ความเร่าร้อนในห้องสมุดต้องห้าม: เมื่อเสน่หาปลุกหัวใจให้สั่นสะท้านเกินห้ามใจ

[don]

Series 4/15 — ครูพี่เลี้ยงในวังลับ
ตอนที่ 2/4 — อ้างอิงสไตล์: The Crowned Clown period drama

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ครูพี่เลี้ยงในวังลับ: EP2 บทเรียนพิศวาส

สายฝนโปรยปรายลงมาตั้งแต่หัวค่ำ สร้างม่านหมอกจางๆ คลุมคฤหาสน์เก่าสไตล์โคโลเนียลให้ดูขรึมขลังและลึกลับยิ่งกว่าเคย

ดารินทร์ หรือน้องดา ผิวขาวผุดผ่องราวกลีบดอกไม้แรกแย้มภายใต้แสงไฟสลัวในห้องเรียน เธอตรวจการบ้านของน้องชายวรินทร์อย่างตั้งใจ แต่จิตใจกลับล่องลอยไปถึงสายตาคมกริบที่เคยจับจ้องเธอเมื่อวันก่อน สายตาของวรินทร์ พี่ชายเจ้าของบ้านที่แฝงแววเสน่หาอันตราย เธอยอมรับว่ามันทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างประหลาดทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว การมาถึงของเธอเหมือนเป็นการปลุกวังเก่าแห่งนี้ให้มีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง แต่สายตาวรินทร์ที่สะกดเธอไว้ทุกขณะคือคำเชิญชวนอันตรายที่ยากจะต้านทาน

เสียงโทรศัพท์ภายในบ้านดังขึ้น เบอร์จากสำนักงานของวรินทร์ เธอรับสายด้วยน้ำเสียงหวานใสปนสงสัย "สวัสดีค่ะ... ครูดารินทร์ค่ะ" ปลายสายแจ้งว่าคุณวรินทร์ต้องการพบเธอที่ห้องสมุดส่วนตัว ในทันทีที่ได้ยินคำว่า "ห้องสมุดส่วนตัว" หัวใจของดารินทร์ก็กระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าห้องสมุดนั้นเป็นอาณาเขตส่วนตัวของเขา เป็นที่ที่น้อยคนนักจะได้รับอนุญาตให้เข้าไป และคำว่า "ส่วนตัว" นั้นมีความหมายมากกว่าแค่สถานที่ทำงาน

หลังจากจัดการเรื่องของน้องชายเรียบร้อย ดารินทร์กลับมาที่ห้องพักของเธอ สายตาจับจ้องไปที่เงาสะท้อนของตนเองในกระจก เธอคือหญิงสาววัย 23 ปี ผู้จบครุศาสตร์จากมหาวิทยาลัยมหิดล ผิวขาวผุดผ่องละเอียดเนียนราวหยกเหลือง ผมยาวสลวยสีดำขลับทิ้งตัวลงมาถึงกลางหลัง ดวงตาคมกริบสีนิลนั้นซ่อนแววเสน่ห์อันน่าค้นหา ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ และรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น สูง 167 เซนติเมตร ทำให้เธอดูสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ วันนี้เธอเลือกชุดเดรสผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้ม พริ้วไหวรับกับรูปร่างราวกับสายน้ำที่โอบอุ้ม เธอไม่เคยแต่งตัวเช่นนี้เพื่อไปพบเจ้านาย แต่ความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่าค่ำคืนนี้อาจจะไม่ใช่แค่การสนทนาเรื่องงาน กลิ่นกายหอมละมุนจากน้ำหอมกลิ่นดอกมะลิที่เธอฉีดแตะต้องผิวเบาๆ ยิ่งขับให้ความเย้ายวนในตัวเธอเด่นชัดขึ้น เครื่องประดับเพียงชิ้นเดียวคือต่างหูเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ระยิบระยับเข้ากับดวงตาคมกริบของเธอ

เท้าเรียวสวยที่สวมรองเท้าส้นสูงสีดำก้าวเดินอย่างช้าๆ ไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมกำมะหยี่สีแดงเข้ม เสียงรองเท้ากระทบพื้นแผ่วเบาราวเสียงกระซิบ เธอรู้สึกถึงความตื่นเต้นและกังวลปะปนกัน หัวใจเต้นรัวขึ้นทุกย่างก้าวที่ใกล้ห้องสมุดส่วนตัวของวรินทร์ กลิ่นหอมของไม้เก่าและหนังสือโบราณลอยมาเตะจมูกก่อนที่เธอจะถึงประตูไม้สักบานใหญ่ที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจง เธอหยุดยืนอยู่หน้าประตูพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้า มือเรียวเอื้อมไปเคาะบานประตูเบาๆ

