รอยแผลเป็นนั้น...กับ 'หน้ากากนางฟ้า' ที่ผมหลงรัก: Ep 3/16

[don]

ผมตื่นมาข้างกายเธอ รอยแผลเป็นเก่าที่แผ่นหลังน้องแพรยังคงตราตรึงในความทรงจำ ไม่ใช่แค่เหมือน...แต่มันคือรอยเดียวกันกับที่น้องนุ่น แฟนเก่าที่หายไปของผมเคยมี
ผมรู้สึกเหมือนถูกฉุดเข้าไปในวังวนของความปรารถนาและปริศนาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ
หรือว่า 'หน้ากากนางฟ้า' ที่ผมหลงใหลอยู่ตอนนี้...คือคนที่ผมเคยรักจนหมดใจ?

แสงแดดยามเช้าลอดผ้าม่านเข้ามาส่องกระทบผิวกายของน้องแพรที่หลับอยู่ข้างๆ ผม มองดูเธอในยามหลับใหลไร้เดียงสา ผมอดคิดไม่ได้ว่าคนตรงหน้า...จะใช่คนเดียวกับคนที่ผมรู้จักเมื่อหลายปีก่อนจริงๆ เหรอ? รอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวใต้สะบักซ้ายของเธอ มันชัดเจนเสียจนผมไม่อาจปฏิเสธภาพในอดีตที่ผุดขึ้นมาในหัวได้

ผมลูบไล้ผมนุ่มสลวยของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วยังคงรับรู้ถึงความร้อนระอุที่เราเพิ่งสร้างสรรค์กันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน 'น้ำแรก' ของเธอเมื่อคืนยังคงวนเวียนในความทรงจำ มันทั้งดิบ ทั้งเร่าร้อน และเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ยากจะลืมเลือน ผมไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะ 'ฟิต' ได้ขนาดนั้นอีกครั้ง หลังจากที่น้องนุ่นจากไป

"อืมมม..." น้องแพรขยับตัวเล็กน้อย ครางในลำคอเบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองผม ดวงตาหวานฉ่ำคู่นั้นทำให้ผมลืมคำถามทุกอย่างไปชั่วขณะ เธอส่งยิ้มบางๆ มาให้ผม ก่อนจะซบหน้าลงกับอกของผมอย่างออดอ้อน

"ตื่นแล้วเหรอคะพี่..." เสียงเธอหวานเจี๊ยบจนใจผมอ่อนยวบ

"อืม..." ผมกอดรัดเธอไว้แน่นขึ้น พยายามจะหาคำพูดเพื่อถามถึงเรื่องรอยแผลเป็น แต่ก็เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ ผมไม่อยากให้ช่วงเวลาที่แสนวิเศษนี้ต้องแปดเปื้อนด้วยความสงสัย

"เมื่อคืนพี่เก่งจังเลยนะคะ...แพรถึงกับหมดแรงเลย" เธอพูดเสียงกระซิบข้างหู ทำให้ผมรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งตัว

"น้องแพรก็... 'แคบ' 'ฟิต' แล้วก็ 'ฉ่ำ' มากๆ เลย" ผมตอบกลับไปตรงๆ ตามความรู้สึก ไม่สนใจเลยว่าคำพูดเหล่านั้นจะทำให้เธอเขินแค่ไหน

เธอหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผม สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

"พี่รู้ไหมคะ...เมื่อคืนแพรเกือบจะ 'น้ำสอง' แล้วนะ ถ้าพี่ไม่หยุดก่อน..." คำพูดของเธอเหมือนเป็นการท้าทาย ทำให้ความปรารถนาในตัวผมลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

"จริงเหรอครับ? งั้นวันนี้พี่ต้องไม่หยุดแล้วนะ" ผมกระซิบตอบกลับไป ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงไปจูบเธออย่างดูดดื่ม สัมผัสของริมฝีปากที่อ่อนนุ่ม กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของแชมพูที่ติดอยู่บนเส้นผม ทำให้ผมรู้สึกเหมือนลอยอยู่ในอากาศ

จูบของเราเริ่มเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ มือของผมลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเนียนของเธอ และแน่นอนว่ามันไปหยุดอยู่ที่รอยแผลเป็นนั้น ผมพยายามจะสัมผัสมันอย่างแผ่วเบา แต่ก็รู้สึกถึงความตึงเครียดบางอย่างจากร่างกายเธอ

น้องแพรถอนจูบออกช้าๆ หายใจหอบถี่ "พี่...จะทำอะไรคะ" สายตาของเธอดูลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย ราวกับพยายามจะหลบเลี่ยงคำตอบที่ผมยังไม่ได้เอ่ยถาม

