[Romance Comedy] พีจีช้างกับชายหนุ่มขี้เหงาในคืนฝนตก — ตอนที่ 1/4 คืนฝนพรำ ร้านว่าง สองคนที่ไม่รู้จั

[don]

คืนฝนพรำ ร้านว่าง สองคนที่ไม่รู้จัก

ในคืนฝนตกหนักที่เชียงใหม่ สาว PG ผู้สู้ชีวิตกับ CEO ผู้โดดเดี่ยวได้พบกันโดยบังเอิญในร้านอาหารที่เงียบเหงา แบ่งปันเรื่องราวชีวิตและความทุกข์ใจ ก่อนที่โชคชะตาจะเล่นตลกด้วยข่าวร้ายจากทางบ้าน

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

เสียงฝนซัดกระหน่ำไม่หยุดหย่อน เม็ดฝนเม็ดใหญ่สาดกระทบกระจกร้านอาหาร 'ครัวพอเพียง' ย่านช้างคลาน เชียงใหม่ ราวกับจะพังทลายทุกสิ่ง ร้านว่างเปล่า มีเพียงโต๊ะสองสามโต๊ะที่ยังพอมีลูกค้าอยู่บ้าง ปี 2026 เศรษฐกิจซบเซา ความเงียบเหงาก็เข้ามาปกคลุมไปทั่วทุกที่

ชายร่างสูงโปร่งวัยเกือบห้าสิบปี ภคพล หรือ พี่บอย นั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะมุมในสุด สายตาของเขาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างมองดูสายฝนที่โปรยปราย เพื่อนที่นัดไว้เบี้ยวหมดทุกคน ทิ้งให้เขาจมดิ่งอยู่กับความเหงาและความเครียดเรื่องบริษัทก่อสร้างที่กำลังจะล้ม เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ สั่งเบียร์ช้างไปสามขวดรวดโดยไม่สนใจว่าจะมีใครมาดื่มด้วยหรือไม่

'เบียร์ช้างสามขวดค้าาา!' เสียงหวานใสเจื้อยแจ้วดังขึ้น พร้อมกับร่างบางของน้องช้าง หรือ ใบเฟิร์น ในชุด PG สีเขียวเหนี่ยวทรัพย์เดินตรงมาที่โต๊ะของพี่บอย วันนี้เธอขายเบียร์ไม่ได้สักขวด KPI พลาดอีกแล้วเป็นเดือนที่สามติดกัน เธอรู้สึกท้อแท้ หวังว่าคืนนี้คงจะได้ยอดบ้างเพื่อไม่ให้โดนไล่ออก ใบเฟิร์นวางขวดเบียร์เย็นเฉียบลงบนโต๊ะเบาๆ รอยยิ้มหวานๆ พยายามฉายแสงผ่านความเหนื่อยล้าบนใบหน้า 'รับอะไรเพิ่มไหมคะพี่?'

พี่บอยเงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวตรงหน้าสวยสะดุดตา ผิวขาวเนียน ผมยาวสลวย ดวงตาคมเป็นประกาย ใบหน้าหวานละมุนตัดกับชุด PG ที่ดูทะมัดทะแมง 'น้อง...ช้างเหรอ?' เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

'ใช่ค่ะพี่! น้องช้าง PG เบียร์ช้างค่ะ' เธอตอบพร้อมรอยยิ้มที่สดใสกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าลูกค้าเริ่มสนใจ 'วันนี้ฝนตกหนักมากเลยนะคะพี่ บรรยากาศน่านั่งจิบเบียร์ฟังเพลงเบาๆ เนาะ'

'น่านั่งจริง...' พี่บอยพึมพำกับตัวเอง 'แต่ถ้ามีเพื่อนมาด้วยก็จะดีกว่านี้'

บทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ เริ่มขึ้น ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำไม่ขาดสาย Grab ก็ไม่สามารถเข้ามาในซอยได้ ทำให้ทั้งสองติดอยู่ในร้านด้วยกันไปโดยปริยาย น้องช้างเดินมาดูแลพี่บอยเป็นระยะๆ เติมเบียร์ให้ไม่ขาด เมื่อลูกค้าหายไปหมดร้าน และมีเพียงพี่บอยที่ยังคงนั่งอยู่ ใบเฟิร์นก็มานั่งลงที่โต๊ะใกล้ๆ เพื่อคุยเป็นเพื่อนแก้เหงาให้ลูกค้า เผื่อจะได้ยอดเพิ่มขึ้น

'พี่ทำธุรกิจอะไรคะ ดูท่าทางเครียดจังเลย' ใบเฟิร์นถามด้วยความขี้สงสาร

'อืม...พี่ทำ construction น่ะ' พี่บอยตอบ พลางยกเบียร์ขึ้นจิบ

'Constipation เหรอคะ?' น้องช้างทำหน้างง 'ธุรกิจเกี่ยวกับท้องผูกเหรอคะ? ต้องกินยาระบายเยอะๆ ใช่ไหมคะ? อันตรายนะคะพี่' เธอออกคำแนะนำด้วยความบริสุทธิ์ใจ จนพี่บอยถึงกับหลุดขำออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน 'เปล่าๆ น้องช้าง...พี่ทำก่อสร้างน่ะ ก่อสร้างตึกรามบ้านช่อง ถนนหนทางน่ะ' เขาอธิบายด้วยรอยยิ้ม

'อ๋อออ...ก่อสร้าง! โห...เจ๋งอะพี่! ต้องเก่งมากๆ เลยนะคะ' น้องช้างตาลุกวาว

'ก็เก่าน่ะนะ...' พี่บอยยิ้มอย่างอ่อนแรง 'แต่ตอนนี้ก็ใกล้จะล้มแล้วล่ะ โดน Developer รายใหญ่ shutdown โครงการไปหลายที่ ลูกชายก็ไม่คุยด้วย เมียก็เพิ่งหย่า...ชีวิตพี่นี่มัน...' เขาหยุดพูดไปกลางคัน ความเหงาเข้าปกคลุมอีกครั้ง น้องช้างรับฟังเรื่องราวชีวิตที่น่าหดหู่ของพี่บอยอย่างตั้งใจ เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เธอเล่าเรื่องชีวิตของตัวเองให้พี่บอยฟังบ้าง เรื่องยายที่ป่วยหนัก เรื่องน้องสาวที่ต้องส่งเสีย เรื่องแม่ที่ทิ้งไป พี่บอยฟังแล้วก็รู้สึกสงสารจับใจ

'น้องช้างนี่สู้ชีวิตจริงๆ นะ' พี่บอยเอ่ยชม น้ำเสียงอบอุ่น 'ว่าแต่ KPI ของน้องช้างนี่คืออะไรเหรอ?'

'อ๋อ...KPI เหรอคะพี่?' ใบเฟิร์นทำท่าคิด 'มันเป็นเครื่อง KPI สำหรับสะกดจิตน่ะค่ะพี่ เวลาเราคุยกับลูกค้า เราก็ต้องใช้เครื่องนี้สะกดจิตให้ลูกค้าซื้อเบียร์เราเยอะๆ มันเป็นของลับของบริษัทค่ะพี่' เธออธิบายด้วยสีหน้าจริงจังจนพี่บอยต้องส่ายหน้ายิ้มๆ 'ฮ่าๆๆ น้องช้างนี่ตลกดีนะ' เขาหัวเราะออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งที่สองในคืนนี้

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสียงฝนเริ่มซาลงบ้างแล้ว พี่บอยหยิบนามบัตรจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้น้องช้าง 'นี่นามบัตรพี่นะ ถ้าอยากเปลี่ยนงานเมื่อไหร่ ลองโทรมาหาพี่ได้นะ พี่เห็นว่าน้องช้างเป็นคนเก่ง' ใบเฟิร์นรับนามบัตรมาถือไว้แน่นในมือ

