ดั่งใจปรารถนา (The Price of Faith) ตอนที่ 2: หนังหน้าเสือ

[etatae333]

ดั่งใจปรารถนา
(The Price of Faith)
ตอนที่ 2: หนังหน้าเสือ



มนุษย์เรามักสร้าง 'เปลือก' ขึ้นมาเพื่อปกปิดความอ่อนแอข้างใน ยิ่งเป็นคนขี้ขลาด ตาขาว
และกลัวการถูกทำร้ายมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากได้หน้ากากที่ดูทรงอำนาจดุดันมาสวมทับมากเท่านั้น
แต่พวกเขามักลืมไปว่า เมื่อใดที่หน้ากากชิ้นนั้นเริ่มหลอมรวมเข้ากับเนื้อหนัง...

ตัวตนดั้งเดิมที่อยู่ข้างใต้จะถูกลอกทิ้งอย่างทารุณ

บทที่ 1: หน้ากากจอมปลอม



ภายในบ่อนการพนันกึ่งถูกกฎหมายหลังร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ในซอยเปลี่ยวอันอับชื้น อบอวลด้วย
ควันบุหรี่และแสงไฟนีออนสีส้มสลับเขียวสลัว ทุกคนในโลกสีเทาแห่งนี้ต่างรู้จัก "เฮียชัย"
ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ผู้ชอบสวมสร้อยทองเส้นโต น้ำเสียงตวาดกร้าว และมีรอยสักรูปเสือเผ่น
เต็มแผ่นหลัง ชัยมักจะเดินตรวจบ่อนพร้อมไม้เบสบอลเหล็กในมือ คอยข่มขู่ลูกหนี้และทุบตีลูกน้อง
อย่างโหดเหี้ยมต่อหน้าธารกำนัล จนใคร ๆ ต่างพากันหวาดกลัวและเรียกเขาว่า "เสือชัย"

ทว่านั่นเป็นเพียงแค่สิ่งที่ชัยอยากให้คนอื่นเห็น ความจริงอันน่าสมเพชคือ ชัยเป็นคนขี้ขลาดขั้นวิปริต
ในหัวของเขามีแต่ความหวาดระแวง กลัวลูกน้องจะนินทาหรือดักปล้น ทุก ๆ คืนหลังจากปิดบ่อน
ชัยจะขังตัวเองอยู่ในห้องนอนที่ล็อกกลอนหนาแน่นถึงสี่ชั้น เขานอนตาเบิกกว้างท่ามกลางความมืด
มือสั่นเทากำปืนแน่น เหงื่อไหลโซมกายด้วยความกลัวว่าจะมีคนมาฆ่า ความกลัวตายบีบให้ชัยดั้นด้น
ไปหาของดีมาคุ้มครองตัว จนได้ "ตะกรุดหนังหน้าเสือสมิง" มาจากสัปเหร่อแก่ในราคาเหยียบแสน

ชิ้นงานเป็นแผ่นหนังแห้งสีส้มสลับดำ มีขนเสือหยาบ ๆ ติดอยู่ เลี่ยมในหลอดแก้วถักเชือกขี้ผึ้งสีดำสนิท
ชัยได้รับคำเตือนว่า

"ตะกรุดนี้จะมอบตบะและมหาอำนาจขั้นสุดยอดให้ผู้บูชา ใครมองหน้ามึงต้องขยาด
ก้มหัวให้ แต่จำไว้... อำนาจมีไว้ข่มศัตรู ไม่ใช่เอาไปรังแกคนไม่มีทางสู้จนย่ามใจ
และห้ามให้เลือดของมึงเปื้อนลงบนหนังเสือเด็ดขาด มิฉะนั้นหน้ากากจะกลืนเนื้อ"

ชัยไม่สนใจคำเตือนนั้นแม้แต่น้อย เขารีบนำตะกรุดมาคาดไว้ที่เอวทันที


บทที่ 2: ลุ่มหลงในตบะ



ท่ามกลางตลาดสดตอนพลบค่ำและตรอกมืดข้างบ่อน แสงสีส้มอุ่นของหลอดไฟตัดกับเงาดำมืด
แผ่ซ่าน ผลลัพธ์ของตะกรุดช่างหอมหวานจนทำให้ชัยเสพติดความสุขแบบบิดเบี้ยวในสไตล์
มนุษย์พันธุ์บ้า เพียงแค่แรก ๆ ที่คาดตะกรุด บรรยากาศรอบตัวชัยก็เปลี่ยนไป ราวกับมีกระแสคลื่น
ความกดดันแผ่ออกจากร่าง ลูกน้องที่เคยสบตาเขาแบบทีเล่นทีจริง กลับรีบก้มหน้าหลบตาสั่นเทา
ด้วยความกลัว โดยไม่ทราบสาเหตุ