"เปล่าครับ...แค่สงสัยว่าไปโดนอะไรมา" ผมพยายามพูดให้น้ำเสียงเป็นปกติที่สุด แต่ในใจกลับเต้นระรัว

เธอหันหลังให้ผมเล็กน้อยราวกับจะซ่อนมัน "อ๋อ...มันเป็นแผลเก่าๆ ค่ะพี่ แพรซุ่มซ่ามไปหน่อยตอนเด็กๆ ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ" เธอตอบอย่างรวดเร็วเกินไป ราวกับท่องจำมาแล้ว และดูเหมือนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง

"พี่สนใจอย่างอื่นของน้องแพรดีกว่าค่ะ..." เธอพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับผม สายตาเต็มไปด้วยความยั่วยวน มือเล็กๆ ของเธอเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามแผ่นอกของผมอย่างช้าๆ ทำให้ความสงสัยของผมถูกแทนที่ด้วยแรงปรารถนาอีกครั้ง

ผมรู้ดีว่าเธอพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ในห้วงอารมณ์ที่ร้อนรุ่มนี้ ผมก็ยอมตกเป็นเหยื่อของเธอแต่โดยดี ไม่เป็นไร...ค่อยหาทางถามทีหลัง ตอนนี้ขอแค่ได้อยู่กับ 'หน้ากากนางฟ้า' ของผมก็พอแล้ว

ผมประคองใบหน้าเธอขึ้นมา จ้องเข้าไปในดวงตาที่พร่าเลือนไปด้วยความปรารถนา "งั้นวันนี้พี่จะไม่ทำให้ผิดหวังเลยครับ..." ผมกระซิบตอบ เธอส่งยิ้มหวานก่อนจะโน้มตัวเข้าหาผมอีกครั้ง

สัมผัสที่อ่อนนุ่มกลับกลายเป็นเร่าร้อนในพริบตา บทเพลงรักที่ไร้เสียงแต่เต็มไปด้วยอารมณ์เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในเช้าวันใหม่ ห้องนอนของเราอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเรือนร่างเธอ เสียงครางหวานๆ ของน้องแพรดังขึ้นเป็นระยะๆ ทำให้ผมยิ่งเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและลึกขึ้น

"อ๊ะ...ตรงนั้นค่ะพี่...ตรงนั้น..." เสียงของเธอขาดห้วงไปแล้ว เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของผมอย่างลืมตัว ราวกับต้องการระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมา

ผมรู้สึกได้ถึงความ 'ฟิต' และความ 'แคบ' ที่โอบรัดผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับไม่ต้องการให้ผมหลุดพ้นไปไหน ผมก้มลงจูบซับเหงื่อที่ผุดพรายอยู่บนซอกคอของเธอ สัมผัสได้ถึงรสชาติเค็มปนหวานอ่อนๆ ที่ปลายลิ้น

ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว แขนขาอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว ผมประคองเธอไว้แน่น กอดรัดไม่ให้เธอหลุดไปไหน เธอเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาที่พร่ามัวไปด้วยน้ำตาแห่งความสุข

"พี่...เก่งที่สุดเลยค่ะ..." เธอกระซิบเสียงแหบพร่า ก่อนที่ร่างกายจะกระตุกถี่ๆ อีกครั้ง ปล่อย 'น้ำสอง' ออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ผมรู้สึกได้ถึงความฉ่ำที่แผ่ซ่านไปทั่ว สารภาพเลยว่าผมก็เกือบจะตามไปติดๆ

หลังจากจบลงอย่างงดงาม น้องแพรก็ซบหน้าลงกับอกผม หายใจหอบถี่ "พอแล้วนะคะพี่...แพรไม่ไหวแล้วจริงๆ" เธอพูดเสียงอ้อนๆ ทำให้ผมอดใจอ่อนไม่ได้

เรานอนกอดกันอยู่พักใหญ่ ผมลูบไล้ผมของเธออย่างแผ่วเบา มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นท้องฟ้าที่แจ่มใส แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความสงสัย ผมพยายามจะปัดมันทิ้งไป แต่ก็ทำไม่ได้

"ช่วงนี้ข่าวชัชชาติประกาศลงเลือกตั้งผู้ว่าฯ อีกรอบแล้วนะน้องแพร" ผมพยายามชวนคุยเรื่องอื่นเพื่อคลายความอึดอัด

"อ๋อค่ะพี่...แพรก็เห็นอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าปีนี้จะคึกคักเหมือนเดิมไหม" เธอตอบเสียงอู้อี้

"นั่นสิ...แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ตลาดหุ้นนี่ร่วงเอา ร่วงเอาเลยนะ บางทีก็อยากจะไปซื้อทองเก็บไว้บ้าง เห็น YLG บอกทองขาขึ้น จะถึง 88,700 บาทแล้วมั้ง" ผมพูดไปเรื่อยเปื่อย

