อาถรรพ์ภาพร่างช่างสิบหมู่ (The Artisan's Shadow) PART 2 : บูรณะวิญญาณ

[etatae333]

อาถรรพ์ภาพร่างช่างสิบหมู่
(The Artisan's Shadow)
PART 2 : บูรณะวิญญาณ

บทที่ 5: เสียงกระดูกหักใต้เจดีย์ร้าง



ริน ตื่นขึ้นพร้อมรอยช้ำรูปนิ้วมือที่ลามขึ้นมาถึงศอก กลิ่นดอกพิกุลแห้งในสตูดิโอเปลี่ยนเป็น
กลิ่นเหม็นเน่าเหมือนซากศพ เธอรู้ดีว่าเวลาของเธอหมดลงแล้ว บันทึกของย่าทวดจันทร์
ระบุพิกัดวัดร้างนอกเมืองเชียงใหม่ ซึ่งเคยเป็นสถานที่ทำพิธีฆาตกรรมสังเวย

เมื่อรินมาถึงวัดร้าง ภายใต้ซากปรักหักพังของโรงละครไม้ที่ถูกไฟไหม้มานับสิบปี เธอพบ
แท่นหินโบราณที่ตั้งอยู่ใต้เงาเจดีย์ร้างที่ทรุดโทรม รินกางสมุดข่อยลงบนแท่นหิน
นำแว่นขยายมาส่องดูภาพนางอัปสร ที่บิดเบี้ยว

เธอหยิบพู่กันคู่กายขึ้นมา ใช้ "น้ำยาสูตรพิเศษ" ค่อยๆ แต้มลงไปเพื่อ "ลบ" เส้นที่เกินมา
แต่ทันทีที่น้ำยาแตะกระดาษ เสียง "กร๊อบ" ของกระดูกหักก็ดังขึ้นสะท้อนไปทั่วโบราณสถาน
สมุดข่อยเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และวินาทีถัดมา หมึกดำข้นคลักก็พุ่งออกจาก
หน้ากระดาษ กลืนกินร่างของรินเข้าไป

รินรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่หุบเหวที่ไม่มีก้นบึ้ง เธอลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองยืนอยู่กลาง
โบราณสถานเดิม แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นโลกสีขาวดำที่มีแต่รอยหมึกข้นคลัก
และโรงละครไม้ที่กำลังไฟไหม้โชติช่วง


บทที่ 6: ทางเลือกสายเลือดและศาสตร์ช่าง



ท่ามกลางหมึกที่ไหลนอง รินได้พบกับย่าทวดจันทร์ ในสภาพที่ถูกเส้นหมึกสีดำมัดตรึงไว้กับ
เสาเรือนหอ ย่าทวดไม่ได้ดูสูงศักดิ์เหมือนในรูปถ่าย แต่ดูอมทุกข์และอ่อนแรง ย่าทวดเฉลย
ปมอาถรรพ์ด้วยเสียงแหบพร่าว่า นางอัปสร ไม่ได้ถูกกักขังเพราะความรัก แต่เธอถูก
"ฆาตกรรมสังเวย" เพื่อทำพิธี "ทุบเสาตอกวิญญาณ" ของเรือนหอเจ้าเมือง
โดยใช้ไขมันและน้ำมันศพของเธอมาผสมหมึกจีน

ย่าทวดจันทร์ถูกบังคับให้วาดภาพสะกดวิญญาณนี้ หากเธอไม่ทำ ครอบครัวของเธอจะถูก
ฆ่าล้างโคตร เธอก็เคยพยายามแอบใส่ "จุดตัดซ่อนเร้น" (รอยตำหนิจงใจ) ลงไปในลายเส้น
เพื่อหวังจะคลายสะกด แต่คำสาปนั้นรุนแรงเกินกว่าศาสตร์ช่างจะรับมือไหว ในคืนที่ย่าทวด
พยายามจะลบลายเส้น วิญญาณคุมแค้นได้กระชากจิตของย่าทวดหลุดเข้าไปกักขัง
ไว้ในสมุดข่อยด้วยอีกคน

