หญิงสาวสูญเสียความทรงจำกับสามีตามใจ EP3. อดีตรักที่กลับมาทวงคืน

[don]

หญิงสาวสูญเสียความทรงจำกับสามีตามใจ
EP3. อดีตรักที่กลับมาทวงคืน



━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

รุ่งสางที่พัทยา...

แสงสีส้มนวลของยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องพักสุดหรูของรีสอร์ทริมหาดพัทยา สัมผัสแรกที่นภาวรรณรู้สึกคือความอบอุ่นอ่อนโยนจากอ้อมแขนที่โอบรัดเธอไว้ตลอดทั้งคืน เธอลืมตาขึ้นช้าๆ เผชิญหน้ากับแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่แข็งแรงแต่กลับนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด กลิ่นกายหอมสะอาดของภคพันธ์อบอวลอยู่รอบตัวเธอ ผ้าไหมซาตินสีงาช้างที่เธอสวมใส่เมื่อคืนเลื่อนหลุดไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นผิวขาวนวลผ่องดุจหยกที่ตอนนี้มีรอยแดงเรื่อประปรายจากสัมผัสอันเร่าร้อนเมื่อคืน รอยจูบที่ประทับอยู่ตามซอกคอและเนินอกขาวผ่องของเธอเป็นประจักษ์พยานถึงค่ำคืนที่ยากจะลืมเลือน

ดวงตาคมหวานของนภาวรรณทอประกายสับสน ภาพความทรงจำบางส่วนพร่าเลือนราวกับความฝันที่จับต้องไม่ได้ มันทั้งหวานล้ำและเจ็บปวดในคราวเดียวกัน เมื่อคืน...เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่ไม่อาจปฏิเสธได้ หัวใจของเธอเต้นรัวยามที่ปลายนิ้วเรียวยาวแข็งแกร่งของเขาไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างอ่อนโยนและเร่าร้อนในคราวเดียวกัน เธอจำได้ถึงเสียงทุ้มนุ่มที่กระซิบข้างหูถึงคำรัก และสัมผัสที่ทำให้ร่างกายของเธออ่อนระทวย แต่กระนั้น ความว่างเปล่าในส่วนลึกของจิตใจก็ยังคงเป็นกำแพงขวางกั้นความจริงทั้งหมดไว้

"อรุณสวัสดิ์...ที่รัก" เสียงทุ้มแหบพร่าของภคพันธ์ดังขึ้นข้างหู ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ เขาจูบลงบนเรือนผมนุ่มสลวยสีดำขลับของเธอเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูยังคงติดตรึง "หลับสบายไหมครับ"

นภาวรรณพยักหน้าเล็กน้อย ซุกใบหน้าลงกับแผ่นอกของเขาอีกครั้ง พยายามซ่อนความว้าวุ่นใจ "ค่ะ" เธอตอบเสียงเบาหวิว ราวกับไม่แน่ใจในความรู้สึกตัวเอง "พี่แบงค์...เมื่อคืน..."

ภคพันธ์ยกมือขึ้นลูบไล้เส้นผมของเธออย่างปลอบโยน เขาเข้าใจดีว่าภรรยาของเขากำลังสับสน "เมื่อคืน...คือบทพิสูจน์ว่าหัวใจของเรายังผูกพันกันอยู่เสมอไม่ว่าเธอจะจำเรื่องราวได้หรือไม่ก็ตาม" สันกรามคมสันของเขาบดเข้าหากันเล็กน้อย ความเจ็บปวดฉายชัดในแววตา "พี่รู้ว่ามันยาก...แต่พี่จะรอจนกว่าเธอจะกลับมา"

นภาวรรณเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคมหวานของเธอสบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักและความอดทนของเขา มือเรียวยาวของภคพันธ์เลื่อนมาประคองใบหน้าของเธอ สัมผัสผิวนุ่มนวลของเธอแผ่วเบา "นภา...พี่ไม่เคยรักใครเท่านภาเลยนะ"

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ความรู้สึกอบอุ่นท่วมท้น แต่ในขณะเดียวกัน ภาพบางอย่างก็วาบเข้ามาในหัว เธอเห็นตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายอย่างหนัก คล้ายกับเธอกำลังโต้เถียงกับใครบางคน...แต่เป็นใคร?

