บทเพลงรักบทสุดท้าย: ครูบีมจะยอมให้หัวใจถูกเยียวยาด้วยรักครั้งใหม่ หรือจมดิ่งในเงามืด?

[don]

Series 13/15 — ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน
ตอนที่ 4/4 — อ้างอิงสไตล์: Hello My Twenties + The Piano

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

สายลมยามเช้าพัดเอื่อยพารสกลิ่นดอกไม้ริมน้ำเจ้าพระยาเข้ามาในห้องเปียโนกว้างขวาง มันพัดผ่านเส้นผมยาวประบ่าสีเข้มของภัทรานิษฐ์ หรือครูบีม ที่กำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาคู่สวยฉายแววความเจ็บปวดระคนสับสน ผิวขาวเนียนผ่องราวไข่มุกที่เคยเปล่งประกาย ตอนนี้กลับดูซีดเซียวลงเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มที่เคยแย้มรอยยิ้มบ่อยครั้ง บัดนี้เม้มแน่นเป็นเส้นตรง เธอสวมเดรสผ้าซาตินสีงาช้างบางเบาที่พลิ้วไหวตามแรงลม เผยให้เห็นเรือนร่างที่บอบบางแต่มีส่วนเว้าส่วนโค้งน่ามอง อกอิ่มสะท้อนใต้ผืนผ้า เธอยังคงพยายามประคองความเข้มแข็งเอาไว้ แต่ภายในใจกลับแตกสลายไม่ต่างจากเศษแก้วที่ร่วงหล่น

"ครูบีม..."

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นด้านหลัง ทำให้บีมสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมอง ดร.ศุภวัฒน์ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนที่ดูสบายๆ แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความเนี้ยบ คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สะท้อนความกังวลในแววตาของเขา มือใหญ่ที่เคยสัมผัสคีย์เปียโนและมือของเธอยามสอน ตอนนี้กำเข้าหากันแน่นข้างลำตัว กรอบหน้าคมสัน ขากรรไกรแข็งแรงที่บ่งบอกถึงความเด็ดเดี่ยว ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกผิดในแววตาของเขาลดลงเลย

"ดร.ศุภวัฒน์" บีมตอบเสียงแผ่ว พยายามรักษาระยะห่าง

"ผมขอคุยด้วยได้ไหม" เขาเอ่ยเสียงจริงจัง ก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ ราวกับกลัวจะทำให้เธอตื่นตระหนก "เรื่องเมื่อวานนี้..."

บีมหลบสายตาไปทางอื่น เธอไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว ภาพของอดีตภรรยาของเขายังคงติดตาตรึงใจ และคำพูดที่บาดลึกยังคงก้องอยู่ในหู เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน เป็นคนที่เข้ามาทำลายความสัมพันธ์ของคนอื่น ทั้งที่เธอไม่เคยตั้งใจ

"ไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะ" เธอเอ่ยเสียงสั่น "บีมเข้าใจดีทุกอย่าง"

"คุณไม่เข้าใจบีม" ดร.ศุภวัฒน์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ยื่นมือมาจับมือเรียวเล็กของบีมไว้เบาๆ สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามา แต่บีมกลับรู้สึกชาชิน "เธอคืออดีตของผม เป็นเพียงเงาที่ตามหลอกหลอนมานานแสนนาน ผมอยากเรียนเปียโนก็เพราะเธอ เพื่อพยายามเยียวยาหัวใจตัวเอง"

เขาช้อนสายตาขึ้นมองบีม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเจ็บปวด "แต่แล้ว...คุณก็เข้ามา บีม คุณคือแสงสว่างที่แท้จริง คุณคือบทเพลงบทใหม่ที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจออีกครั้ง คุณทำให้ผมรู้สึกถึงชีวิตอีกครั้ง"

บีมมองดวงตาที่จริงใจของเขา กลิ่นหอมจางๆ จากน้ำหอมประจำตัวของเขาทำให้เธอใจอ่อนยวบ ผิวขาวอมชมพูของเธอตอนนี้เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย สัมผัสจากมือของเขายังคงตรึงเธอไว้ เธอเห็นถึงความจริงใจในนั้น แต่มันยังไม่พอที่จะลบเลือนบาดแผล

"แต่บีมเป็นแค่ครูสอนเปียโน" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "บีมไม่ใช่ผู้หญิงที่คู่ควรกับดร.ศุภวัฒน์"

"คุณพูดอะไรออกมา" เขาเอ่ยเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย บีบมือเธอเบาๆ "อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้น ผมไม่สนว่าคุณจะเป็นใคร หรือพื้นเพมาจากไหน ผมสนแค่ว่าคุณคือคนที่ทำให้หัวใจของผมกลับมาเต้นได้อีกครั้ง"

