เลขาฝึกงาน vs CEO เย็นชา: EP2 แผนกะทันหัน... หรือใจซ่อนเร้น? คืนฝนพรำในออฟฟิศชั้น 47

[don]

Series 1/15 — เลขาฝึกงาน vs CEO เย็นชา
ตอนที่ 2/4 — อ้างอิงสไตล์: What's Wrong with Secretary Kim

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

สายฝนที่กระหน่ำลงมาในยามพลบค่ำของคืนวันศุกร์ ไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดในห้องทำงานของภาคิน รุจิรกุล ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกบานใหญ่ชั้น 47 ของตึก Sky Tower กลายเป็นเพียงดนตรีประกอบอันเงียบงันให้กับสถานการณ์ตรงหน้า

"คุณมินตรา...รายงานนี้"

เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้น ดวงตาคมกริบสีนิลจับจ้องมาที่เธอ มือเรียวยาวของเขาวางลงบนแฟ้มสีดำสนิทที่กางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาเมืองยามราตรี นิ้วเรียวยาวที่ประดับด้วยนาฬิกา Patek Philippe เรือนแพงดูน่าเกรงขาม

มินตรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แม้ว่าเครื่องปรับอากาศจะไม่ได้เปิดแรงนักก็ตาม ใบหน้าสวยหวานของเธอเชิดขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษามารยาทและท่าทีที่สงบเสงี่ยมเอาไว้ แม้ภายในจะปั่นป่วนเพียงใด

ชุดกระโปรงทำงานสีครีมอ่อนที่เธอสวมในวันนี้เป็นผ้าไหมเนื้อดี ทำให้สัมผัสของผ้าลื่นไหลไปตามเรือนร่างอรชรของเธออย่างงดงาม ชายกระโปรงคลุมเข่าเผยให้เห็นเรียวขางามน่องเรียวได้รูป ปลายเท้าเล็กสวมรองเท้าส้นสูงสีนู้ดที่เสริมให้รูปร่างของเธอดูเพรียวระหงยิ่งขึ้น ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มที่มักจะถูกรวบเป็นหางม้าในวันทำงาน ถูกปล่อยสยายคลอเคลียไหล่มนเปลือยเปล่า ขับเน้นให้ผิวขาวเนียนละเอียดของเธอดูผุดผ่องราวไข่มุก

"ค่ะคุณเจน" เธอตอบเสียงเบา พยายามไม่ให้ริมฝีปากสั่นเครือ "มินตราตรวจสอบรายละเอียดในส่วนที่เกี่ยวข้องกับข้อผิดพลาดที่แจ้งไว้ในอีเมลแล้วค่ะ"

ภาคินไม่พูดอะไร เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวภายใต้กางเกงสแล็คสีดำขยับเข้ามาใกล้มินตรา กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่หอมกรุ่นและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวโชยมาแตะจมูกเธอ มันไม่ใช่กลิ่นที่ฉุน แต่เป็นกลิ่นที่แสดงออกถึงความมั่นคงและอำนาจชวนให้ใจสั่น

"เดินตามมา" เขาพูดสั้นๆ แล้วหันหลังเดินนำไปยังมุมหนึ่งของห้องทำงานที่มีโซฟาหนังสีดำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ข้างกันมีตู้เก็บไวน์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังผนังกระจกบานสูง

มินตราก้าวตามไปอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมหวานของเธอจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของเขาภายใต้สูทดำสนิทที่ไร้รอยยับ ผมสีเข้มถูกเซ็ตเป็นทรงอย่างเป็นระเบียบรับกับโครงหน้าคมสันและสันกรามที่ดูแข็งแกร่ง เขามีรูปร่างสูงใหญ่และแข็งแรงสมส่วน ชวนให้ผู้หญิงหลายคนเหลียวมอง