"เข้ามา" เสียงทุ้มนุ่มลึกแฝงอำนาจของวรินทร์ดังตอบกลับมา ทำให้ร่างบางสะท้านไปถึงทรวง ดารินทร์เปิดประตูออกช้าๆ บรรยากาศภายในห้องสมุดมืดสลัวกว่าที่คิด มีเพียงแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะบนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ และแสงจากตะเกียงทองเหลืองโบราณหลายดวงที่วางอยู่ตามชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน แสงสีส้มนวลอ่อนโยนนั้นทำให้ห้องดูอบอุ่นและเป็นส่วนตัวจนน่าใจหาย สายฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำไม่ขาดสาย สร้างท่วงทำนองที่ปลุกเร้าความรู้สึกภายในใจ

วรินทร์ยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ ปล่อยให้แสงสลัวจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาทางกระจกบานนั้น ร่างสูงสง่ากำยำของเขายืนนิ่ง ใบหน้าคมสันดุจงานแกะสลักหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบสีนิลของเขาลึกล้ำเกินหยั่งถึง เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำสนิทที่เผยให้เห็นแผงอกแข็งแกร่งภายใต้เนื้อผ้าที่บางเบา แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและเส้นเลือดที่นูนขึ้นเล็กน้อย มือเรียวยาวแข็งแกร่งของเขากำลังถือแก้วบรั่นดีที่ส่งกลิ่นหอมแรง เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิดได้ รูปร่างของเขาดูสมบูรณ์แบบราวกับเทพบุตรในตำนาน

"มาแล้วเหรอ ดารินทร์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกของเขากังวานอยู่ในห้องอันเงียบสงัด มันเป็นน้ำเสียงที่ทำให้ดารินทร์รู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด

"ค่ะ คุณวรินทร์มีอะไรจะให้ดาทำคะ" เธอพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก

วรินทร์ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขานั้นมั่นคงและเปี่ยมด้วยพลัง ดารินทร์สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมของเขาที่เจือด้วยกลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของหนังสือเก่าและบรั่นดี กลิ่นหอมอันเย้ายวนนั้นทำให้เธอรู้สึกวิงเวียนไปเล็กน้อย เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะประชิด จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าของเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ คิ้วเข้มคมรับกับดวงตาที่ราวกับจะฉายแสงออกมา กรามคมสันที่บ่งบอกถึงความเด็ดเดี่ยว

"เรื่องงานน่ะ... ไม่สำคัญเท่าเรื่องส่วนตัวตอนนี้" เขากระซิบ น้ำเสียงแหบพร่าแผ่วเบาจนเธอต้องกลั้นหายใจ "ผมแอบมองคุณมาตลอดตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ คุณรู้ตัวไหมดารินทร์"

คำสารภาพตรงไปตรงมานั้นทำให้ดารินทร์ตกใจ เธอไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะกล้าพูดออกมาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วใบหน้าของเธอ เธอพยายามหลบสายตาคมกริบของเขา แต่ก็ทำไม่ได้ ราวกับดวงตาของเขามีอำนาจสะกดเธอไว้

มือเรียวยาวแข็งแกร่งของวรินทร์เอื้อมมาสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของเธออย่างแผ่วเบา นิ้วโป้งของเขาลูบไล้ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อของเธออย่างช้าๆ การสัมผัสนั้นราวกับไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่างของเธอ ทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว "ริมฝีปากของคุณ... ผมอยากลิ้มลองมันมานานแล้ว"

