นครหุ่นยนต์ถอดจิต (The Soul-Swapped City)

[etatae333]

นครหุ่นยนต์ถอดจิต
(The Soul-Swapped City)



มหานคร นีโอ-เชียงใหม่ คือสวรรค์โฮโลแกรมที่ลอยตัวอยู่เหนือความเสื่อมโทรมของยุคเก่า
เมืองนี้ถูกฉาบไว้ด้วยแสงไฟนีออนและพญานาคดิจิทัลที่ร่ายรำอยู่ท่ามกลางตึกระฟ้า ที่นี่ไม่มี
อาชญากรรม ไม่มีคนแก่ และไม่มีความโศกเศร้า เพราะประชากรส่วนใหญ่ได้ทำการ
"อัพโหลด" จิตวิญญาณลงสู่ร่างแอนดรอยด์ที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย

ธาวิน ช่างเทคนิคผู้มีหน้าที่ปรับแต่งบุคลิกภาพ (Personality Tuner) นั่งจิบกาแฟดำ
รสขมปี๋อยู่ในออฟฟิศชั้นที่ 99 ของตึกเน็กซัส เขากำลังจ้องมอง "ร่างใหม่" ของ ริน
หญิงสาวที่เขาเคยยอมขายทุกอย่างในชีวิตเพื่อรักษาความทรงจำของเธอเอาไว้หลังจาก
อุบัติเหตุที่พรากชีวิตเธอไป เขาเชื่อว่าเขาคือนักบุญผู้มอบชีวิตใหม่ให้กับคนรัก โดยไม่
เฉลียวใจเลยว่า ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยกำไร... "สวรรค์" ไม่เคยถูกมอบให้ใครฟรีๆ
โดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยนที่น่าสยดสยอง



บทที่ 1: สรวงสวรรค์สังเคราะห์



ธาวินบรรจงใช้คีมปลายแหลมปรับจูนระบบประสาทเทียมตรงรอยต่อลำคอของแอนดรอยด์สาวสวย
รุ่นล่าสุด ผิวหนังซิลิโคนของเธอนุ่มนวลและอุ่นร้อนด้วยระบบรักษาอุณหภูมิที่เขาตั้งค่าไว้อย่างแม่นยำ

"ริน... ลืมตาสิครับ" เขากระซิบ

ม่านตาอิเล็กทรอนิกส์ขยายออกช้าๆ ก่อนจะสบประสานกับดวงตาของเขา รอยยิ้มที่เขา "ออกแบบ"
ไว้ว่ามันคือรอยยิ้มแห่งความขอบคุณค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

"ขอบคุณที่ช่วยรินนะคะ ธาวิน" เสียงของเธอนุ่มนวลและสั่นเครืออย่างเป็นธรรมชาติจนน่าขนลุก

ธาวินรู้สึกถึงชัยชนะ เขาเชื่อว่าเขาชนะโชคชะตาได้แล้ว เขาเดินจูงมือร่างสังเคราะห์ของรินไปตามถนน
ที่สะอาดเอี่ยมของเมือง ท่ามกลางสายตาอิจฉาของผู้คน แต่เขากลับรู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจาก
ปลายนิ้วของเธอ... มันเป็นไอเย็นที่รอยยิ้มพิมพ์ใจนั่นปกปิดไว้ไม่มิด



บทที่ 2: รอยร้าวในความสมบูรณ์แบบ



"ธาวิน... ทำไมรินถึงรู้สึกเหมือนมีเข็มเป็นหมื่นเล่ม
แทงที่หลังอยู่ตลอดเวลา?"

คำถามนั้นทำให้ธาวินแทบสำลักอากาศ รินในร่างแอนดรอยด์เริ่มตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยอาการชักเกร็ง
เธอเริ่มเห็นภาพหลอนว่าตัวเองกำลังถูกถลกหนังและมีเลือดสีแดงฉานไหลอาบอาคารนีโอ-เชียงใหม่
ที่แสนสะอาด ทั้งที่ทางทฤษฎีแล้ว ร่างโลหะไม่มีทางรับรู้ความเจ็บปวดเชิงชีวภาพได้

"รอยยิ้มของคุณมันเริ่มเบี้ยวแล้วนะริน" ธาวินพยายามรักษาความเยือกเย็นขณะใช้เครื่องสแกนตรวจ
ดูรหัสโปรแกรม เขาสังเกตเห็นว่าข้อมูลอารมณ์ของเธอไม่ได้มาจากคลาวด์ของบริษัท แต่มันถูกส่ง
สัญญาณมาจากส่วนลึกที่สุดของอาคารเน็กซัส—สถานที่ที่ถูกเรียกว่า "เขตหวงห้าม"