เมื่อถึงโซฟา ภาคินหยิบแก้วไวน์สองใบออกมาจากตู้ ก่อนจะรินไวน์แดงฉ่ำลงในแก้ว พลางยื่นแก้วหนึ่งให้เธอ มินตรายื่นมือออกไปรับแก้วไวน์อย่างลังเล ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันเพียงแผ่วเบา แต่กระแสความร้อนวูบหนึ่งก็แล่นผ่านผิวหนังของเธอไปอย่างรวดเร็ว

"นั่งสิ" เขาเอ่ยเชิญชวน พลางทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว ดวงตาของเขายังคงจับจ้องที่เธอ ราวกับกำลังจะอ่านใจเธอ

มินตรานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ปลายนิ้วเล็กๆ ของเธอกำรอบแก้วไวน์เย็นเฉียบแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ภายใน

"รายงานที่ส่งมาเมื่อเช้า" เขาเริ่มต้น "มีข้อมูลบางส่วนที่ยังไม่ละเอียดพอ"

มินตราพยักหน้า "ค่ะ มินตราจะรีบแก้ไขให้เร็วที่สุดค่ะ"

"ไม่ต้อง" เขาตอบกลับทันควัน ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ "ผมจะดูเอง"

ในขณะที่เขากำลังพูด เสียงฟ้าร้องก็คำรามกึกก้อง ลมกระโชกแรงพัดพาเม็ดฝนให้สาดซัดใส่กระจก ราวกับธรรมชาติกำลังเตือนอะไรบางอย่าง

"คุณเจนคะ" เธอเรียกเขาอย่างแผ่วเบา "มันเป็นหน้าที่ของมินตราค่ะ"

"หน้าที่ของคุณคือฝึกงาน" เขาพูดเสียงเรียบ "หน้าที่ของผมคือสอนงาน"

แล้วเขาก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น วางแก้วไวน์ของเขาลงบนโต๊ะเล็กข้างโซฟา ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบแฟ้มรายงานจากมือเธอ ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับปลายนิ้วของเธออีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแผ่วเบา แต่เป็นสัมผัสที่เนิ่นนานและเจตนา

ร่างกายของมินตราชาวาบไปทั้งร่าง คล้ายมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ผิวขาวเนียนใต้ชุดผ้าไหมราวกับมีไอร้อนระอุแผ่ออกมา เธอพยายามดึงมือกลับ แต่กลับถูกเขาจับเอาไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับ เขาลากปลายนิ้วหัวแม่มือลงมาตามหลังมือของเธอ สัมผัสที่ชวนให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

"คุณเจนคะ..." เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนกับความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ

ภาคินไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงจ้องมองดวงตาคมหวานของเธออย่างไม่วางตา แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสีทองเหลืองที่ส่องสว่างอยู่มุมห้องทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นแต่ก็อันตรายในคราวเดียวกัน แสงนั้นสะท้อนเป็นประกายระยับในแววตาของเขา ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของชายหนุ่มผู้เย็นชา

ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด เมื่อเขาก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมของเขาผสมผสานกับกลิ่นกายที่ทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ ริมฝีปากหยักได้รูปของเขาอยู่ห่างจากริมฝีปากอวบอิ่มสีเชอร์รี่ของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร

"มินตรา..." เขาเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย ราวกับความเย็นชาที่เคยมีกำลังละลายหายไป

วินาทีนั้น โลกทั้งใบของมินตราหยุดหมุน เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกสะกดจิตด้วยดวงตาคมคู่นั้นของเขา ผิวแก้มของเธอเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวจนได้ยินเสียงของตัวเองชัดเจน

มืออีกข้างของเขาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นร้อนไล้ไปตามแนวโหนกแก้มที่แดงก่ำ ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปรวบผมยาวสลวยสีน้ำตาลของเธอเบาๆ แล้วทัดไว้ข้างใบหู เผยให้เห็นต้นคอระหงที่ขาวเนียนไร้ที่ติ

