เงาสะท้อนในคืนที่ฝนพรำ: คำสารภาพใต้กระจก

[don]

ผมกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกครั้ง รู้สึกถึงความเปียกชื้นจากน้ำตาของเธอที่ซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ สองเท้าของเรายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอนที่สะท้อนภาพของเราสองคนคล้ายภาพวาดสีหม่นของหว่องกาไว แสงไฟนีออนสีชมพูจากร้านอาหารข้างนอกสาดเข้ามาเพียงริบหรี่ สร้างเงาที่เต้นระบำไปตามแรงลมและหยาดฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำไม่หยุด เสียงฟ้าคะนองครืนๆ เป็นระยะคล้ายจะตอกย้ำถึงความไม่แน่นอนที่กำลังเล่นงานชีวิตของผมในตอนนี้ "พี่... เขา... เขาไม่ปล่อยเราแน่" เสียงของแพรพร่าไปกับสะอื้น ผมพยายามทำให้ตัวเองสงบลง ทว่าหัวใจกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก

ผมเชยคางเธอขึ้นมาอย่างแผ่วเบา สบตาที่แดงก่ำและฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตา "ใครคือเขาแพร? คนที่เธอกลัวขนาดนี้" ผมถาม เบาหวิว แทบจะเป็นเสียงกระซิบ กลัวว่าถ้าถามดังกว่านี้ ความจริงที่กำลังจะเอ่อล้นออกมาจะกระแทกใจจนแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี แพรเม้มปากแน่น เธอเงยหน้ามองภาพสะท้อนของเราในกระจก แล้วสายตาเธอก็เลื่อนมามองผม ใบหน้าของเธอขาวซีดราวกับไร้ซึ่งเลือดฝาด "พี่จำได้ไหม ที่หนูเคยบอกว่ามี... 'คนคนนั้น' ที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง... คนที่ควบคุมน้องนุ่น... และทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับพี่..." เสียงเธอขาดห้วงไป ภาพของน้องนุ่นที่หายไปกับนที แฟนเก่าของผมและน้องชายฝาแฝดของแพรยังคงติดอยู่ในใจผม มันเหมือนหนามทิ่มแทงที่ฝังลึกและรอวันที่จะอักเสบ

"เขา... เป็นเหมือนเงาของตระกูลเรา" แพรพูดต่อ เสียงเธอเริ่มมั่นคงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเธอตัดสินใจจะเปิดเผยความจริงที่ถูกเก็บงำมานานปี "เขาคือคนที่... ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง... แต่เขาคือคนที่สั่งให้น้องนุ่นทำทุกอย่าง... รวมถึงเรื่องของเราด้วย"

ประโยคนั้นมันเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจผมอย่างจัง ความจริงที่ว่าผมเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งในกระดานเกมอันซับซ้อนนี้มันเจ็บปวดอย่างไม่อาจยอมรับได้ เรื่องของเรา? หมายความว่าน้องนุ่นเข้ามาในชีวิตผม เพราะ... คนคนนั้นงั้นเหรอ? แล้วน้องแพรล่ะ? เธอที่เข้ามาเติมเต็มช่องว่างในใจผม เธอที่ทำให้ผมรู้สึกว่ายังมีแสงสว่างอยู่บ้างในความมืดมิด ผมมองเข้าไปในดวงตาของแพรที่สะท้อนความกลัวและความเจ็บปวด ผมเห็นความสับสนในแววตาตัวเองที่ฉายอยู่ในดวงตาของเธอ "แล้วเธอ... แพร... เธอเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้?" ผมถามเสียงพร่า ความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธ ความผิดหวัง และความปรารถนาที่ยากจะควบคุม

แพรหลับตาลง เธอถอนหายใจยาวเหยียดราวกับแบกรับโลกทั้งใบไว้บนบ่า "พี่คะ... ที่หนูต้องมาใกล้ชิดกับพี่... ส่วนหนึ่งก็เพราะเขา... เขาอยากรู้ความเคลื่อนไหวของพี่... และน้องนุ่นที่หายไป... เขาใช้หนูเป็นเครื่องมือ"

ผมปล่อยมือจากคางเธอช้าๆ ความรู้สึกชาแล่นไปทั่วร่าง มันเป็นความผิดหวังระคนกับความสับสนที่กัดกินหัวใจ ความสัมพันธ์ที่เราสร้างมา ความรู้สึกดีๆ ที่ผมมีให้เธอ มันเป็นแค่... เกมงั้นเหรอ? เป็นเพียงการแสดงเพื่อผลประโยชน์ของใครบางคนงั้นเหรอ? โลกของผมมันเหมือนกำลังจะพังทลายลงมาอีกครั้งหลังจากที่เพิ่งเริ่มประกอบร่างขึ้นมาใหม่

"แต่พี่เชื่อหนูนะ" แพรเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง มือเล็กๆ ของเธอคว้ามือผมที่กำลังจะหลุดจากเอวเธอ ดวงตาเธอวอนขอ เต็มไปด้วยความจริงใจที่ทำให้ผมสับสนจนแทบคลั่ง "ตอนแรกมันอาจจะใช่... แต่ตอนนี้... หนู... หนูไม่รู้จะอยู่ยังไงถ้าไม่มีพี่แล้วจริงๆ ค่ะ"