ดารินทร์ไม่ตอบ เธอทำได้เพียงหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ความรู้สึกนำพาไป ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นมาตลอดได้ระเบิดออกมาในวินาทีนั้น วรินทร์ก้มลงจูบเธออย่างนุ่มนวลแต่เร่าร้อน ริมฝีปากของเขาทาบทับลงมาบนริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน แต่แฝงด้วยความต้องการอันรุนแรง กลิ่นบรั่นดีและน้ำหอมของเขากลืนกินเธอจนหมดสิ้น เขาค่อยๆ บดขยี้ริมฝีปากของเธอช้าๆ ลิ้นร้อนของเขาสอดแทรกเข้ามาภายในโพรงปากของเธออย่างชำนาญ สัมผัสที่เร่าร้อนและหอมหวานทำให้ดารินทร์อ่อนระทวย เธอกอดคอเขาตอบอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้ มือเรียวยาวของเธอสอดประสานเข้ากับเส้นผมดำขลับที่ท้ายทอยของเขา

ร่างอรชรของเธอนั้นแนบชิดกับอกแกร่งของเขา เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจเขาที่รัวเร็วยิ่งกว่าของเธอเอง ความร้อนจากกายของเขากระจายไปทั่วร่างของเธอผ่านเนื้อผ้าซาตินที่บางเบา ชุดเดรสผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มพริ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหวของร่างกายที่แนบชิดกัน ลมหายใจของพวกเขาผสานกันจนแทบจะเป็นหนึ่งเดียว แสงเทียนจากตะเกียงโบราณส่องกระทบร่างของทั้งสอง ทำให้เกิดเงาเต้นระริกบนชั้นหนังสือสูงใหญ่ ภาพของคนสองคนที่กำลังหลอมรวมกันด้วยแรงปรารถนาในห้องสมุดเก่าแก่แห่งนี้ ช่างเป็นภาพที่งามและอันตรายในคราวเดียวกัน

วรินทร์ค่อยๆ ถอนจูบออกช้าๆ ดวงตาคมกริบของเขายังคงจ้องมองเธอไม่วางตา ริมฝีปากของเธอบวมเจ่อและแดงก่ำจากการจูบนั้น ยิ่งเพิ่มความเย้ายวนให้ใบหน้าของเธอ เขาลูบไล้ผมยาวสลวยสีดำขลับของเธอย่างอ่อนโยน "คุณสวยเหลือเกินดารินทร์ สวยจนผมแทบคลั่ง"

เขาช้อนตัวดารินทร์ขึ้นอุ้มอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก ก่อนจะก้าวเดินไปยังโซฟาหนังตัวยาวสีน้ำตาลเข้มที่ตั้งอยู่มุมห้อง ใกล้กับหน้าต่างที่สายฝนยังคงสาดกระหน่ำ เขาค่อยๆ วางเธอลงบนโซฟาอย่างนุ่มนวล ดารินทร์จมลงไปในความนุ่มของเบาะหนัง พลางมองใบหน้าของเขาที่ก้มลงมาใกล้

"ผมรอคุณมานานแล้ว" เขากระซิบ พลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าเธอออกไปอย่างแผ่วเบา

สัมผัสที่เร่าร้อนและนุ่มนวลผสมผสานกัน ดารินทร์รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้ สองมือของเธอโอบรอบคอของเขาอีกครั้ง ดึงให้ใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ เธอต้องการเขา ต้องการสัมผัสของเขาให้มากยิ่งกว่านี้ เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำของวรินทร์ถูกปลดกระดุมออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้า ชุดเดรสผ้าซาตินของดารินทร์ที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ก็เริ่มเผยผิวเนียนนุ่มให้สัมผัส

มือเรียวยาวแข็งแกร่งของวรินทร์ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มของเธออย่างช้าๆ สัมผัสที่อ่อนโยนแต่แฝงด้วยความเร่าร้อนทำให้ดารินทร์สะท้านไปทั้งตัว เธอแอ่นกายรับสัมผัสของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำหอมกลิ่นมะลิของเธอกับกลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์หอมของเขากำลังหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวในอากาศอันอบอ้าวของห้องสมุด

จูบอันดูดดื่มเริ่มขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงและเร่าร้อนกว่าครั้งแรก พวกเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจควบคุมได้ แสงเทียนจากตะเกียงโบราณที่ส่องเข้ามาอย่างอ่อนโยน ดูราวกับเป็นสักขีพยานความรักอันร้อนแรงนี้ เสียงฝนที่กระหน่ำภายนอกยิ่งขับเน้นให้เสียงลมหายใจที่ถี่กระชั้นและเสียงกระซิบอันแผ่วเบาในห้องสมุดดูเร่าร้อนยิ่งขึ้น ผ้าม่านผ้าซาตินสีทองแดงที่ประดับอยู่ริมหน้าต่างพลิ้วไหวตามแรงลมที่พัดผ่านเข้ามาเล็กน้อย ราวกับร่วมเป็นส่วนหนึ่งของฉากรักที่กำลังดำเนินไปอย่างลับๆ