เมื่อชัยเดินไปทวงหนี้แม่ค้าในตลาด แค่เขาจ้องหน้าด้วยสายตานิ่ง ๆ แม่ค้าคนนั้นถึงกับเข่าอ่อน
ทรุดลงไปกราบแทบเท้า ร้องไห้โฮยอมยกทรัพย์สินให้ทั้งหมด ชัยรู้สึกสะใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ความสุขจากการได้เห็นคนอื่นหวาดกลัวและคลานเข่าเข้าหา มันช่างเติมเต็มปมด้อยความขี้ขลาด
ในใจของเขาได้อย่างยอดเยี่ยม

จากที่เคยใช้ข่มขู่เฉพาะเรื่องงาน ชัยเริ่มย่ามใจและลุ่มหลงในตบะเสือ เขาเริ่มขยายขอบเขต
ความรุนแรงเพื่อความบันเทิงส่วนตัว ชัยจงใจเดินชนคนในปั๊มน้ำมันเพื่อยืนจ้องหน้าให้พวกเขา
ยกมือไหว้ขอโทษรัว ๆ เขาเริ่มหันมาทุบตีลูกน้องในบ่อนอย่างไร้เหตุผล เพียงเพราะอยากเห็น
พวกมันร้องขอชีวิต ยิ่งคนกลัวเขามากเท่าไหร่ ชัยก็ยิ่งรู้สึกปลอดภัยและมีความสุขมากเท่านั้น

ความหวาดระแวงในห้องนอนตอนกลางคืนหายไปสิ้น เขากลายเป็นคนนอนหลับสนิทและตื่นมา
พร้อมกับความต้องการที่จะกดหัวคนอื่นให้ต่ำลงไปอีก โดยไม่รู้เลยว่าชะตากรรมกำลัง
บีบให้เขาเดินเข้าสู่ทางตัน


บทที่ 3: เลือดเปื้อนหนังเสือ



บริเวณลานดินรกร้างหลังบ่อนการพนันกลางดึกอันสงัดเงียบ มีเพียงแสงจันทร์สลัวและแสงไฟจาก
หน้าต่างบ่อนสาดลงมาเป็นลำ ความย่ามใจนำพาชัยไปสู่จุดแตกหักเมื่อ "ไอ้โต้ง" ลูกน้องคนสนิท
ทนความกดขี่ไม่ไหว แอบขโมยเงินรายได้ของบ่อนไปก้อนหนึ่งเพื่อนำไปรักษาแม่ที่ป่วย

ชัยจับได้กลางดึกท่ามกลางลานดินอันมืดมิด ความโกรธแค้นปนความรู้สึกถูกหักหลังทำให้
ตบะเสือในตัวชัยพลุ่งพล่าน โต้งกราบราบบนพื้นโคลนร้องขอความเมตตา ทว่าในพจนานุกรม
ของชัยไม่มีคำนั้น เขาชักมีดพกเล่มยาวออกมาแทงเข้าที่ไหล่ของโต้งอย่างโหดเหี้ยม

โต้งร้องลั่นและใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าท่อนไม้ฟาดเข้าที่ใบหน้าของชัยอย่างจัง แรงกระแทก
ทำให้ปากของชัยแตก เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมา ชัยบ้าคลั่งด้วยโทสะขยับตัวขึ้นคร่อม
และใช้มีดกระหน่ำแทงโต้งจนร่างนั้นนิ่งสนิทไป ชัยยืนหอบหายใจท่ามกลางความมืด
ความสะใจที่ได้ฆ่าคนกระตุ้นให้อีโก้ของเขาพุ่งสูง

ชัยยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่กบปากตัวเอง... ทว่ามือของเขาละเลงคราบเลือดสด ๆ นั้นไหล
เปรอะเปื้อนลงไปตามลำตัว และซึมเข้าสู่ตะกรุดหนังหน้าเสือที่คาดอยู่ที่เอวอย่างเลี่ยงไม่ได้
หลอดแก้วของตะกรุดร้าวและแตกออกทันที

แผ่นหนังเสือโบราณข้างในเมื่อได้รับเลือดมนุษย์ มันกลับขยายตัวและคืบคลานแผ่ขยายออกไป
ตามผิวหนังของชัยราวกับสิ่งมีชีวิต เส้นใยและขนเสือหยาบ ๆ สีส้มสลับดำเริ่มชอนไชชำแหละ
ทะลุเข้าสู่ชั้นผิวหนัง ชัยทรุดลงไปดิ้นพล่านบนพื้น ผิวหนังทั่วยอดอกและแผ่นหลังเริ่มบิดเบี้ยว
กล้ามเนื้อขยายตัวหนาขึ้น กระดูกสันหลังส่วนล่างยืดขยายแทงทะลุกางเกงออกมาเป็นหางยาวเรียว
ร่างกายของเขากำลังกลายสภาพเป็นเสือสมิงเดรัจฉานตามกฎอาถรรพ์


บทที่ 4: หน้ากากกลืนเนื้อ

ณ ดงหญ้ารกชัฏถัดจากลานหลังบ่อนอันมืดมิดและอับชื้น มีแสงไฟฉายแรงสูงสองลำสาดส่อง
ตัดผ่านความมืดอย่างน่ากลัว ในขณะที่สิ่งสยดสยองที่สุดกำลังเกิดขึ้นกับใบหน้าของชัย
หนังเสือสมิงโบราณคืบคลานขึ้นมาถึงลำคอและแผ่เข้าคลุมใบหน้า มันรีดรัดเลาะเล็ม

ผิวหนังมนุษย์ของชัยค่อย ๆ ถูก "ลอกหลุดขูดรีด" ออกจากกะโหลกอย่างทารุณเพื่อหลีกทาง
ให้หน้ากากเสือสวมทับบดขยี้โครงหน้าเดิมจนแหลกเหลว ชัยส่งเสียงร้องคำรามหิวกระหาย
สลับกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดปางตายในฐานะมนุษย์

ความสุขดั่งใจปรารถนาในการมีอำนาจท่วมท้น บัดนี้แลกมาด้วยการสูญเสียความเป็นคน
ไปโดยสิ้นเชิง ในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางดงหญ้ารกชัฏ นายพรานท้องถิ่นชาวไทยสองคน
กำลังส่องไฟฉายล่าสัตว์ตามใบสั่งนายทุน พวกเขาเห็นเงาร่างเสือมหึมาคลานงุ่มง่ามอยู่ในเงามืด
ชัยในร่างเสือสมิงตาพร่ามัว ความขี้ขลาดดั้งเดิมแล่นริ้วกลับเข้ามาขยี้จิตใจอีกครั้งเมื่อเห็น
แสงไฟฉายสาดใส่ เขาอยากจะร้องตะโกนบอกพวกมันว่า

"กูคือเฮียชัย! อย่าทำกู!"

แต่เสียงที่หลุดออกจากลำคอมีเพียงเสียงโฮกต่ำของสัตว์เดรัจฉาน นายพรานกระหน่ำยิงปืนไรเฟิล
เจาะทะลุร่างของชัยล้มลงไปกองกับพื้นโคลน ชัยนอนหายใจรวยริน นายพรานทั้งสองคนเดินถือ
มีดสปาร์ตาเล่มยักษ์เข้ามาใกล้ รอยยิ้มของพวกมันเต็มไปด้วยความโลภ

มือคู่ใหญ่ของพราน จิกเข้าที่รอยต่อระหว่างหนังเสือและเนื้อส่วนคอ ก่อนจะเริ่มลงมีดถลกหนังหน้า
ของเขาออกทั้งเป็น ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้อีโก้ทั้งหมดของ "เสือชัย" แหลกสลาย
เหลือเพียงความจริงที่ว่า เขาเป็นแค่คนขี้ขลาดตัวเล็ก ๆ ที่กำลังถูกมนุษย์ด้วยกันรุมทารุณกรรม
ชำแหละเนื้อ โดยไม่มีใครรู้เลยว่า สิ่งที่อยู่ใต้หน้ากากเสือสมิงผืนนี้... เคยเป็นมนุษย์ที่ชื่อชัยมาก่อน

กฎของเครื่องรางนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา... ยิ่งมนุษย์ย่ามใจสร้างเปลือกหน้ากากให้ดู
ยิ่งใหญ่เพื่อรังแกคนอื่นมากเท่าไหร่ เปลือกนั้นก็จะยิ่งบีบคั้นกลืนกินเนื้อหนังจนหมดสิ้น
และเมื่อเลือกที่จะแหกกฎเพื่อเอาตัวรอด อาถรรพ์ของหนังหน้าเสือก็จะลอกทิ้งตัวตนเดิม...
แล้วปล่อยให้ถูกล่าชดใช้กรรมอย่างน่าสมเพชในที่สุด