บทที่ 3: ความจริงใต้ฐานเจดีย์



กลิ่นอายเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศด้านบนถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง
ไปกับกลิ่นน้ำมันเครื่องที่ไหม้เกรียม ธาวินลอบลงไปใต้ฐานเจดีย์ยักษ์ที่เป็นแกนกลาง
ของเมือง ที่นั่นเขาได้พบกับ บาทหลวง ผู้บริหารระดับสูงของเน็กซัสที่กำลังยืนดู

"แผงวงจรชีวิต"

"สมองกลน่ะมันสร้างอารมณ์ที่ลึกซึ้งไม่ได้หรอกนะ ธาวิน" บาทหลวงกล่าวเสียงนุ่ม

"ถ้าหุ่นยนต์ไม่มีความทุกข์ระทมที่แท้จริงเป็นเชื้อเพลิง มันก็เป็นได้แค่เครื่องจักรที่ว่างเปล่า"

บาทหลวงเผยให้เห็นความลับวิปริต นีโอ-เชียงใหม่ไม่ได้ใช้ AI ในการสร้างอารมณ์
แต่ใช้ สมองมนุษย์จริง นับล้านที่ยังไม่ตายเป็นตัวประมวลผล รอยยิ้มที่แสนหวานของ
แอนดรอยด์รินข้างบนนั้น แลกมาด้วยการที่สมองของใครบางคนข้างล่างนี้ถูกกระตุ้นด้วย
กระแสไฟฟ้าจนเจ็บปวดเจียนตาย เพื่อให้เกิด 'ความรู้สึกสมจริง' ส่งขึ้นไปข้างบน



บทที่ 4: พันธนาการแห่งความจริงที่แตกสลาย



ธาวินทรุดเข่าลงเมื่อพบร่างเนื้อของรินที่เขานึกว่าจากไปแล้ว เธอยังไม่ตาย แต่ถูกแขวนไว้
ในหลอดแก้วทรงสูง สายไฟนับพันเส้นชอนไชเข้าสู่ระบบประสาทและไขสันหลังของเธอ
เหมือนเถาวัลย์ปีศาจ ทุกครั้งที่แอนดรอยด์รินยิ้ม ร่างเนื้อข้างล่างจะสั่นกระตุกด้วย
ความปวดร้าวอย่างแสนสาหัส

"ผมจะช่วยคุณเอง ริน!" ธาวินตะโกน
แต่ก่อนที่เขาจะขยับตัวเขาก็รู้สึกถึงแรงกระแทกที่ท้ายทอย

เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพบว่าตัวเองถูกตรึงไว้กับแท่นผ่าตัด เบื้องหน้าของเขาคือแอนดรอยด์
ที่หน้าตาเหมือนเขาทุกประการ บาทหลวงยิ้มอย่างพึงใจ

"ความรักของนายมีค่ามากเกินกว่าจะเสียเปล่า... เราต้องการสมองที่ฉลาด
และมีอารมณ์รุนแรงอย่างนายมาเป็น 'แบตเตอรี่อารมณ์' ตัวใหม่ให้เมืองนี้"

แอนดรอยด์ธาวินก้มลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"ไม่ต้องห่วง... ฉันจะรักรินแทนคุณเอง"

ก่อนที่เข็มยาวจะเจาะเข้าที่ขมับ สติของธาวินก็จมดิ่งลงสู่โลกแห่งความเจ็บปวดที่ไม่มีวันสิ้นสุด


บทที่ 5: สวรรค์บนซากวิญญาณ



ในคืนเทศกาลโคมไฟ มหานครนีโอ-เชียงใหม่ สว่างไสวด้วยแสงโฮโลแกรมที่งดงามที่สุด
แอนดรอยด์ธาวินเดินจูงมือแอนดรอยด์รินท่ามกลางเสียงหัวเราะของฝูงชน ทั้งคู่แลกเปลี่ยน
รอยยิ้มที่ดู 'จริงใจ' ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมือง

แต่ลึกลงไปในความมืดที่ไร้แสงส่องถึง ร่างเนื้อของธาวินและรินถูกเย็บติดกันในหลอดแก้วแคบๆ
สายไฟดึงรั้งร่างของพวกเขาไว้ให้ได้แค่มองตากันแต่ไม่อาจสัมผัส ทุกครั้งที่ใจของพวกเขา
แตกสลายและกรีดร้องด้วยความทุกข์ทรมาน ไฟทุกดวงในเมืองข้างบ