"พี่ก็พูดไปเรื่อย...ทองจะขึ้นเท่าไหร่ก็ไม่สำคัญเท่าทองในตัวพี่ตอนนี้หรอกค่ะ" เธอพูดหยอก ก่อนจะหัวเราะคิกคัก

ผมมองรอยยิ้มของเธอแล้วก็ยิ้มตาม แต่ในใจลึกๆ ก็ยังคงวนเวียนอยู่กับคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบ

หลังจากที่น้องแพรหลับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย ผมก็ลุกขึ้นจากเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เธอตื่น ผมตั้งใจจะลงไปชงกาแฟดื่มข้างล่าง แต่สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าสะพายข้างของน้องแพรวางอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง มันเป็นกระเป๋าหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูวินเทจเล็กน้อย

โดยปกติผมไม่ใช่คนชอบค้นของคนอื่น แต่ในวันนี้ความอยากรู้มันมีมากกว่าทุกสิ่ง ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ กระเป๋า เห็นว่าซิปด้านบนมันแง้มอยู่เล็กน้อย เหมือนเธอจะลืมรูดปิดให้สนิท

ความอยากรู้มันครอบงำผมจนห้ามใจไม่ได้ ผมค่อยๆ ดึงซิปให้เปิดออกช้าๆ มือของผมสอดเข้าไปในกระเป๋า สัมผัสได้ถึงของใช้ส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ ของผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นลิปสติก กระจกพกพา หรือกระเป๋าสตางค์

แต่แล้ว...นิ้วของผมก็สัมผัสกับวัตถุบางอย่างที่แข็งและเย็น มันไม่ใช่ของทั่วไป ผมค่อยๆ ดึงมันออกมาจากกระเป๋า

มันคือ พวงกุญแจ...

พวงกุญแจรูปปลาโลมาตัวเล็กๆ สีเงิน มีอัญมณีสีฟ้าเม็ดเล็กๆ ประดับอยู่ที่ดวงตาของมัน

หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ผมจำพวงกุญแจอันนี้ได้ดี...ผมเป็นคนซื้อให้ตอนที่เราไปเที่ยวทะเลด้วยกัน...

พวงกุญแจอันนี้...มันคือของน้องนุ่น แฟนเก่าของผมที่หายตัวไปเมื่อ 5 ปีก่อน...

มันเป็นของที่ผมมั่นใจว่าเธอไม่เคยถอดออกจากกระเป๋าเลย

ผมกำพวงกุญแจนั้นแน่น จ้องมองไปยังน้องแพรที่หลับใหลอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจ สับสน และความหวาดกลัวที่เริ่มคืบคลานเข้ามา

นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่? หรือว่าน้องแพร...คือคนที่ผมตามหามาตลอด?


ปล. ขอบคุณครับพี่ๆ ทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจ เป็นเหมือนกำลังใจให้ผมเขียนเรื่องราวปริศนาความรักครั้งนี้ต่อไปนะครับ
ปล2. 'หน้ากากนางฟ้า' ที่ว่านี้ ใครกันแน่ที่อยู่ภายใต้หน้ากาก? น้องแพรเธอปิดบังอะไรผมอยู่กันแน่!
ปล3. สารภาพว่าตอนนี้ผมก็ไม่รู้แล้วว่าควรจะทำยังไงต่อไปดี...ใจนึงก็กลัว ใจนึงก็อยากจะรู้ความจริง

#คุยกันครับพี่ๆ
1. ถ้าเป็นพี่ๆ เจอพวงกุญแจแบบนี้ในกระเป๋าผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่แฟนเก่า พี่ๆ จะคิดยังไงครับ?
2. พี่ๆ คิดว่าน้องแพรกับน้องนุ่นมีความเกี่ยวข้องกันยังไงครับ?
3. ถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้ พี่ๆ จะกล้าถามเธอตรงๆ เลยไหม?
4. มีพี่ๆ คนไหนเคยเจอเหตุการณ์แฟนเก่ากลับมาในรูปแบบที่ไม่คาดฝันแบบนี้บ้างไหมครับ?
5. 'หน้ากากนางฟ้า' ของพี่ๆ ที่เคยเจอเป็นยังไงบ้างครับ? มาเล่าให้ฟังบ้างนะ

Reward DM: สำหรับพี่ๆ ที่คอมเมนต์โดนใจ 5 ท่านแรก ผมจะ DM พิกัดร้านกาแฟที่ผมกับน้องแพรไปนั่งเมื่อวาน และรูปบรรยากาศร้านลับๆ ให้ดูครับ

พรุ่งนี้: เธอไม่ใช่แค่ 'แพร'...แต่เธอคือใครกันแน่?