คืนรักร้อนซ่อนเร้น ณ สมุย: CEO ผู้เย็นชา กับเลขาฝึกงานในวิมานส่วนตัว

[don]

Series 1/15 — เลขาฝึกงาน vs CEO เย็นชา
ตอนที่ 3/4 — อ้างอิงสไตล์: What's Wrong with Secretary Kim

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

คืนรักร้อนซ่อนเร้น ณ สมุย: CEO ผู้เย็นชา กับเลขาฝึกงานในวิมานส่วนตัว

เสียงคลื่นทะเลซัดสาดกระทบฝั่งแผ่วเบา ราวกับบทเพลงกล่อมใจยามเช้าตรู่บนเกาะสมุย ท้องฟ้าเริ่มฉายแสงสีทองอ่อนๆ มินตราลืมตาขึ้นช้าๆ ในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งและอบอุ่นของภาคิน ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกไปหมด ความเร่าร้อนที่เผาผลาญเมื่อคืนยังคงกรุ่นอยู่ทั่วสรรพางค์กาย ผิวขาวเนียนละเอียดของเธอที่เพิ่งผ่านพ้นราตรีแห่งรัก ดูเปล่งปลั่งและชุ่มฉ่ำกว่าเคย เส้นผมยาวสีน้ำตาลเข้มสลวยของเธอกระจายเต็มหมอนและผ้าปูเตียงซาตินสีขาวราวกับผ้าไหมชั้นดี ทับซ้อนกับเนื้อผ้าที่อ่อนนุ่มจนอยากจะจมดิ่งลงไป ความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาเมื่อคืนยังคงตราตรึงอยู่ในทุกอณูของหัวใจ เธอหันไปมองใบหน้าคมคายของเขาที่ยังหลับใหลอย่างสงบ ความเย็นชาที่เคยฉาบฉายอยู่บนใบหน้าของเขาได้เลือนหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงความอ่อนโยนที่แสนเปราะบาง

เมื่อคืน... หลังจากค่ำคืนอันแสนเร่าร้อนและเผยความรู้สึกในห้องทำงานชั้น 47 จบลงด้วยจูบอันแสนหวานและคำมั่นสัญญาที่คลุมเครือ คุณเจนพามินตรากลับคอนโด ก่อนจะนัดหมายเธอสำหรับทริปสมุยอย่างเร่งด่วน "เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เช้าเราจะบินไปสมุย" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้องอยู่ในใจเธอตลอดคืน เธอแทบจะไม่ได้หลับ ไม่ใช่เพราะความกังวล แต่เป็นความตื่นเต้นที่ฉาบฉายอยู่ทุกอณู เธอไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังก้าวไปในทิศทางใด แต่หัวใจของเธอก็พร้อมที่จะเสี่ยง

เครื่องบินส่วนตัวลำเล็กนำพาทั้งคู่เหินฟ้าสู่เกาะสมุยอย่างรวดเร็ว คุณเจนในชุดสูทสีดำสนิทที่แม้จะอยู่ในอิริยาบถสบายๆ บนเครื่องบิน แต่ก็ยังคงรัศมีของความเยือกเย็นและมาดมั่น ผมดำขลับของเขาถูกจัดทรงอย่างประณีต ดวงตาคมกริบเหลือบมองมินตราเป็นระยะๆ มือใหญ่ที่สวม Patek Philippe เรือนหรูยังคงกุมมือเธอไว้แน่นตลอดการเดินทาง มินตราเลือกใส่เดรสผ้าลินินสีครีมตัวหลวมสบายๆ ซึ่งยังคงขับเน้นให้เห็นหุ่นกระชับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าพลิ้วไหว ผิวเนียนผ่องของเธอโดนแสงแดดยามบ่ายจากนอกหน้าต่างเครื่องบินส่องกระทบยิ่งดูเปล่งประกาย ตาคมหวานของเธอมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความฝัน เธอกำลังจะไปสมุยกับคนที่หัวใจของเธอโหยหา และมันก็เหมือนความฝันจริงๆ