'ฝนยังตกหนักอยู่เลย เดี๋ยวพี่ไปส่งน้องช้างที่หอพักนะ' พี่บอยเสนอด้วยความห่วงใย ใบเฟิร์นปฏิเสธครั้งแรก แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของพี่บอย เธอก็รับปากอย่างเขินอาย รถยนต์คันหรูของพี่บอยค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านถนนที่เปียกชุ่ม ไปจอดหน้าบ้านพักรวมหลังเล็กๆ ของใบเฟิร์น

'ถึงแล้วครับน้องช้าง' พี่บอยเอ่ยขึ้นเบาๆ

'ขอบคุณมากๆ เลยนะคะพี่บอย ฝนตกแบบนี้ถ้าไม่ได้พี่มาส่ง น้องช้างคงลำบากแน่เลย' ใบเฟิร์นกล่าวด้วยความซาบซึ้ง เธอเปิดประตูรถออกมา แต่ก็หันกลับมามองพี่บอยอีกครั้ง 'พี่บอยคะ...ฝนยังตกอยู่เลย เข้ามาข้างในก่อนไหมคะ...เข้ามาเป่าลมให้เสื้อผ้าแห้งก็ได้ค่ะ' เธอเสนอด้วยความไร้เดียงสา พี่บอยมองใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของเธอ แล้วก็ยิ้มตอบ พยักหน้าเบาๆ ก้าวเท้าลงจากรถตามเธอเข้าไปในบ้านพักรวมขนาดเล็ก ห้องพักของน้องช้างเป็นเพียงห้องเล็กๆ ที่มีเตียงเดียวและข้าวของไม่มากนัก เสียงฝนที่ยังคงตกปรอยๆ สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัว ทั้งสองนั่งลงบนเตียง ใบเฟิร์นส่งผ้าเช็ดตัวให้พี่บอย เธอนั่งอยู่ใกล้ๆ จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของพี่บอย กลิ่นหอมจางๆ ของแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นแป้งเด็กจากตัวน้องช้างลอยอบอวลไปทั่วห้อง พี่บอยเลื่อนมือไปจับมือของน้องช้างเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสกันและกัน ความรู้สึกอ้างว้างที่อยู่ในใจของทั้งคู่ค่อยๆ ถูกเติมเต็มด้วยความอบอุ่น ความเข้าใจ และความรู้สึกดีๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นช้าๆ สายตาของทั้งคู่สบกันอย่างลึกซึ้ง หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ พี่บอยค่อยๆ โน้มตัวเข้าหาใบเฟิร์น ใบเฟิร์นหลับตาลงอย่างช้าๆ ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะบรรจบกัน

แต่แล้ว...เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ตัดขาดห้วงเวลาแห่งความรู้สึกนั้น ใบเฟิร์นสะดุ้งสุดตัว พี่บอยผละออกห่างอย่างรวดเร็ว ใบเฟิร์นรับโทรศัพท์ด้วยใจที่เต้นรัว 'ฮัลโหล...'

เธอก้าวเท้าเข้าไปในห้องพักเล็กๆ ของเธอ แสงสลัวๆ จากหลอดไฟส่องไปเห็นร่างเล็กๆ ของน้องสาวที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียง 'น้องเมย์! เกิดอะไรขึ้นลูก?' ใบเฟิร์นรีบวิ่งเข้าไปกอดน้องสาว

'พี่ช้าง...ยาย...ยายเข้า ICU แล้ว!' น้องสาวร้องไห้โฮ ใบเฟิร์นช็อกตาค้าง มือถือหลุดจากมือหล่นลงพื้น พี่บอยที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง ได้ยินเสียงร้องไห้และคำพูดนั้น เขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้น...ความรู้สึกหลายอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ติดตามตอนต่อไปได้ที่บอร์ดนี้ครับ — ทีมงาน cnxseed