ย่าทวดเตือนรินด้วยความสิ้นหวังว่า การจะปลดปล่อยวิญญาณนางรำได้ ไม่ใช่แค่ลบเส้นวาด
ทิ้งโง่ๆ แต่รินต้อง "ยอมวาดตัวเองลงไปแทนที่" หรือไม่ก็ต้องใช้ฝีมือช่างขั้นสูงสุดเพื่อ
"วาดภาพฉากฆาตกรรมในอดีตขึ้นมาใหม่" เพื่อเป็นหลักฐานฟ้องร้องความลี้ลับของสวรรค์
ให้ดวงวิญญาณยอมปล่อยวาง


บทที่ 7: ระบำหมึกโลหิต



รินตัดสินใจไม่ยอมเป็นเหยื่อ เธอต้องทำในสิ่งที่ย่าทวดทำไม่สำเร็จ รินใช้พู่กันโบราณและ
"เลือดสดๆ ของตัวเอง" ผสมลงไปในจานสีเพื่อวาดหักล้างอาถรรพ์หมึกศพ

นางรำ ปรากฏตัวในสภาพโครงกระดูกหุ้มเนื้อหนังที่บิดเบี้ยว ร่ายรำโจมตีรินอย่างบ้าคลั่ง
ท่ารำสยองขวัญที่เน้นข้อนิ้วที่ "หัก" ทำให้รินรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว

รินต้องหลบหลีกท่ารำไปพร้อมๆ กับการตวัดพู่กันซ่อมแซมเส้นสายประวัติศาสตร์ที่บิดเบี้ยว
เธอต้องวาดฉากการสังเวยที่โหดเหี้ยมขึ้นมาใหม่เพื่อเป็นหลักฐานเปิดเผยความจริง
ท่ามกลางกระดูกที่หักสะบั้นและเสียงกรีดร้อง จนกระทั่งเธอสามารถวาด "ประตูป่า" (ประตูสู่สุคติ)
ตามตำราครูช่างได้สำเร็จ ปลดปล่อยทั้งย่าทวดและนางรำออกไปพร้อมกัน


บทที่ 8: ศิลปะที่เป็นนิรันดร์



เมื่อรินกลับมาที่โลกความจริง เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนแท่นหินใต้เจดีย์ร้าง สมุดข่อยในมือ
ของเธอกลับมาเป็นเพียงกระดาษโบราณธรรมดา ภาพนางอัปสรยังคงอยู่ แต่เป็นภาพวาด
ที่ดูสงบและเปี่ยมไปด้วยความเมตตา ย่าทวดจันทร์หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับนี้
และส่งต่อคำสาปมาทางสายเลือด

รินนำสมุดเล่มนั้นไปมอบให้พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเชียงใหม่ เพื่อให้เป็นสมบัติของแผ่นดิน
และเป็นแหล่งเรียนรู้ศาสตร์ช่างสิบหมู่ที่ถูกต้อง เธอเลือกที่จะไม่เก็บมันไว้ครอบครองเพียงคนเดียว
เพราะเธอรู้แล้วว่าสิ่งที่สวยงามที่สุดไม่ใช่การเป็นเจ้าของ แต่คือการทำให้ความงามนั้นคงอยู่
ตามครรลองที่มันควรจะเป็น

รินกลับมาที่สตูดิโอในย่านวัดเกต กลิ่นดอกพิกุลหายไปแล้ว เหลือเพียงกลิ่นแดดอ่อนๆ
และเสียงลมพัดใบไม้ร่วง เธอหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับความเข้าใจใหม่ว่า
งานบูรณะที่แท้จริงไม่ใช่แค่การซ่อมแซมสิ่งที่มองเห็นด้วยตา แต่คือการรักษาจิตวิญญาณ
ที่ซ่อนอยู่ภายในงานศิลปะทุกชิ้น

- อวสาน -