แรกพบสบตา CEO เย็นชา: เลขาฝึกงานพลาดเดินเข้าห้องต้องห้าม!

[don]

Series 1/15 — เลขาฝึกงาน vs CEO เย็นชา
ตอนที่ 1/4 — อ้างอิงสไตล์: What's Wrong with Secretary Kim

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนแวววาว ดังก้องไปทั่วโถงทางเดินชั้น 47 ของตึก Sky Tower ราวกับจังหวะของหัวใจมินตราที่เต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและกังวล มินตรา หรือ น้องมิน นักศึกษาฝึกงานปี 4 จากจุฬาฯ ก้าวเดินอย่างมั่นใจทว่าแฝงไว้ด้วยความประหม่าเล็กน้อย ชุดเดรสผ้าชีฟองสีงาช้างที่เธอเลือกสวมมาในวันแรกของการทำงาน พลิ้วไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นทรวดทรงที่งดงามและสะโพกผายกลมกลึงที่กระชับรับกับสรีระ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่ที่เธอฉีดแตะผิวขาวเนียนนุ่มดุจน้ำนม อาบแสงอรุณในยามเช้า ลอยละล่องไปตามแรงลมของเครื่องปรับอากาศภายในอาคารหรู

เธอหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่คิดว่าเป็นห้องประชุม 47A ตามที่แผนกบุคคลแจ้งมา แต่ป้ายชื่อที่ประดับอยู่บนบานประตูกลับไม่เหมือนที่เธอคาดไว้ "ห้องทำงานประธาน" ตัวอักษรสีทองอร่ามบนพื้นไม้สีเข้ม สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ มินตราขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่ด้วยความรีบร้อนและตื่นเต้นกับวันแรกที่ต้องแสดงความรับผิดชอบ เธอคิดว่าคงเป็นห้องประชุมย่อยส่วนตัวของประธานที่ใช้ประชุมกับผู้บริหารระดับสูงเท่านั้น จึงเอื้อมมือไปบิดลูกบิดอย่างเบามือ

ประตูเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นภายในห้องที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหราเกินจินตนาการ แสงธรรมชาติยามสายส่องผ่านกระจกบานสูงจรดเพดาน เผยให้เห็นทิวทัศน์ของมหานครกรุงเทพฯ ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ห้องทั้งห้องดูเงียบสงบราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ มินตราก้าวเท้าเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมหวานราวกับกวางป่าในยามเช้ากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดชะงักลงที่ร่างสูงใหญ่ที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ที่สุด แสงอาทิตย์ยามสายสาดกระทบร่างนั้น ทำให้เห็นเพียงโครงร่างที่สูงสง่าและแข็งแกร่ง

เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ไหล่กว้าง หลังตรงดิ่งบ่งบอกถึงบุคลิกที่เคร่งขรึมและทรงอำนาจ มินตราสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายบุรุษที่หอมกรุ่นปนความเข้มข้นของกาแฟคั่วบดชั้นดี ลอยแตะจมูกเธออย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงรสนิยมอันล้ำเลิศและอำนาจที่ยากจะเข้าถึง เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังหายใจเอาอากาศแห่งความพิเศษและน่าเกรงขามเข้าไปเต็มปอด

"ขอโทษค่ะ... ดิฉันคงเข้าผิดห้อง" มินตราเอ่ยขึ้นเสียงเบาหวิว พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งทันทีที่เสียงของเธอทำลายความเงียบสงัดในห้อง และร่างสูงนั้นก็เริ่มขยับ

เขากำลังหมุนตัวช้าๆ แสงเงาบนใบหน้าหล่อเหลาที่ค่อยๆ เผยออกมาทีละนิด บาดสายตาของมินตราจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ใบหน้าคมคาย กรอบหน้าคมสันกริบราวสลัก ดวงตาเรียบนิ่งเฉียบคมราวเหยี่ยว จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบสีระเรื่อบ่งบอกถึงความเย็นชาและไร้อารมณ์ใดๆ นี่คือ คุณเจน ภาคิน รุจิรกุล CEO หนุ่มแห่ง Rujirakul Group ผู้ได้ชื่อว่าเป็นบุรุษน้ำแข็งแห่งวงการธุรกิจ

