัฒน์ที่อยู่ใกล้ๆ ทำให้บีมรู้สึกราวกับจะขาดใจ เธอรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียทุกอย่างไปอย่างช้าๆ
ดร.ศุภวัฒน์มองบีมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเจ็บปวดอย่างที่สุด เขาส่งสายตาขอโทษเธอครั้งแล้วครั้งเล่า แต่บีมไม่รับรู้แล้วในตอนนี้ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงน้ำที่มืดมิดและเย็นยะเยือก ไม่เหลือแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะยืนหยัด
เมื่อบทเพลงจบลง พิมพิสายิ้มอย่างพึงพอใจ เธอลุกขึ้นยืนและหันมามองบีมอีกครั้ง ด้วยรอยยิ้มที่ดูราวกับผู้ชนะอย่างไม่อาจปฏิเสธได้
พิมพิสา: "เป็นยังไงบ้างคะครูบีม พิมเล่นได้เหมือนเดิมไหมคะ บทเพลงนี้ยังคงไพเราะเสมอใช่ไหมคะ ศุภวัฒน์"
บีมพยักหน้าเล็กน้อย เสียงของเธอจุกอยู่ที่ลำคอ ไม่อาจเปล่งถ้อยคำใดๆ ออกมาได้ สิ่งที่ทำได้เพียงแค่มองดูภาพตรงหน้าอย่างเจ็บปวด
พิมพิสา: "ศุภวัฒน์คะ พิมคิดว่าเราน่าจะคุยกันให้ชัดเจนเรื่องอนาคตของเรานะคะ พิมจะกลับมาดูแลคุณพ่อที่เกาหลีก็จริง แต่พิมเชื่อว่าความรักของเรายังคงอยู่และพร้อมจะเริ่มต้นใหม่เสมอ... ครูบีมคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ ถ้าศุภวัฒน์จะไปส่งพิมขึ้นเครื่อง แล้วเราค่อยคุยกันต่อบนรถ จะได้มีเวลาคุยกันนานๆ"
คำพูดสุดท้ายนั้นจงใจเจาะจงที่บีม ราวกับประกาศชัยชนะอย่างโจ่งแจ้ง บีมรู้สึกราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เธอเงยหน้ามองดร.ศุภวัฒน์ ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตาที่ใกล้จะไหลริน สั่นระริกด้วยความเจ็บปวดอย่างเหลือแสน เขาดูไม่ต่างจากเธอในเวลานี้ สีหน้าของเขาซีดเผือด ไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไร มือของเขาเหยียดออกไปหาเธอเล็กน้อย แต่กลับต้องชะงัก
ดร.ศุภวัฒน์: "บีม... ผม..." เขากำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่พิมพิสากลับดึงแขนเขาไปก่อนด้วยท่าทีที่แสดงความเป็นเจ้าของ
พิมพิสา: "ไปกันเถอะค่ะศุภวัฒน์ เดี๋ยวพิมตกเครื่องนะคะ" เธอหันกลับมายิ้มให้บีมอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่บีมจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต
ดร.ศุภวัฒน์ถูกดึงออกไปจากห้องอย่างจำยอม ทิ้งให้บีมยืนโดดเดี่ยวอยู่กลางห้องเปียโนขนาดใหญ่ที่บัดนี้เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมฉุนของพิมพิสาและเงาอดีตที่คลี่คลุม แสงไฟสลัวที่เคยดูโรแมนติก บัดนี้กลับดูหม่นหมองและเย้ยหยัน เธอทรุดตัวลงบนเก้าอี้เปียโน นิ้วมือเรียวยาวของเธอกรีดกรายสัมผัสคีย์เปียโนที่ยังคงอุ่นจากปลายนิ้วของพิมพิสา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดเวลาบัดนี้ไหลรินลงมาเป็นทางเปียกชุ่มแก้มเนียน คลอเคลียไปกับเส้นผมที่หลุดลุ่ย
บีมรู้สึกเหมือนถูกฉีกเป็นสองส่วน หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความหวังและความฝันที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพังทลายลงในพริบตา เธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดรอดออกมาจากลำคอได้เลย มันจุกแน่นจนพูดอะไรไม่ออก เธอจะทำเช่นไรต่อไปในเมื่อชายหนุ่มที่เธอมอบหัวใจให้ไปแล้วนั้น ยังคงมีอดีตที่ยากจะตัดขาด และอดีตนั้นก็กลับมาปรากฏตัวอย่างชัดเจนตรงหน้าเธอในค่ำคืนนี้ พร้อมกับประกาศสิทธิ์อย่างไม่เกรงใจ
เสียงเปียโนที่พิมพิสาเพิ่งบรรเลงไป ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของบีม มันคือบทเพลงแห่งความทรงจำของคนสองคน ซึ่งเธอไม่มีวันก้าวเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งได้
บีม: "นี่หรือคือบทเพลงรักของเรา..." เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือ คลอไปด้วยน้ำตา ราวกับหัวใจกำลังร้าวราน
ด้านนอก สายฝนเม็ดใหญ่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับฟ้าร้องไห้เป็นเพื่อนกับหัวใจที่แตกสลายของบีม แสงไฟจากบ้านตรงข้ามสะท้อนบนผืนน้ำเจ้าพระยาที่มืดมิดและเชี่ยวกราก ไม่ต่างจากพายุในใจของเธอ เธอจะยืนหยัดรับมือกับพายุนี้ได้อย่างไร เมื่อรักที่คิดว่ากำลังจะผลิบาน กลับถูกพัดพาไปโดยเงาของอดีตที่หนักอึ้งอย่างไม่ทันตั้งตัว
คืนนี้... ไม่เหลือเพียงแค่ความเงียบงัน แต่ยังมีบทเพลงของอดีตที่ยังคงบรรเลงไม่จบสิ้น และหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาตอกย้ำความเดียวดายของเธอ
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ตอนต่อไป: หัวใจที่แตกสลายของครูบีมจะสามารถเยียวยาได้หรือไม่ เมื่อดร.ศุภวัฒน์กลับมาพร้อมคำอธิบาย และบทเพลงรักครั้งใหม่กำลังจะถูกเขียนขึ้นเพื่อตัดสินใจว่าใครคือผู้ครอบครองหัวใจที่แท้จริง... หรือเธอควรจะยอมแพ้ให้กับเงาอดีตที่ไม่อาจลบเลือนได้ง่ายๆ?
ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ
#cnxseed #KdramaRomance #ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน