เงาอดีตทาบทับรักต้องห้าม: ม่ายเศรษฐีนีคืนสู่คฤหาสน์ ทวงคืนหัวใจและทายาท

[don]

Series 4/15 — ครูพี่เลี้ยงในวังลับ
ตอนที่ 3/4 — อ้างอิงสไตล์: The Crowned Clown period drama

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

กลิ่นอายแห่งความเร่าร้อนยังคงอบอวลอยู่ในทุกอณูของห้องสมุดต้องห้ามแห่งนั้น และในทุกอณูของร่างกายเธอ ดารินทร์พยายามสะบัดภาพคืนแห่งมนตร์สะกดทิ้งไป แต่มันกลับยิ่งย้ำเตือนถึงสัมผัสร้อนแรง เสียงกระซิบพร่า และคำสารภาพที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความสุขที่ฉาบฉวยในชั่วขณะได้แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ถูกถ่วงไว้ในก้นบึ้งของจิตใจ เธอจะทำอย่างไรกับความรู้สึกที่ซับซ้อนนี้ดี? ความรักที่เพิ่งก่อตัวขึ้นท่ามกลางเงามืดของอดีต และการสารภาพที่ทำให้เธอตระหนักว่าเส้นทางนี้ไม่ง่ายเลย

ดารินทร์ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอนที่เธอพักอยู่ภายในคฤหาสน์อันโอ่อ่า ผิวขาวนวลผ่องราวหยกต้องแสงอาทิตย์อ่อนๆ ยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามา แม้จะผ่านค่ำคืนที่แสนยาวนานและเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับยังฉายแววปรารถนาและปวดร้าวในคราเดียวกัน เรือนผมสีดำขลับสลวยยาวกลางหลังถูกรวบเป็นมวยหลวมๆ เผยให้เห็นลำคอระหงอันงดงามที่ประดับด้วยจี้เพชรเม็ดเล็กที่วรินทร์มอบให้เมื่อคืนก่อน มันระยิบระยับเป็นประกายราวกับจะตอกย้ำถึงคำมั่นสัญญาที่ยังไม่ชัดเจน สัมผัสของผ้าซาตินลื่นเนียนที่เธอสวมใส่ยามหลับใหลยังคงหลงเหลืออยู่บนผิว ผสมผสานกับกลิ่นกายหอมอ่อนๆ เหมือนดอกมะลิยามต้องน้ำค้าง ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเธอที่เธอคิดว่าวรินทร์หลงใหล ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันในใจอย่างรุนแรง เธอเป็นครูพี่เลี้ยง เป็นคนนอก แต่หัวใจของเธอมันได้ถูกช่วงชิงไปแล้วอย่างไม่อาจปฏิเสธ เธอมองตัวเองในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนที่เรียบง่าย แต่กลับขับให้รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นของเธอดูโดดเด่น เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายงามได้อย่างลงตัว เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมเป็นตัวเลือก หรือเข้ามาแทรกกลางระหว่างใคร แต่เมื่อความรักเกิดขึ้นแล้ว การที่จะถอนตัวออกไป มันช่างยากเย็นเหลือเกิน

เสียงเคาะประตูห้องเบาๆ ดึงเธอออกจากภวังค์

'น้องดา... อยู่ข้างในไหม' เสียงทุ้มนุ่มลึกของวรินทร์ที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น ทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอสั่นสะท้านไปถึงปลายเท้า เธอเดินไปเปิดประตูช้าๆ เผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์และเจ้าของหัวใจที่กำลังสับสนของเธอในตอนนี้

วรินทร์อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบน เผยให้เห็นแผงอกแข็งแกร่งและผิวสีน้ำผึ้งที่ดูสุขภาพดี ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของเขามีแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด คิ้วเข้มได้รูปขมวดเข้าหากัน ดวงตาคมกริบมองสำรวจเธออย่างอ่อนโยน ราวกับจะอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน มือเรียวยาวแข็งแกร่งของเขาเอื้อมมาแตะบ่าเธอเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยในยามค่ำคืนก่อน กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นกายอบอุ่นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเธอราวกับรอยจูบที่ยังไม่จางหาย ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอใจอ่อน แต่เธอก็ต้องเข้มแข็ง

'พี่อยากคุยกับน้องดา เรื่องเมื่อคืน...' เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบแผ่วเบา ดึงเธอเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับปอยผมที่ปรกหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดต้นคอ ทำให้เธอรู้สึกวาบหวามไปทั้งกาย

ดารินทร์ถอยออกมาเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องตอบเขาอย่างไม่ยอมแพ้ เธอจะต้องสร้างกำแพงกั้นความรู้สึกตัวเองไว้
'ไม่มีอะไรต้องคุยค่ะคุณวรินทร์ เรื่องคืนนั้นถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันเป็นเพียงความผิดพลาดชั่วขณะ'

คำพูดที่สวนทางกับความรู้สึกแท้จริงของเธอหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ ดารินทร์กัดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยเพื่อสะกดอารมณ์ วรินทร์ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นขึ้น สันกรามคมสันเกร็งขึ้นเล็กน้อย แววตาผิดหวังฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขา ราวกับถูกมีดแทงเข้ากลางอก

'น้องดาอย่าพูดแบบนั้นเลยนะ พี่ไม่คิดว่ามันเป็นความผิดพลาด... พี่รู้สึกกับน้องดาจริงๆ'

'แต่คุณวรินทร์มีภรรยาอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ' เธอสวนกลับทันควัน ด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกบิดเป็นเกลียว ภาพของรุ้งนภาในรูปถ่ายฉายเข้ามาในความคิด เธอไม่ต้องการเป็นมือที่สาม

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เสียงนกร้องยามเช้าจากสวนด้านนอกเป็นสิ่งเดียวที่ดังแทรกขึ้นมา วรินทร์ถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบของเขามองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเข้มแข็งและกำแพงที่เธอกำลังสร้างขึ้น

'พี่รู้ว่าน้องดาสับสน แต่เรื่องของพี่กับรุ้งนภา... มันซับซ้อนกว่าที่น้องดาคิดนะ มันเป็นเรื่องของธุรกิจ และครอบครัว'

'ความซับซ้อนของคุณวรินทร์มันไม่ควรจะมาทำลายความรู้สึกของคนอื่นค่ะ ดิฉันไม่ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ที่คลุมเครือแบบนี้' ดารินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุด เธอหันหลังเดินกลับเข้าห้อง ปล่อยให้วรินทร์ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสนไม่ต่างจากเธอ กลิ่นน้ำหอมของเขาค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าในใจเธอ

บ่ายวันนั้น ข่าวการกลับมาของ 'รุ้งนภา' อดีตภรรยาของวรินทร์ ก็แพร่สะพัดไปทั่วคฤหาสน์ราวกับไฟลามทุ่ง ดารินทร์ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาจากบรรดาคนรับใช้ กลิ่นอายความอึดอัดเริ่มคืบคลานเข้ามาในทุกมุมของบ้านหลังใหญ่ ประตูบานเลื่อนไม้สักที่เปิดปิดในจังหวะที่แตกต่างออกไป เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้โบราณที่ดังกังวานขึ้นบ่อยครั้งกว่าปกติ ทุกสิ่งบ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลง ดารินทร์พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เธอจัดการสอนหนังสือให้กับน้องชายของวรินทร์อย่างตั้งใจ ด้วยชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวสะอาดตาที่เธอสวมใส่ เธอดูราวกับนางฟ้าตัวน้อยๆ ที่หลงเข้ามาในเขาวงกตที่ซับซ้อน แต่จิตใจกลับล่องลอยไปไกลกว่าตำราเรียนที่อยู่ตรงหน้า เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวถึงได้ยุ่งเหยิงขนาดนี้ ผู้หญิงคนนั้น... รุ้งนภา เธอจะกลับมาทำไมในตอนนี้?

เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของรุ้งนภา เธอเคยเห็นจากรูปถ่ายเก่าๆ ที่แขวนอยู่ตามโถงทางเดิน รุ้งนภาเป็นหญิงสาวที่สวยสง่า ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาคมกริบแต่แฝงไว้ด้วยความหยิ่งทะนง ท่วงท่าอ่อนช้อยราวกับกิ่งหลิวต้องลม ผมยาวสลวยสีดำขลับที่มักจะถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต เครื่องประดับเพชรพลอยที่ประดับอยู่บนคอระหงและข้อมือเรียวเล็ก ช่างเป็นภาพของผู้หญิงที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมวรินทร์ถึงเคยรักผู้หญิงคนนี้ และเหตุผลอะไรที่ทำให้พวกเขาต้องแยกจากกัน ดารินทร์รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงดอกหญ้าเล็กๆ ที่ถูกมองข้าม เมื่อเทียบกับดอกไม้ที่งามสะพรั่งอย่างรุ้งนภา

'พี่ดาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ดูเหม่อๆ นะ' น้องภาส นักเรียนตัวน้อยเอ่ยถามขึ้นอย่างใสซื่อ ดึงดารินทร์กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง แววตาไร้เดียงสาของน้องภาสทำให้เธอรู้สึกผิด เธอไม่ควรเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับการสอน

'เปล่าจ้ะ พี่แค่คิดอะไรเพลินๆ น่ะ มาเรียนกันต่อดีกว่านะ วันนี้เราจะเรียนเรื่องประวัติศาสตร์อาณาจักรโบราณกันนะ'

ดารินทร์ยิ้มบางๆ ให้กับเด็กชาย แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่น เธอไม่รู้ว่าการกลับมาของรุ้งนภาจะส่งผลอย่างไรต่อสถานะของเธอในบ้านหลังนี้ หรือที่สำคัญกว่านั้นคือ สถานะของเธอในหัวใจของวรินทร์ และเธอจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้หรือไม่ในวังวนแห่งอำนาจและอดีตอันซับซ้อนนี้

ในยามเย็น ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย สร้างบรรยากาศเศร้าหมองและเย็นเยือกให้กับคฤหาสน์เก่าแก่ เสียงหยาดฝนกระทบหลังคาและหน้าต่างดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับกำลังสะท้อนความปั่นป่วนในใจของเธอ เสียงรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้โบราณ ดารินทร์กำลังจะเดินไปที่ห้องครัว แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามาในโถงทางเดินพร้อมกับวรินทร์ที่เดินตามเข้ามาติดๆ แววตาของวรินทร์ดูอ่อนลงเมื่ออยู่กับรุ้งนภา หรือเธอคิดไปเอง?

รุ้งนภาวันนี้สวยสง่ายิ่งกว่าในรูปถ่าย เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีแดงเลือดนกที่โอบรัดเรือนร่างอรชรได้อย่างพอดีเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่เย้ายวนและชวนมอง ผมยาวสลวยสีดำขลับถูกม้วนเกล้าขึ้นอย่างประณีต เผยให้เห็นลำคอระหงระหับประดับด้วยสร้อยเพชรเม็ดงามที่ทอประกายระยิบระยับเข้ากับแสงไฟสลัวๆ ของโถงทางเดิน ส่องประกายวับวาวราวกับดวงดาว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ่งบอกถึงรสนิยมอันสูงส่งและฐานะอันมั่งคั่งของเธอ มันเป็นกลิ่นที่แตกต่างจากกลิ่นดอกมะลิอ่อนๆ ของเธออย่างสิ้นเชิง

ดารินทร์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงแค่เงาจางๆ ในมุมหนึ่งของคฤหาสน์แห่งนี้ เมื่อเทียบกับแสงเจิดจรัสที่แผ่ออกมาจากรุ้งนภา ความรู้สึกด้อยค่าเข้าปกคลุมหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

รุ้งนภาหันมาเห็นดารินทร์พอดี ดวงตาคมกริบของเธอกวาดมองดารินทร์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ที่มุมปาก แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนมีดคมกริบที่กรีดลึกเข้ามาในหัวใจของดารินทร์อย่างช้าๆ

'คุณคะ ใครกันคะ' เสียงหวานใสแต่เจือด้วยความเย็นชาเอ่ยขึ้น เธอหันไปถามวรินทร์ โดยไม่ได้ละสายตาไปจากดารินทร์ราวกับกำลังสำรวจสิ่งแปลกปลอม

วรินทร์ก้าวเข้ามาข้างๆ ดารินทร์อย่างปกป้อง ใบหน้าของเขามีแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด และดูจะอึดอัดกับสถานการณ์นี้ไม่น้อย มือเรียวยาวแข็งแกร่งของเขากำแน่นเล็กน้อย ราวกับต้องการระงับอารมณ์บางอย่าง
'รุ้งนภา นี่น้องดา ครูพี่เลี้ยงของภาสครับ น้องดาเพิ่งเข้ามาทำงานไม่นาน'

รุ้งนภาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จ้องมองดารินทร์อีกครั้งราวกับกำลังประเมินค่าอย่างละเอียดลออ ก่อนจะหันไปทางวรินทร์ด้วยท่าทางสงสัย
'ครูพี่เลี้ยงเหรอคะ ดิฉันไม่เห็นคุณบอกว่าจะมีครูพี่เลี้ยงคนใหม่เลยนี่คะ ดิฉันจำได้ว่าคนเก่า...'

'ผมเพิ่งจ้างเมื่อไม่นานมานี้ครับ รุ้งนภา คุณพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมให้คนรับใช้พาคุณขึ้นไปที่ห้อง' วรินทร์ตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาท่าทีให้เป็นปกติที่สุด แต่ดารินทร์สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดในน้ำเสียงของเขา

ดารินทร์รู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากรุ้งนภาอย่างหนักหน่วง เธอพยายามสงบสติอารมณ์และยกมือไหว้รุ้งนภาอย่างนอบน้อมที่สุดตามมารยาทไทย
'สวัสดีค่ะคุณรุ้งนภา ดิฉันดารินทร์ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ'

รุ้งนภาเพียงแค่พยักหน้ารับเล็กน้อย มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและเยาะเย้ย
'ยินดีค่ะ... ดารินทร์'

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็นไหลวนอยู่รอบตัวคนทั้งสาม ดารินทร์สัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่เป็นมิตรจากรุ้งนภาอย่างชัดเจน เธอรู้ตัวดีว่าการมาถึงของผู้หญิงคนนี้จะนำมาซึ่งพายุแห่งอารมณ์ที่รุนแรงกว่าสายฝนที่กำลังตกอยู่ข้างนอกเสียอีก และพายุนี้คงจะถาโถมใส่เธออย่างไม่ทันตั้งตัว

วันรุ่งขึ้น รุ้งนภาก็เริ่มแสดงบทบาท 'ภรรยาเก่าที่กลับมาทวงคืน' อย่างชัดเจน เธอเข้ามาดูแลกิจการบ้านช่องราวกับยังเป็นเจ้าของ มักจะเดินเฉียดไปเฉียดมาใกล้ๆ วรินทร์เสมอ และมักจะส่งสายตาเย็นชามาทางดารินทร์อยู่บ่อยครั้ง ดารินทร์รู้สึกอึดอัดและอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก ราวกับอากาศในคฤหาสน์แห่งนี้เริ่มเบาบางลง เธอได้ยินเสียงหัวเราะของรุ้งนภาและวรินทร์จากห้องนั่งเล่น เสียงเปียโนที่รุ้งนภาบรรเลงเพลงโปรดของวรินทร์ดังแว่วมา ดารินทร์รู้ดีว่านี่คือการแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

คืนหนึ่ง ดารินทร์กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดยามดึก ซึ่งกลายเป็นสถานที่ที่เธอเคยมีความทรงจำอันเร่าร้อนกับวรินทร์ เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสีครีมอ่อนที่ให้สัมผัสเย็นสบายกับผิวขาวนวลผ่อง เผยให้เห็นลาดไหล่มนและเรียวขาที่โผล่พ้นชายผ้าออกมาเล็กน้อย ผมดำขลับของเธอกระจายอยู่บนหมอนอย่างไม่เป็นระเบียบ เธอพยายามทำเป็นไม่สนใจเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ๆ แต่กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของวรินทร์ที่โชยมากับลมก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกำหนังสือในมือแน่นราวกับจะหาที่ยึดเหนี่ยวในสถานการณ์ที่เปราะบางนี้

วรินทร์ยืนอยู่ข้างๆ เธอ มือเรียวยาวของเขาวางลงบนไหล่เปลือยเปล่าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสร้อนผ่าวทำให้ดารินทร์สะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองเขา ใบหน้าหล่อเหลาของเขามีแววเหนื่อยล้า แต่ดวงตาคมกริบยังคงเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ และความเจ็บปวดที่เขาเก็บงำไว้ภายใน

'น้องดา... พี่ขอโทษนะที่ทำให้ลำบากใจ พี่รู้ว่ามันไม่ง่ายเลยสำหรับน้องดา'

เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาราวกับลมหายใจ แต่กลับหนักแน่นพอที่จะทำให้หัวใจของเธอบีบรัด เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตัดพ้อ ดวงตาคมกริบของเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามหาคำตอบที่เธอต้องการ

'คุณวรินทร์ไม่เห็นจะต้องมาขอโทษเลยค่ะ ดิฉันเป็นแค่ครูพี่เลี้ยงคนหนึ่ง จะไปสำคัญอะไรกับคุณวรินทร์คะ'

วรินทร์ส่ายหน้าช้าๆ มืออีกข้างของเขาไล้ไปตามเส้นผมดำขลับของเธออย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอยิ่งทำให้เขาไม่อยากปล่อยเธอไป เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาอีกครั้ง

'น้องดาสำคัญกับพี่นะ สำคัญมาก... มากกว่าที่น้องดาคิด'