คุณเจนจ้องมองมินตราด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เป็นสายตาที่ทะลุปรุโปร่งราวกับจะสแกนทุกอณูบนร่างกายของเธอ ตั้งแต่เรือนผมสีน้ำตาลเข้มสลวยยาวเคลียแผ่นหลัง ไปจนถึงปลายเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงสีนู้ด มันไม่ใช่สายตาที่หยาบคาย แต่กลับเต็มไปด้วยการพิจารณาที่เฉียบขาดจนทำให้มินตรารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วสรรพางค์กาย เสื้อเชิ้ต ผ้าไหม สีขาวสะอาดตาที่เธอเลือกสวมมาในวันนี้ รู้สึกเหมือนจะหดตัวลงจนคับแน่น เมื่อสายตาคมกริบของเขาไล่มองเธอตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้า

"คุณคือ?" เสียงทุ้มลึก เย็นยะเยือกแฝงอำนาจดังขึ้น ทำเอามินตราสะดุ้งเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากน้ำเสียงของเขา คิ้วเรียวสวยของมินตราขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจกับคำถามนั้น ทั้งที่ปกติแล้ว CEO ระดับนี้ไม่น่าจะสนใจเด็กฝึกงานตัวเล็กๆ อย่างเธอ

"มินตราค่ะ... มินตรา พัชราภา นักศึกษาฝึกงานจากจุฬาฯ ค่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด แต่กลับแอบสั่นเครือเล็กน้อย รูปร่างสูงโปร่ง 165 ซม. ของเธอรู้สึกเหมือนหดเล็กลงไปถนัดตา เมื่อยืนอยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้สูงใหญ่กว่าเกือบ 20 เซนติเมตรตรงหน้า

คุณเจนไม่ได้ตอบอะไร เขายกมือขึ้นเล็กน้อย แสงสะท้อนจากกระจกบานสูงเหนือมหานครส่องกระทบกับ นาฬิกา Patek Philippe เรือนงามบนข้อมือแข็งแกร่งของเขา เป็นประกายวูบหนึ่งที่บาดตาเธออย่างจัง ก่อนที่เขาจะใช้มือเรียวยาวแข็งแกร่งข้างนั้น จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น การเคลื่อนไหวทุกอย่างดูเชื่องช้า แต่กลับเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ยากจะต้านทาน

"ห้องทำงานประธาน 47A ไม่ใช่ห้องประชุม" เขากล่าวเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องที่เธอไม่วางตา มินตรารู้สึกว่าหัวใจของเธอถูกบีบรัดอย่างแรง เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์อันน่าอับอายนี้เสียจริง

"ดิฉัน... ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะท่านประธาน ดิฉันดูป้ายผิด" มินตรายกมือไหว้ขอโทษอย่างนอบน้อม ก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวบนใบหน้า ผิวขาวเนียนของเธอคงจะแดงก่ำไปหมดแล้วตอนนี้

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและกดดันจนมินตรารู้สึกหายใจติดขัด เธอเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงไร้อารมณ์นั้น ก่อนจะตัดสินใจที่จะรีบถอยออกมาจากห้องนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ไม่เป็นไร" คุณเจนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ทำให้มินตราที่กำลังจะหมุนตัวหันหลังเดินออกไป ต้องชะงักค้าง

"คุณมานี่" เขายกมือขึ้นผายไปทางโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ทำจากหินอ่อนสีดำขลับใจกลางห้อง บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารมากมายวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ และมีคอมพิวเตอร์จอโค้งขนาดใหญ่วางเด่นตระหง่าน