เมื่อมาถึงสนามบินสมุย รถลิมูซีนคันหรูได้จอดรอรับทั้งคู่ สู่รีสอร์ตระดับห้าดาวริมหาดส่วนตัว Presidential Suite คือที่พักของพวกเขา มันไม่ใช่แค่ห้องสวีท แต่มันคือวิลล่าส่วนตัวขนาดใหญ่ริมทะเล มีสระว่ายน้ำอินฟินิตี้ที่ทอดยาวไปจรดขอบฟ้า ห้องนอนกว้างขวางมีกระจกบานใหญ่จรดพื้นจรดเพดานที่เผยให้เห็นทัศนียภาพของทะเลสีครามที่ไร้ขอบเขต เสียงคลื่นซัดสาดดังมาถึงภายในห้องเบาๆ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกคัดสรรมาอย่างดี ผ้าปูที่นอนเป็นผ้าซาตินเนื้อละเอียดสีขาวงาช้างที่สัมผัสได้ถึงความเย็นสบาย มินตราเดินสำรวจห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัว ทุกรายละเอียดของความหรูหรานั้นทำให้เธอตื่นตาตื่นใจ

"ชอบไหม" เสียงทุ้มต่ำของคุณเจนดังขึ้นจากด้านหลัง เขาถอดเสื้อสูทออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นกล้ามแขนที่แข็งแรง แผงอกหนาภายใต้เสื้อเชิ้ตดูน่าสัมผัส ขากรรไกรคมสันของเขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยแต่ก็ยังคงความสง่างามตามแบบฉบับของเขา

มินตราหันไปมองเขา ตาคมหวานทอประกาย "สวยมากค่ะคุณเจน เหมือนความฝันเลย" เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะได้อยู่ในสถานที่แบบนี้กับผู้ชายที่เธอแอบรัก

เขาก้าวเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นลูบผมยาวสีน้ำตาลของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอ่อนโยนจนเธอขนลุกซู่ "สำหรับเธอ อะไรที่ว่าสวย ฉันก็พร้อมจะหามาให้" คำพูดของเขาทำให้ใจของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขาที่เธอจำได้ดีคลุ้งอยู่รอบกาย สร้างความรู้สึกคุ้นเคยและปลอดภัย

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างช้าๆ มินตราเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำทูพีซสีขาวสะอาดตาที่โชว์สัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างลงตัว ผิวขาวเนียนผ่องของเธอโดนแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายอาบไล้ดูราวกับน้ำนมที่กำลังระยิบระยับ ผมยาวถูกมัดรวบสูงเผยให้เห็นลำคอระหงและไหปลาร้าที่สวยงาม สะโพกผายกลมกลึงของเธอดูโดดเด่นสะดุดตาภายใต้ชุดที่โชว์รูปร่างอย่างเป็นธรรมชาติ เธอลงไปแหวกว่ายในสระน้ำอินฟินิตี้เบื้องหน้าอย่างสนุกสนาน ส่วนคุณเจนเฝ้ามองเธอจากเก้าอี้พักผ่อนริมสระ ใบหน้าอันเรียบเฉยของเขามีแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาจิบไวน์ขาวเย็นๆ พลางมองมินตราที่แหวกว่ายอย่างอิสระราวกับนางเงือกในทะเล กลิ่นครีมกันแดดอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายทะเลและกลิ่นน้ำหอมของมินตราลอยมาตามลม สร้างบรรยากาศที่แสนเย้ายวนและผ่อนคลาย

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงฉานตัดกับสีครามของทะเล คุณเจนจัดเตรียมอาหารค่ำใต้แสงเทียนริมสระน้ำ เสียงคลื่นกระทบฝั่งกลายเป็นบทเพลงคลอเคล้า มินตราเลือกสวมชุดราตรีผ้าซาตินสีแชมเปญยาวกรอมเท้า ที่เปิดแผ่นหลังเนียนผ่องของเธออย่างเย้ายวน เนื้อผ้าพลิ้วไหวตามทุกการเคลื่อนไหวของเธอ สะโพกเด้งกลมกลึงและหุ่นกระชับของเธอถูกขับเน้นให้เห็นเด่นชัด มินตราเดินออกมาจากห้องนอนราวกับนางในวรรณคดี คุณเจนเงยหน้าขึ้นมอง นัยน์ตาคมกริบของเขามีประกายวูบไหว "สวย...เกินไปแล้วมินตรา" เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย

ตลอดมื้อค่ำ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความโรแมนติกและกลิ่นหอมของอาหารทะเลสดใหม่ คุณเจนรินไวน์ให้เธออย่างอ่อนโยน เขากุมมือเธอไว้ใต้โต๊ะ มอบรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นจากเขา มินตรามองเขาด้วยหัวใจที่พองโต นี่คือความฝันใช่ไหม? ความฝันที่เธออยากให้เป็นจริงตลอดไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่เย็นชาอย่างคุณเจนจะมีความอ่อนโยนและใส่ใจได้ถึงเพียงนี้