"คุณสวยเหลือเกิน" เขาพึมพำเสียงพร่า ดวงตาของเขาจ้องมองเธออย่างหลงใหล ไม่มีความเย็นชาเหลืออยู่เลยในแววตานั้น มีแต่ความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง

ร่างกายของมินตราอ่อนระทวยลงไป มือของเธอที่เคยกำแก้วไวน์แน่นคลายออก แก้วไวน์เกือบจะหลุดจากมือ แต่เธอก็รวบรวมสติไว้ได้ทัน

"คุณเจนคะ เรา..." เธอกำลังจะปฏิเสธ แต่คำพูดนั้นก็ถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาประทับลงมาบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมไปด้วยความเย้ายวน

มันเป็นสัมผัสที่นุ่มนวลอ่อนโยนในตอนแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของเธออย่างชำนาญ มินตราแทบจะไร้เรี่ยวแรงต้านทาน เธอหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ความรู้สึกอันเร่าร้อนเข้าครอบงำ มือเล็กๆ ของเธอเลื่อนขึ้นไปจับบ่ากว้างของเขาไว้แน่น

ริมฝีปากของเขาละจากริมฝีปากของเธออย่างช้าๆ ก่อนจะไล้ลงมาตามกรอบหน้า กรามที่คมชัด แล้วหยุดที่ต้นคอระหงของเธอ เขากดจูบลงไปบนผิวขาวเนียนละเอียดนั้นเบาๆ ก่อนจะดูดเม้มอย่างแผ่วเบา มินตราสะท้านไปทั้งร่าง ขนทั่วแขนลุกซู่ไปหมด เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่รดรินอยู่บริเวณลำคอ

มือใหญ่ของเขาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะออกแรงรั้งเธอเข้าหาตัว จนแผ่นอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขาสัมผัสกับเนินอกอวบอิ่มของเธอ ผ้าไหมที่เคยเรียบลื่นบัดนี้ยับย่นเล็กน้อยตามแรงเสียดสี กลิ่นน้ำหอมของเขาผสมผสานกับกลิ่นกายของเธอเป็นความหอมเย้ายวนที่ทำให้เธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

"คุณหอม... หอมจนผมแทบจะคลั่ง" เขาพึมพำข้างหู เสียงกระซิบที่แหบพร่าส่งผลให้หัวใจของเธอเต้นระรัวยิ่งขึ้น

มินตราเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคมหวานฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับลูกเชอร์รี่สุก ยิ่งทำให้เธอดูน่าปรารถนาในสายตาของเขา

ภาคินก้มลงจูบเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นจูบที่เร่าร้อนและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ปลายนิ้วของเขาสอดเข้าไปใต้เส้นผมยาวสลวย ลูบไล้ไปตามท้ายทอย มินตราเงยหน้ารับจูบของเขาอย่างเต็มใจ มือเล็กๆ ของเธอเลื่อนขึ้นไปกอบกุมใบหน้าคมคายของเขา สัมผัสถึงผิวแก้มที่ร้อนผ่าว และความแข็งแกร่งของกราม

เสียงฟ้าร้องคำรามอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับแผ่วลง เหมือนจะให้ความร่วมมือกับความร้อนแรงที่กำลังก่อตัวขึ้นในห้องทำงานแห่งนี้

มือของภาคินเลื่อนต่ำลงไปอีกเล็กน้อย จากเอวคอดกิ่ว ลงไปสัมผัสกับสะโพกผายกลึงกลมของเธอที่ดันชุดกระโปรงผ้าไหมให้ตึงรัด เขาบีบคลึงสะโพกงามนั้นเบาๆ มินตราสะดุ้งเฮือก แต่ไม่ได้ขัดขืน เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงลึกของความปรารถนาที่ยากจะถอนตัว

"คุณเจน..." เธอครางชื่อเขาแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน

เขากดจูบลงไปที่ริมฝีปากของเธออีกครั้ง อย่างดูดดื่มและเร่งเร้า ก่อนจะค่อยๆ ประคองร่างของเธอให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ มินตราทรงตัวแทบไม่อยู่ ความรู้สึกวาบหวามถาโถมเข้าใส่จนขาอ่อนไปหมด

เขาโอบร่างบอบบางของเธอไว้แน่น สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับต้องการจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

"อย่าเล่นกับไฟนะมินตรา" เขาพูดเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่า "ถ้าไฟติดแล้ว... มันจะดับยาก"

คำพูดของเขาทำให้มินตราสะท้านไปทั้งร่าง เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวจากฝ่ามือที่ยังคงกอบกุมสะโพกของเธออยู่ และความจริงที่ว่าความร้อนรุ่มภายในตัวเธอก็ไม่ต่างกันเลย

จู่ๆ แสงไฟในห้องก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ดับไปชั่วขณะเพราะฟ้าผ่า ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว เสียงฝนยังคงตกพรำอยู่ภายนอก แต่ความเร่าร้อนภายในห้องทำงานเมื่อครู่กลับถูกกระชากให้หายไปโดยสิ้นเชิง

ภาคินถอยห่างจากเธอเล็กน้อย เขาสะบัดศีรษะเบาๆ ราวกับจะสะบัดไล่ความคิดบางอย่างออกไปจากสมอง ดวงตาคมกริบของเขากลับมาเย็นชาอีกครั้ง ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

"ขอโทษที" เขาพูดเสียงเรียบ "คงเป็นเพราะอากาศ"

มินตราอ้าปากค้าง เธอไม่คิดว่าเขาจะใช้ข้ออ้างง่ายๆ แบบนั้น ดวงตาคมหวานของเธอฉายแววผิดหวังเล็กน้อย หัวใจที่เคยเต้นระรัวราวกับจะระเบิดบัดนี้กลับมาเต้นช้าลงอย่างเจ็บปวด

"ค่ะ" เธอตอบสั้นๆ ก้มหน้าหลบสายตาเขา ไม่อยากให้เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนของเธอ

"คุณกลับไปได้แล้ว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่กลับมาเป็นปกติ "รายงานเรื่องนั้น ผมจะดูเอง"

มินตราเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง เขาไม่ได้มองเธอแล้ว แต่กลับหันไปมองออกไปนอกหน้าต่าง สายฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมา ราวกับกำลังลบเลือนร่องรอยของความเร่าร้อนที่เพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อครู่

เธอเดินออกจากห้องทำงานของเขาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ผิวแก้มยังคงเห่อร้อน และริมฝีปากยังคงรู้สึกถึงสัมผัสอ่อนโยนทว่าเร่าร้อนของเขา กลิ่นน้ำหอมของเขายังคงติดตรึงอยู่ในปลายจมูก และความปรารถนาที่ไม่ถูกเติมเต็มก็กำลังเผาผลาญอยู่ภายใน

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูห้อง ภาคินก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

"เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับทริปสมุยอาทิตย์หน้า มินตรา" เสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ

เท้าของมินตราหยุดชะงัก ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง แต่คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ทริปสมุย... ในฐานะเลขาฝึกงาน เธอกำลังจะต้องเดินทางไปกับเขาเพียงลำพังงั้นหรือ? และ "เตรียมตัวให้พร้อม" ของเขาหมายถึงอะไรกันแน่? หัวใจของเธอเต้นระรัวอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นจังหวะที่ผสมผสานระหว่างความตื่นเต้นและกังวลอย่างแยกไม่ออก

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: เมื่อค่ำคืนในออฟฟิศจบลงด้วยความเร่าร้อนเกินคาด และความลับที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของคุณเจนกำลังจะถูกเปิดเผย น้องมินจะเตรียมรับมืออย่างไรกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้ และทริปสมุยที่กำลังจะมาถึงจะนำพาอะไรมาให้เธอกับเขาอีก?

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #เลขาฝึกงานvsCEOเย็นชา