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของดารินทร์เต้นแรงอีกครั้ง ความหวังริบหรี่เริ่มส่องแสงเข้ามาในจิตใจที่มืดมิดของเธอ แต่แล้วเสียงหวานใสแต่แฝงความเย็นชาของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟฟ้าช็อต แสงเทียนบนโต๊ะทำงานสั่นไหวเล็กน้อยราวกับจะสะท้อนความปั่นป่วนในใจของผู้ที่อยู่ในห้อง

'คุณคะ ไม่คิดเลยนะคะว่าดึกดื่นป่านนี้แล้วคุณยังต้องมา 'ดูแล' ครูพี่เลี้ยงคนใหม่ด้วยตัวเองถึงในห้องสมุดเลยเหรอคะ ฉันนึกว่าห้องนี้มีไว้สำหรับอ่านหนังสือเท่านั้น'

รุ้งนภายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคน ดวงตาคมกริบจ้องมองดารินทร์อย่างเหยียดหยาม มุมปากของเธอประดับด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่ทำให้ดารินทร์รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในอากาศหนาวจัด รุ้งนภาในชุดนอนผ้าไหมซาตินสีดำสนิทที่ขับให้ผิวของเธอดูขาวผ่องตัดกับเครื่องเพชรเม็ดงามที่คอของเธอยังคงทอประกายระยิบระยับเข้ากับแสงสลัวๆ ของห้องสมุดราวกับดวงตาที่จับจ้อง มันคือความงามที่อันตรายและทรงอำนาจ

วรินทร์หน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามจะอธิบาย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ
'รุ้งนภา... เธอเข้าใจผิดนะ เราแค่คุยกันเรื่องภาส'

รุ้งนภาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ากลัวและเย็นชา เธอก้าวเข้ามาใกล้ดารินทร์อย่างช้าๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความท้าทาย
'เข้าใจผิดเหรอคะ หรือว่าฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญไปหรือเปล่าคะ คุณคงลืมไปแล้วสินะคะว่าที่นี่คือบ้านของเรา และไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาเหยียบย่ำมัน... หรือแย่งชิงสิ่งที่เคยเป็นของฉันไป'

คำพูดของเธอเต็มไปด้วยอำนาจและความไม่พอใจ ดารินทร์รู้สึกราวกับมีใครเอาน้ำเย็นสาดเข้าใส่ เธอรู้แล้วว่ารุ้งนภากลับมาเพื่ออะไร และเธอจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากวรินทร์ไปจากเธอได้ หากวรินทร์เลือกที่จะต่อสู้เพื่อเธอ เธอก็พร้อมจะต่อสู้เคียงข้างเขา

รุ้งนภายิ้มอย่างมีชัย ก่อนจะหันไปทางวรินทร์ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที
'คุณคะ พรุ่งนี้คุณพ่อของรุ้งนภาจะมาเยี่ยมนะคะ และท่านอยากจะคุยเรื่อง 'อนาคต' ของเราสองคน ท่านบอกว่ามีเรื่องสำคัญอยากจะหารือ โดยเฉพาะเรื่อง... ทายาท'

คำพูดสุดท้ายนั้นเป็นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของดารินทร์ เธอได้แต่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น มองดูวรินทร์ที่ใบหน้าซีดเผือดไปอีกครั้ง เขาถูกบีบให้เลือกระหว่างอดีตที่ผูกมัดด้วยภาระหน้าที่กับตระกูลที่ทรงอำนาจ และความรักที่เพิ่งจะเบ่งบานกับครูพี่เลี้ยงธรรมดาๆ อย่างเธอ ดารินทร์รู้ดีว่าเธอจะต้องต่อสู้เพื่อความรักครั้งนี้... แต่เธอจะต่อสู้กับอำนาจและอดีตอันยาวนานของตระกูลวรินทร์ได้อย่างไร? โดยเฉพาะเมื่อมีคำว่า 'ทายาท' เข้ามาเกี่ยวข้อง สิ่งที่เคยเป็นแค่ความเข้าใจผิดอาจกลายเป็นความจริงที่เธอต้องยอมรับ...

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: ค่ำคืนในห้องสมุดต้องห้ามได้ทำให้ดารินทร์และวรินทร์ผูกพันกันลึกซึ้ง แต่การกลับมาของรุ้งนภา อดีตภรรยาพร้อมข้อเรียกร้องเรื่อง 'ทายาท' ได้สร้างกำแพงกั้นกลางความรักของพวกเขา ดารินทร์จะตัดสินใจสู้เพื่อความรัก หรือยอมแพ้ต่ออำนาจและอดีตที่โหมกระหน่ำ?

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #ครูพี่เลี้ยงในวังลับ