ดร.ศุภวัฒน์พาบีมไปที่หน้าเปียโนตัวใหญ่สีดำขลับที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง เขานั่งลงบนเก้าอี้เปียโน แล้วดึงให้เธอนั่งลงข้างๆ เคลื่อนมือใหญ่ไปบนคีย์บอร์ด ก่อนจะเริ่มบรรเลงบทเพลงที่บีมไม่เคยได้ยินมาก่อน มันเป็นทำนองที่อ่อนโยน นุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและปรารถนา

"บทเพลงนี้..." บีมเอ่ยถาม "คุณแต่งเองเหรอคะ"

"ครับ" เขาพยักหน้าเล็กน้อย ยังคงไม่ละสายตาจากคีย์บอร์ด "ผมเริ่มแต่งมันตั้งแต่วันแรกที่คุณเข้ามาสอน มันคือบทเพลงที่บอกเล่าเรื่องราวของผม...และคุณ"

เสียงเปียโนกังวานไปทั่วห้อง มันเป็นบทเพลงที่ไม่ใช่เพียงแค่ตัวโน้ต แต่เป็นหัวใจที่ถ่ายทอดออกมา บีมรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังลูบไล้หัวใจที่แตกสลายของเธอให้กลับมาเป็นรูปเป็นร่างอีกครั้ง ท่วงทำนองที่ไพเราะราวกับสายฝนที่ชะล้างความเศร้าหมองออกไปจากจิตใจ เธอเอนตัวพิงไหล่กว้างของเขา รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมา เขาไม่เคยโกหกเธอเลย เขาแค่ไม่เคยมีโอกาสได้อธิบายทั้งหมด

หลังบทเพลงจบลง ดร.ศุภวัฒน์ค่อยๆ วางมือลงจากคีย์บอร์ด เขามองมาที่บีม ดวงตาของเขาอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก

"บีม..." เขาลูบไล้เส้นผมของเธอเบาๆ "ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อใจอีกครั้ง แต่ผมขอโอกาสพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณมากแค่ไหน"

"ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกเรื่องเธอให้บีมรู้เลย" บีมเอ่ยถาม เสียงสะอื้นเล็กน้อย

"ผมกลัว" เขาตอบอย่างซื่อตรง "กลัวว่าถ้าคุณรู้ คุณจะตีตัวออกห่าง กลัวว่าอดีตของผมจะทำให้คุณไม่ยอมเปิดใจ ผมผิดเองที่เก็บงำมันไว้"

บีมเงียบไปพักหนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แสงสว่างยามบ่ายส่องเข้ามาในห้อง ทำให้ดวงตาของเธอดูเป็นประกายมากขึ้น เธอเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเขา ไม่ใช่แค่เธอที่กำลังแบกรับความรู้สึกนี้ เขาเองก็ไม่ต่างกัน

"บีม..." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "บีมก็กลัว"

"ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" เขากระซิบ สอดมือเข้าโอบเอวของเธอเบาๆ ดึงร่างบางเข้ามาชิด "ผมจะปกป้องหัวใจของคุณ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้อีก"

คำพูดของเขาเป็นเหมือนผ้าไหมเนื้อดีที่โอบอุ้มหัวใจของเธอเอาไว้ บีมรู้สึกถึงความปลอดภัย ความอบอุ่นที่แท้จริงจากอ้อมกอดนี้ เธอเงยหน้าขึ้น จ้องมองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขา เธอเห็นอนาคตของเธอในนั้น เห็นภาพความสุขที่เคยคิดว่าจะไม่มีวันได้เจออีกแล้ว

ริมฝีปากของทั้งคู่ค่อยๆ เลื่อนเข้าหากัน ช้าๆ เนิ่นนาน สัมผัสอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความเข้าใจ บีมรู้สึกราวกับหัวใจที่แตกสลายของเธอกำลังถูกเชื่อมประสานให้กลับมาเป็นชิ้นเดียวอีกครั้ง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวของเธอระคนกับกลิ่นน้ำหอมของเขาผสมผสานกันอย่างลงตัว ราวกับบทเพลงที่กำลังบรรเลงท่วงทำนองรักบทใหม่

ค่ำคืนนั้น สายฝนโปรยปรายลงมานอกหน้าต่าง บรรยากาศภายในบ้านริมน้ำอบอุ่นด้วยแสงเทียนที่ส่องสว่างนวลตา ดร.ศุภวัฒน์ประคองร่างบอบบางของบีมไปยังห้องนอน บีมในชุดเดรสซาตินสีงาช้างที่บัดนี้เลื่อนหลุดลงจากไหล่เนียน เผยให้เห็นผิวขาวผ่องและเนินอกอิ่ม เครื่องเพชรชิ้นเล็กๆ ที่ดร.ศุภวัฒน์มอบให้เป็นของขวัญเมื่อครั้งก่อนยังคงระยิบระยับอยู่บนข้อมือของเธอ