หลังอาหารค่ำ พวกเขากลับเข้ามาในห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน แสงเทียนจากเทียนหอมอโรมาหลายสิบดวงส่องสว่างไสว สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเชื้อเชิญ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของลาเวนเดอร์และวานิลลาอบอวลไปทั่วห้อง ผ้าซาตินสีขาวบนเตียงถูกจัดแต่งไว้อย่างนุ่มนวล มินตราเดินไปที่ระเบียงห้อง ยืนรับลมทะเลอ่อนๆ ที่พัดผ่านผิวกายเนียนนุ่มของเธอ คุณเจนเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง ศีรษะของเขาซบลงบนไหล่ของเธอ กลิ่นอายความแข็งแกร่งของเขารายล้อมเธอไว้ "ฉัน...มีความสุขมากค่ะคุณเจน" เธอพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

เขาพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า มือใหญ่ที่อบอุ่นของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาทำให้ผิวของเธอลุกซู่ "มินตรา...เธอรู้ใช่ไหมว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอ มันเกินเลยกว่าเจ้านายกับลูกน้อง" เขาพูดด้วยเสียงที่แหบพร่า ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับพยายามจะสื่อสารความรู้สึกทั้งหมดที่เขาเก็บซ่อนมานานว่ามันมากมายเพียงใด

เธอพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า "ค่ะ...ฉันรู้" เธอซบหน้าลงกับแผงอกของเขา รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รุนแรงไม่ต่างจากของเธอ

เขาค่อยๆ เลื่อนมือลงมาที่สะโพกผายของเธอ ดึงร่างของเธอเข้ามาชิดจนอกของเธอแนบกับแผงอกที่แข็งแกร่งของเขา "ฉัน...อยากให้เธอเป็นของฉัน มินตรา...อยากให้เป็นของฉันคนเดียว" คำพูดของเขาจุดประกายไฟปรารถนาในตัวเธออีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้น จูบเขาอย่างดูดดื่ม จูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความปรารถนา และความหวังที่กำลังจะเบ่งบาน

พวกเขาค่อยๆ เคลื่อนตัวไปยังเตียง ผ้าซาตินสีขาวราวกับรอคอยการมาของพวกเขา แสงเทียนเต้นระริกสะท้อนบนผิวเนียนผ่องของมินตราในยามที่ชุดราตรีถูกปลดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเรือนร่างอันสมบูรณ์แบบที่เขาปรารถนามาตลอด ผมยาวสลวยของเธอกระจายตัวบนผ้าปูที่นอน คุณเจนจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหลงใหล เขาก้มลงจูบทุกอณูบนเรือนร่างของเธออย่างช้าๆ ตั้งแต่หน้าผากจรดปลายเท้า ทุกสัมผัสอบอุ่นและอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยพลังแห่งความปรารถนาอันรุนแรง มินตราบิดเร้าด้วยความสุขสม เสียงครางหวานๆ ของเธอดังก้องไปทั่วห้องนอน เป็นบทเพลงแห่งรักที่เร่าร้อนและลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย พวกเขาหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวภายใต้แสงเทียนและกลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้ยามราตรี

ในห้วงแห่งความสุขสมที่กำลังจะถึงจุดสูงสุด เสียงโทรศัพท์ของคุณเจนสั่นครืนอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เขาปัดมันทิ้งไปอย่างไม่สนใจ แต่เสียงเรียกเข้าที่ดังไม่หยุด ก็ทำให้บรรยากาศอันแสนหวานเริ่มมีรอยร้าว มินตราเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ "คุณหญิงแม่"

คุณเจนถอนหายใจอย่างหนักหน่วง มือของเขากดรับโทรศัพท์ แต่ยังคงกอดรัดมินตราไว้แน่น ราวกับจะไม่มีวันปล่อยเธอไปไหน "ครับคุณแม่" เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในพริบตา ความอบอุ่นและอ่อนโยนเมื่อครู่หายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง มินตราใจหายวาบ เธอพยายามเงี่ยหูฟัง เสียงคุณหญิงแม่ดังลอดออกมาจากปลายสายเบาๆ แต่ชัดเจนจนหัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น "แกคิดจะทำอะไรกันแน่ภาคิน! แกอย่าลืมนะว่าแกมีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว! งานแต่งงานกับคุณหนูรัตติกาลจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนนี้!"