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ดารินทร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงฝันอันแสนหวาน ความสุขสมที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อนมันถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย ดวงตาคมกริบของวรินทร์จ้องมองเธอด้วยความเสน่หาและความพึงพอใจอย่างเต็มเปี่ยม มือเรียวยาวของเขาลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเธออย่างแผ่วเบา เขาจูบลงบนหน้าผากเนียนของเธอย่างอ่อนโยน ราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของ

"ดารินทร์..." เขากระซิบ "ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตลอดไป... ในบ้านหลังนี้"

คำพูดนั้นทำให้ดารินทร์รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด เธอซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขาอย่างเต็มใจ สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนของเขาอย่างลืมตัว เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะมาผูกพันกับชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์และทรงอำนาจเช่นเขาได้ แต่ ณ วินาทีนี้ เธอรู้เพียงว่าเธอต้องการเขา และเขาต้องการเธอ

วรินทร์ลูบไล้เส้นผมของเธออีกครั้ง ก่อนจะผละออกเล็กน้อย มือเรียวยาวของเขากอบกุมมือของเธอไว้ "แต่... มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องบอกคุณ ก่อนที่ความสัมพันธ์ของเราจะก้าวไปไกลกว่านี้"

หัวใจของดารินทร์กระตุกวูบ เธอรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ดีนัก สีหน้าของวรินทร์ดูเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาฉายแววกังวลและซับซ้อน "ผมยังไม่ได้หย่าขาดจากภรรยาเก่าของผมอย่างเป็นทางการ และเธอกำลังจะกลับมาที่นี่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า"

คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในหัวของดารินทร์ราวกับสายฟ้าฟาด รอยยิ้มและแววตาที่เปี่ยมสุขเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจและสับสน "คุณ... คุณว่าอะไรนะคะ คุณวรินทร์"

วรินทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขากุมมือเธอไว้แน่น "เธอกลับมาเพื่อขอเคลียร์เรื่องทุกอย่าง รวมถึงเรื่องธุรกิจของตระกูลด้วย"

ดารินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า หัวใจของเธอเจ็บแปลบราวถูกมีดกรีด ภาพความเร่าร้อนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและความว่างเปล่า เธอเป็นแค่ครูพี่เลี้ยง เป็นเพียงคนนอกที่เข้ามาในโลกของเขาชั่วคราวเท่านั้นหรือ และตอนนี้ผู้หญิงที่แท้จริงของเขากำลังจะกลับมา...

วรินทร์มองใบหน้าซีดเผือดของเธอด้วยแววตาที่เจ็บปวด "ผมรู้ว่ามันยากที่จะทำความเข้าใจ แต่ผมจำเป็นต้องบอกคุณ... ก่อนที่จะสายเกินไป ผมไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวด"

แต่เธอเจ็บปวดไปแล้ว... เจ็บปวดตั้งแต่เขาเอ่ยคำว่า 'ภรรยาเก่า' ออกมา ดารินทร์ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอควรจะหนีไปจากที่นี่ ควรจะเดินออกไปจากชีวิตของผู้ชายคนนี้ หรือเธอควรจะสู้เพื่อความรักที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในวังลับแห่งนี้ เธอจ้องมองดวงตาคมกริบของเขาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความปรารถนาที่ไม่อาจเป็นจริงได้ในตอนนี้ สายฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำไม่หยุด ราวกับจะร้องไห้ไปกับชะตากรรมของเธอ

โปรดติดตามตอนต่อไป: EP3 ม่ายกลับมา

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: ค่ำคืนอันเร่าร้อนในห้องสมุดต้องห้ามได้ทำให้ดารินทร์หลงใหลในตัววรินทร์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น แต่คำสารภาพเรื่องภรรยาเก่าที่กำลังจะกลับมา ได้กลายเป็นม่านหมอกแห่งความจริงที่ปกคลุมความสุขของเธอจนมืดมิด เธอจะทำอย่างไรกับความรักที่ต้องเริ่มต้นท่ามกลางเงาอดีตนี้?

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #ครูพี่เลี้ยงในวังลับ