"พี่แบงค์คะ...เรา...เคยทะเลาะกันแรงๆ บ้างไหมคะ" นภาวรรณถามออกไปอย่างไม่คาดคิด

ภคพันธ์ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากัน "ทุกคู่รักก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นธรรมดาครับ" เขายิ้มอย่างอ่อนโยน แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่สามารถปกปิดความกังวลในแววตาได้ทั้งหมด "แต่มันก็แค่เรื่องเล็กน้อย...เราไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นแตกหักหรอก"

คำตอบของเขาไม่ได้ช่วยคลายความกังวลในใจของนภาวรรณเลยแม้แต่น้อย เธอลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยืนริมหน้าต่าง มองผืนทะเลสีครามที่ทอดยาวจรดขอบฟ้า เรือนร่างสมส่วนของเธอทอดเงาลงบนพื้นห้อง ผ้าไหมซาตินที่สวมอยู่โอบรัดสัดส่วนโค้งเว้าอย่างสวยงาม แสงแดดยามเช้าสาดส่องผิวกายขาวผ่องของเธอให้เปล่งประกายงดงามราวกับเทพธิดา เขาเดินเข้ามากอดเธอจากด้านหลัง จูบลงบนไหล่เปลือยเปล่าเบาๆ "อย่าคิดมากนะครับ"

"แต่ฉันไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยเลยค่ะ" เธอพูดเสียงแผ่ว "มันเหมือนกับว่ามีบางอย่างที่สำคัญ...ขาดหายไป"

ภคพันธ์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ"

...

บ่ายวันเดียวกันที่กรุงเทพฯ

หลังจากเดินทางกลับจากพัทยา นภาวรรณและภคพันธ์ก็ตรงกลับมายังบ้านพักที่ทองหล่อ บรรยากาศภายในบ้านยังคงเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่ความรู้สึกของนภาวรรณกลับเต็มไปด้วยความสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ ภาพความทรงจำที่เลือนรางยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธออย่างไม่หยุดหย่อน เธอมองไปรอบๆ บ้าน เห็นรูปแต่งงานของเธอกับภคพันธ์ รูปคู่ที่ถ่ายในหลายๆ สถานที่ แต่ทุกภาพกลับดูเหมือนเป็นของคนอื่น ไม่ใช่ตัวเธอ

ขณะที่ภคพันธ์กำลังติดสายคุยงานอยู่ในห้องทำงาน นภาวรรณตัดสินใจเดินไปที่ห้องรับแขกขนาดใหญ่ของบ้าน เพื่อพยายามหาเบาะแสเกี่ยวกับชีวิตของเธอ เธอมองเห็นกรอบรูปที่วางอยู่บนเปียโนหลังใหญ่ ข้างกรอบรูปนั้นมีกล่องไม้เล็กๆ ที่แกะสลักอย่างสวยงามวางอยู่ เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดออก ภายในมีสร้อยคอเพชรระยิบระยับเส้นหนึ่ง ที่ปลายสร้อยมีจี้รูปผีเสื้อซ่อนอยู่

"ของขวัญครบรอบแต่งงานปีแรก" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง นภาวรรณสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองภคพันธ์ที่ยืนพิงวงกบประตู ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองมาที่เธออย่างอบอุ่น "พี่ให้เธอตอนที่เราไปฮันนีมูนที่ปารีส"

นภาวรรณสัมผัสจี้ผีเสื้อเย็นเฉียบ "สวยมากเลยค่ะ"

"มันเป็นสัญลักษณ์ของความรักที่เบ่งบานและอิสระ...เหมือนนภา" เขาเดินเข้ามาใกล้ เธอได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเฉพาะตัวของเขาที่เธอเริ่มคุ้นเคยดี "พี่หวังว่าเธอจะใส่มันอีกครั้ง"