มินตรานิ่งอึ้ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเรียกเธอไปที่โต๊ะทำงานส่วนตัวในเมื่อเธอเพิ่งจะก้าวพลาดเข้ามาในห้องนี้ สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นคือเขาควรจะไล่เธอออกไปอย่างสุภาพ หรือไม่ก็ตำหนิเธอที่เข้ามาสร้างความวุ่นวาย แต่คำว่า "มานี่" กับท่าทางที่ผายมือออกไปนั้น ทำให้เธอรู้สึกสับสนอย่างมาก

"ท่านประธานหมายถึง... ให้ดิฉันไปที่โต๊ะหรือคะ" เธอถามออกไปอย่างไม่แน่ใจนัก ดวงตาคมหวานที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจในตอนเช้า ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความงุนงงและหวาดหวั่น

คุณเจนไม่ตอบ แต่เพียงแค่จ้องมองเธอด้วยสายตาคมกริบที่ยังคงไร้อารมณ์เดิม เพิ่มเติมคือความเยือกเย็นที่มากขึ้น มินตรารู้สึกราวกับว่ามีแรงดึงดูดบางอย่างจากดวงตาคู่นั้น ที่กำลังสะกดให้เธอต้องก้าวเดินเข้าไปหาอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมของเขาเริ่มเข้มข้นขึ้นเมื่อเธอเดินเข้าใกล้ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอที่เคยคิดว่าหอมเย้ายวน กลับเลือนหายไปเมื่อเทียบกับกลิ่นอายแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาจากเขา

เมื่อเธอมาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ เขาก็ยื่นแฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งมาให้เธอ แฟ้มสีดำสนิทที่บ่งบอกถึงความสำคัญของมัน

"นี่คือรายงานประจำไตรมาสที่จะต้องส่งภายในวันนี้ ผมให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมง สรุปประเด็นสำคัญทั้งหมดมาให้ผมฟัง" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยคำสั่งที่เด็ดขาด

มินตรายื่นมือเรียวยาวขาวเนียนไปรับแฟ้มเอกสารนั้นอย่างสั่นๆ นิ้วมือของเธอสัมผัสเข้ากับนิ้วมือของเขาเพียงชั่วครู่ เป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับไฟฟ้าช็อตไปทั้งร่าง ความเย็นยะเยือกจากปลายนิ้วของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในผิวหนังของเธอ แตกต่างจากความอบอุ่นที่เธอเคยได้รับจากสัมผัสใดๆ ที่ผ่านมา มินตราเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง และเห็นว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงจ้องมองเธออยู่ไม่วางตา ราวกับกำลังรอคอยปฏิกิริยาของเธออย่างใจจดใจจ่อ

เธอรับแฟ้มมาถือไว้ในมืออย่างงุนงง นี่มันเรื่องอะไรกัน เธอเป็นแค่เด็กฝึกงานที่มาผิดห้อง แต่ทำไม CEO เย็นชาคนนี้ถึงได้มอบหมายงานสำคัญให้เธอ ราวกับว่านี่คือการทดสอบ หรือบางที... อาจจะมากกว่านั้น

"ครึ่งชั่วโมง..." มินตราพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในขณะที่คุณเจนยังคงยืนนิ่งจ้องมองเธออยู่ไม่ไปไหน ท่ามกลางความเงียบของห้องทำงานประธานชั้น 47 และแสงแดดที่เริ่มเปลี่ยนสี ส่องกระทบเครื่องเพชรบนนิ้วเรียวยาวของเขา เป็นประกายระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า มินตรารู้สึกราวกับว่าเธอเพิ่งจะก้าวเข้าสู่โลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยปริศนาและความท้าทายที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: น้องมินตราต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบแรกจาก CEO เย็นชา ภาคิน รุจิรกุล ในห้องทำงานส่วนตัวอันกว้างขวางเกินคาดคิด เธอจะทำอย่างไรกับรายงานลับฉบับนั้น? และความสัมพันธ์อันตึงเครียดของทั้งคู่จะพัฒนาไปในทิศทางไหน ท่ามกลางบรรยากาศในคืนวันศุกร์ที่ฝนตกพรำในออฟฟิศอันว่างเปล่า

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #เลขาฝึกงานvsCEOเย็นชา