คำพูดเหล่านั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของมินตรา เธอตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาคมหวานเบิกกว้างด้วยความตกใจและเจ็บปวด คุณเจนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ผมจัดการเองได้ครับคุณแม่" แล้วเขาก็ตัดสายทิ้งราวกับต้องการจะตัดขาดจากความเป็นจริงที่กำลังคุกคามอยู่

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเป็นความตึงเครียด มินตรามองเขาด้วยดวงตาที่พร่าเลือนไปด้วยน้ำตา "คุณเจน...คุณมีคู่หมั้นแล้วเหรอคะ" เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงคลื่นที่ดังเข้ามา

เขาหันมามองเธอ ใบหน้าคมคายของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน มือของเขายกขึ้นลูบไล้แก้มของเธออย่างแผ่วเบา "มินตรา...ฉันขอโทษ" คำขอโทษที่ฟังดูว่างเปล่าและไร้ความหมายสำหรับเธอในตอนนี้

น้ำตาของเธอร่วงเผาะลงมา "คุณ...ทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลย" หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความฝันที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาพังทลายลงในพริบตา กลิ่นลาเวนเดอร์ที่เคยหอมหวานบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความเจ็บปวด

"มันเป็นเรื่องของธุรกิจ เป็นเรื่องของครอบครัว" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม "ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องยุ่งยากพวกนี้"

มินตราผละออกจากอ้อมกอดของเขา เธอคว้าผ้าห่มซาตินขึ้นมาคลุมกาย ผิวขาวเนียนที่เคยเปล่งประกายเมื่อครู่ซีดเซียวลง "เกี่ยวข้องเหรอคะ? คุณกำลังจะบอกว่าเรื่องของเรามันเป็นแค่การเล่นสนุกเหรอคะคุณเจน" เสียงของเธอแข็งกระด้างขึ้น "คุณเจน...คุณกำลังทำร้ายฉัน ทำร้ายหัวใจของฉันจนแหลกสลาย"

คุณเจนพยายามจะกอดเธออีกครั้ง "ไม่ใช่มินตรา! ไม่ใช่แบบนั้นเลย เธอมีความหมายกับฉันมาก เธอคือทุกอย่างของฉัน"

แต่เธอผลักเขาออกด้วยกำลังทั้งหมดที่มี "พอเถอะค่ะ" น้ำตาของเธอยังคงไหลไม่หยุด "ฉัน...ฉันไม่รู้จะมองหน้าคุณได้อย่างไรอีกแล้ว" เธอเดินโซซัดโซเซไปหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาสวม แสงเทียนที่เคยอบอุ่นบัดนี้ดูเหมือนจะเย้ยหยันความเจ็บปวดของเธอ ผ้าซาตินที่เคยนุ่มนวลบัดนี้กลับเย็นเฉียบราวกับจะตอกย้ำความว่างเปล่าในใจ

คุณเจนยืนมองเธอด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขากำลังจะสูญเสียเธอไปจริงๆ หรือนี่คือบทลงโทษสำหรับความลับที่เขาปกปิดไว้? แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ สาดกระทบเรือนร่างของมินตราที่สวมเสื้อผ้าอย่างลวกๆ เธอหันกลับมามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคมหวานของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเสียใจที่ยากจะเยียวยา ก่อนที่เธอจะเปิดประตูระเบียงแล้วเดินออกไปยืนรับลมทะเลเพียงลำพัง ทิ้งคุณเจนไว้กับความว่างเปล่าและความผิดหวังในตัวเองที่ไม่อาจแก้ไขได้ในยามค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้

ฉันจะทำยังไงต่อไปดี...ในเมื่อหัวใจของฉันมันมอบให้เขาไปแล้วทั้งหมด...แต่เขากลับมีใครอีกคนหนึ่งอยู่แล้ว และคนๆ นั้นกำลังจะกลายเป็นภรรยาของเขาในไม่ช้า

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: บทสรุปความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่าง CEO เย็นชาและเลขาฝึกงานผู้เปราะบาง กำลังจะมาถึงในตอนสุดท้าย เมื่อพ่อของคุณเจนเริ่มกดดันให้เขากลับไปแต่งงานตามธรรมเนียม มินตราจะเลือกเดินหน้าหรือถอยหลัง และคุณเจนจะตัดสินใจอย่างไรกับเส้นทางชีวิตที่ถูกกำหนดไว้?

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #เลขาฝึกงานvsCEOเย็นชา