ในขณะที่นภาวรรณกำลังพิจารณาสร้อยคออยู่นั้น เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ภคพันธ์หันไปมองเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเปิดประตู ปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าสวยคม ผมยาวสลวยในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่โอบรัดสัดส่วนอย่างเย้ายวน เธอยิ้มกว้างเมื่อเห็นภคพันธ์

"แบงค์คะ! ไม่เจอกันนานเลยนะคะ" เธอทักทายด้วยน้ำเสียงหวานใส แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่นภาวรรณจับต้องได้

ภคพันธ์มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "รินลดา...มาที่นี่ทำไม" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งและเย็นชา ผิดกับเมื่อครู่ที่เขาคุยกับเธอ

รินลดามองตรงมาที่นภาวรรณด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา "อ้าว...นี่ใครกันคะ แบงค์ไม่ได้บอกว่ามีแขก" เธอเดินเข้ามาในห้องรับแขกอย่างถือวิสาสะ ดวงตาของรินลดากวาดมองนภาวรรณตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับประเมินค่า

"นี่นภาวรรณ ภรรยาของพี่" ภคพันธ์แนะนำด้วยน้ำเสียงที่เน้นคำว่า 'ภรรยา' เป็นพิเศษ

รินลดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "อ๋อ...น้องนภาคนนี้นี่เอง ที่พี่แบงค์พูดถึงบ่อยๆ" เธอเดินตรงเข้ามาหานภาวรรณ "พี่รินลดานะคะ เป็นเพื่อนสนิทกับแบงค์มาตั้งแต่สมัยเรียน" เธอจับมือของนภาวรรณบีบเบาๆ แต่สัมผัสกลับเย็นชา "ได้ข่าวว่าประสบอุบัติเหตุ...จำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ น่าสงสารจัง"

คำว่า 'น่าสงสาร' ของรินลดาทำให้ความรู้สึกไม่สบายใจของนภาวรรณก่อตัวขึ้น เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติในท่าทีของหญิงสาวคนนี้ "สวัสดีค่ะ" นภาวรรณตอบกลับอย่างสุภาพที่สุด

"รินลดา มีธุระอะไร" ภคพันธ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น

รินลดาหันไปมองภคพันธ์ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ก็แค่คิดถึงแบงค์ค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลย แบงค์ก็หายไปเลยตั้งแต่แต่งงานกับน้องนภาเนี่ย" เธอเน้นคำว่า 'ตั้งแต่แต่งงาน' อีกครั้ง "รินก็เลยอยากมาทักทาย แล้วก็...เอาของที่แบงค์เคยฝากไว้มาคืนด้วย"

เธอยื่นกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้มเล็กๆ ให้ภคพันธ์ ซึ่งภคพันธ์รับมาอย่างไม่เต็มใจนัก

"คุณรินลดาคะ" นภาวรรณเอ่ยขึ้น เธอรู้สึกว่าตัวเองควรจะพูดอะไรบางอย่าง "พี่แบงค์ไม่ได้หายไปไหนค่ะ พี่แบงค์ก็ยังอยู่ที่นี่"

รินลดายิ้มหวานเย้ยหยัน "แหม น้องนภา...ก็ไม่แน่นะคะ ผู้ชายน่ะ พออยู่กับคนรักนานๆ ก็อาจจะอยากออกไปหาอะไรใหม่ๆ บ้างก็ได้" เธอหันไปมองภคพันธ์อีกครั้ง "จริงไหมคะแบงค์? โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...กับคนที่คุณรักและเคยผูกพันมานานอย่างริน"

คำพูดของรินลดาเหมือนคมมีดที่กรีดแทงลงกลางใจของนภาวรรณ ความรู้สึกเจ็บปวดแปลกๆ แล่นผ่านไปทั่วร่าง ภาพสายฝนที่เธอเคยเห็นก่อนหน้านี้กลับมาอีกครั้ง คราวนี้เธอเห็นตัวเองกำลังร้องไห้ และมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งกำลังพูดบางอย่าง...

"รินลดา! พอได้แล้ว" ภคพันธ์ขึ้นเสียง เขาก้าวเข้ามาบังร่างของนภาวรรณไว้ "อย่าพูดอะไรที่มันไม่ใช่เรื่องจริง"

"เรื่องจริงเหรอคะแบงค์?" รินลดายิ้มกว้างขึ้น "น้องนภาไม่เคยรู้เรื่องของเราจริงๆ เหรอคะ? เรื่องที่แบงค์เคยขอรินแต่งงานก่อนที่จะมาเจอน้องนภาด้วยซ้ำ..."

หัวใจของนภาวรรณเหมือนถูกบีบอัดจนแหลกละเอียด เธอเบิกตากว้างมองภคพันธ์ ความเจ็บปวดและความไม่เชื่อถือนั้นฉายชัดในแววตา "พี่แบงค์...นี่มันหมายความว่ายังไงคะ" เสียงของเธอสั่นเครือราวกับจะขาดใจ

ภคพันธ์หันกลับมามองนภาวรรณ ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาเปิดปากจะอธิบาย แต่รินลดาก็แทรกขึ้นอีกครั้ง

"โธ่...แบงค์คะ น้องนภาจำเรื่องอะไรไม่ได้ แล้วแบงค์ก็ยังโกหกน้องนภาอีกเหรอคะ" รินลดาก้าวเข้ามาใกล้ "ความจริงคือแบงค์ไม่ได้รักน้องนภาเลย แบงค์แต่งงานกับน้องนภาเพราะ..."

ตุ๊บ!

เสียงกล่องกำมะหยี่ที่หลุดจากมือภคพันธ์ตกกระทบพื้น ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรออกไป นภาวรรณก็วิ่งออกไปจากบ้านราวกับมีปีศาจร้ายไล่ตามหลัง เธอวิ่งออกไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนักอีกครั้ง ความเจ็บปวดในใจของเธอตีคู่มากับความเย็นยะเยือกของหยาดฝน ภาพความทรงจำที่กลับมาเลือนรางปะติดปะต่อกัน...ผู้หญิงคนนั้น...เสียงทะเลาะ...และแหวนแต่งงานที่อยู่ในกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้ม! เธอจำได้...แหวนวงนั้น! มันคือแหวนที่เธอเคยเห็นอยู่ในลิ้นชักของภคพันธ์!

"นภา!" ภคพันธ์ตะโกนเรียกชื่อเธอ เขามองรินลดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะรีบวิ่งตามนภาวรรณออกไปทันที

รินลดายืนยิ้มเย้ยหยันอยู่ภายในบ้าน มองดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้นด้วยความพึงพอใจ เธอก้มลงเก็บกล่องกำมะหยี่ขึ้นมา เปิดออกดูแหวนเพชรที่อยู่ภายใน "ฉันบอกแล้วไง...ว่ายังไงนายก็เป็นของฉันแบงค์..."

นภาวรรณวิ่งไปตามถนนที่เปียกปอนท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไม่แพ้หัวใจที่กำลังแตกสลาย ความทรงจำทั้งหมดที่เธอลืมไปกำลังหลั่งไหลกลับมาอย่างรุนแรง เธอจำได้แล้ว...เธอจำเรื่องราวของผู้หญิงคนนั้นได้...ผู้หญิงที่เคยเป็นอดีตของภคพันธ์ และเรื่องราวการแต่งงานที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำ...

คุณเชื่อใจคนรักของคุณได้มากแค่ไหน...เมื่อทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาคือความลับที่รอการเปิดเผย?

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: เมื่อความจริงจากอดีตถาโถมเข้าใส่นภาวรรณจนหัวใจแตกสลาย ภคพันธ์จะทำอย่างไรเพื่อพิสูจน์ความรักแท้ที่เขามีให้เธอ? และรินลดาจะหยุดอยู่แค่นี้หรือไม่...หรือยังมีแผนการร้ายกาจซ่อนอยู่?

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #หญิงสาวสูญเสียความทรงจำกับสามีตามใจ