เขาโอบอุ้มเธออย่างทะนุถนอม ราวกับเธอบอบบางเปราะบางและมีค่าที่สุดในชีวิตเขา สัมผัสจากมือใหญ่ของเขาไล้ลงบนแผ่นหลังเนียน สัมผัสที่ปลุกเร้าความปรารถนาที่ซ่อนเร้นมานาน ดวงตาของบีมพร่ามัวไปด้วยแรงอารมณ์ เธอจิกนิ้วลงบนไหล่กว้างของเขา สูดดมกลิ่นกายของเขาเข้าไปเต็มปอด ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันใต้ผืนผ้าซาตินนุ่มลื่นบนเตียงนอนขนาดใหญ่ เสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวประสานกันเป็นจังหวะเดียว แสงเทียนสลัวๆ สะท้อนผืนผ้าซาตินเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า

ทุกสัมผัส ทุกจูบ ทุกคำกระซิบ บรรเลงบทเพลงรักที่ไม่มีเสียง แต่กลับดังก้องไปทั่วหัวใจ มันคือการยอมรับซึ่งกันและกัน ยอมรับอดีต ยอมรับปัจจุบัน และพร้อมที่จะสร้างอนาคตร่วมกัน บีมรู้สึกถึงความสมบูรณ์แบบที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัส มันไม่ใช่แค่ความปรารถนาทางกาย แต่มันคือการหลอมรวมของสองจิตวิญญาณที่ค้นพบความรักแท้จริง

รุ่งเช้า แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ผ่านม่านผ้าโปร่งสีขาวสะอาดตา เผยให้เห็นผืนผ้าซาตินสีเงินยวงที่ยับยู่ยี่บนเตียง ดร.ศุภวัฒน์นอนตะแคงมองบีมที่หลับใหลอยู่ข้างกาย ใบหน้าของเธอดูผ่อนคลายและงดงามราวกับนางฟ้า ผิวขาวอมชมพูเรื่อๆ นัยน์ตาที่ปิดสนิท ริมฝีปากอิ่มที่คลี่ออกเป็นรอยยิ้มจางๆ เขาเลื่อนมือไปลูบไล้เส้นผมของเธอเบาๆ สัมผัสอ่อนโยนราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย

"บีม..." เขากระซิบเรียกชื่อเธอเบาๆ "ตื่นได้แล้วที่รัก"

บีมค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความสุข รอยยิ้มหวานปรากฏบนริมฝีปากอิ่มของเธอ เธอขยับกายเข้าไปซบกับแผงอกกว้างของเขา สูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคย แขนเรียวเล็กโอบรอบเอวของเขาอย่างออดอ้อน

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เธอเอ่ยเสียงอู้อี้

"อรุณสวัสดิ์ครับภรรยาของผม" เขาตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดในโลก

บีมเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ ดร.ศุภวัฒน์ยิ้มตอบ เขายื่นกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ออกมา เปิดออก เผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดงามที่ส่องประกายระยิบระยับ

"แต่งงานกับผมนะบีม" เขาเอ่ยเสียงจริงจังและอ่อนโยนในคราวเดียวกัน "มาสร้างบทเพลงรักของเราด้วยกันตลอดไป"

น้ำตาแห่งความสุขไหลรินลงอาบแก้มของบีม เธอพยักหน้าอย่างไม่ลังเล "ค่ะ...บีมตกลงค่ะ"

ดร.ศุภวัฒน์บรรจงสวมแหวนให้เธอ ก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน มันคือคำมั่นสัญญาแห่งรักแท้ที่บทเพลงสุดท้ายได้ถูกบรรเลงขึ้นอย่างสมบูรณ์ และเริ่มต้นบทเพลงบทใหม่แห่งชีวิตคู่ของพวกเขา ณ บ้านริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้ สถานที่ที่ความรักได้ถือกำเนิดขึ้นและผลิบานอย่างงดงามตลอกไป

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: บทเพลงรักบทสุดท้ายได้ถูกบรรเลงขึ้นอย่างสมบูรณ์ ดร.ศุภวัฒน์ได้พิสูจน์ความรักของเขาที่มีต่อครูบีม และเริ่มต้นชีวิตคู่ที่เต็มไปด้วยความสุขและคำมั่นสัญญา ณ บ้านริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน