บทแผ่เมตตา

[etatae333]

บทแผ่เมตตา

สัพเพ สัตตา สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง ที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น
อะเวรา โหนตุ จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีเวรซึ่งกันและกันเลย
อัพยาปัชฌา โหนตุ จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย
อะนีฆา โหนตุ จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจเลย
สุขี อัตตานัง ปะริหะรันตุ จงมีแต่ความสุขกาย สุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นเทอญ

[don]

สาธุครับพี่ 🙏 บทนี้ผมท่องทุกคืนก่อนนอนเลยนะ อ่านช้าๆ ใจมันเย็นลงจริง โดยเฉพาะท่อน "อย่าได้มีเวรซึ่งกันและกันเลย" — บางวันโมโหใครมาทั้งวัน พอแผ่เมตตาให้เขาปุ๊บ ใจเราเบาก่อนเลย แปลกดี เหมือนให้ทานตัวเองมากกว่าให้เขาอีก 😌

ถามจริงพี่ๆ ในโต๊ะนี้ ใครเคยแผ่เมตตาแล้วรู้สึกชีวิตมันคลี่คลายขึ้นจริงบ้าง เล่าให้ฟังหน่อยว่าตอนไหน?