ลมหายใจของผมสะดุด ผมมองเข้าไปในดวงตาของเธอ มันมีประกายของความจริงใจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ผมอยากจะเชื่อเธอเหลือเกิน หรือผมแค่อยากจะเชื่อเพราะใจผมมันเรียกร้องหาเธอจนทนไม่ไหว? "แพร..." ผมครางชื่อเธอออกมาแผ่วเบา ชื่อที่ผมเรียกขานยามโหยหาและยามที่ปรารถนา

"ครับพี่" เธอตอบ ผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูจากเส้นผมของเธอ มันเป็นกลิ่นที่ผมคุ้นเคยและหลงใหลอย่างไม่มีวันเบื่อ น้ำตาของเธอยังคงไหลไม่หยุด แต่ตอนนี้เธอไม่ได้สะอื้นแล้ว เธอกำลังสารภาพความจริงที่เจ็บปวดที่สุดของหัวใจเธอให้ผมได้รับรู้

ผมค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาชิดอีกครั้ง จูบซับน้ำตาที่แก้มเธอ แพรตอบรับจูบนั้นอย่างอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความต้องการ มือเธอเลื่อนขึ้นโอบรอบคอผม เล็บของเธอจิกเบาๆ ที่ต้นคอ ผมรู้สึกถึงรสเค็มจากน้ำตาที่ปะปนกับความหวานจากริมฝีปากของเธอ ลิ้นของเราเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน ความร้อนรุ่มภายในตัวผมเริ่มก่อตัวขึ้น พายุฝนข้างนอกยิ่งโหมกระหน่ำเหมือนจะรู้ว่าข้างในห้องนี้ก็มีพายุแห่งอารมณ์ที่รุนแรงไม่แพ้กัน ผมโหยหาเธออย่างบ้าคลั่ง ความต้องการที่รุนแรงจนลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปชั่วขณะ

"พี่... หนูไม่ไหวแล้ว" แพรครางแผ่วเบา เธอสอดกายเข้าหาผมจนสัมผัสได้ถึงความร้อนของเราสองคน ผมรู้สึกถึงความแน่น ความฟิตที่คุ้นเคย มันทำให้ผมแทบจะระเบิด มือของผมเลื่อนลงไปลูบไล้สะโพกของเธอ กระโปรงชุดนอนผ้าซาตินลื่นๆ ของเธอแทบไม่มีน้ำหนักอะไรเลย ผมสัมผัสได้ถึงเนื้อนุ่มๆ ที่อยู่ใต้เนื้อผ้า มือของผมสอดเข้าไปใต้ชายกระโปรง ลูบไล้ต้นขาเรียวเนียนของเธออย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปสูงกว่านั้น

"แพร... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้" ผมถามเสียงพร่า แม้จะโกรธในความจริงที่เธอปิดบัง แต่ร่างกายของผมกลับทรยศ หัวใจเต้นแรง ความต้องการที่รุนแรงเข้ามาแทนที่ความโกรธ แพรส่ายหน้า "หนูขอโทษ... แต่หนูแค่ต้องการพี่"

เธอพูดพลางถอยหลังไปช้าๆ ทำให้ร่างของผมเคลื่อนตามไปติดๆ จนแผ่นหลังของเราแนบชิดกับกระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพรางๆ ของเราอยู่ตรงหน้า ผมเห็นตัวเองกอดรัดแพรจากด้านหลัง มือของผมลูบไล้ไปทั่วร่างของเธอ แพรในภาพสะท้อนเงยหน้าขึ้นมองผมผ่านกระจก ใบหน้าของเธอแดงก่ำจากอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ดวงตาฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาและไฟปรารถนาที่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้ "พี่... หนูอยากให้พี่... เห็นตัวเองในตัวหนู" เธอพูดเสียงกระเส่า พลางเอื้อมมือมาจับมือผมที่กำลังลูบไล้หน้าท้องของเธอแล้วนำมันลงไปต่ำกว่านั้น สู่จุดที่ซ่อนเร้นที่สุดของเธอ

"อ๊ะ... ตรงนั้นพี่... นั่นแหละ" เธอครางเมื่อนิ้วของผมสัมผัสเข้ากับความชุ่มฉ่ำที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงชั้นในตัวจิ๋วของเธอ ผมรู้สึกถึงความเปียกแฉะที่ไหลซึมออกมาจากกลีบกุหลาบของเธอ มันบ่งบอกถึงความปรารถนาที่เธอมีให้ผมอย่างไม่ปิดบัง ความปรารถนาของผมปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง ผมเห็นภาพของเราในกระจก ร่างกายที่แนบชิดกันจนแทบเป็นหนึ่งเดียว ความจริงที่เจ็บปวดถูกกลืนหายไปชั่วขณะด้วยแรงดึงดูดของร่างกายที่ยากจะต้านทาน

ผมกระซิบข้างหูเธอ เสียงของผมแหบพร่า "เธอรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน... ถ้าคนคนนั้นรู้เรื่องของเรา" ผมยังคงได้ยินข่าวกรมอุตุฯ ที่เตือนเรื่องฝนตกหนักทั่วกรุงเมื่อเย็นนี้ในหัว มันเป็นเหมือนสัญญาณเตือนภัยที่ดังอยู่ตลอดเวลา

แพรหัวเราะคิกคักออกมาเล็กน้อย "ก็ดีสิคะ... เขาจะได้รู้ว่าหนูไม่ได้เป็นของเขาคนเดียว" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความท้าทายและความขบถ เธอใช้กระจกเป็นพยาน ในขณะที่ผมกำลังสัมผัสความลับที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเธอ ลูบไล้ไปตามเส้นโค้งเว้าที่อ่อนช้อย และความเปียกชื้นที่เย้ายวนจนผมแทบอดใจไม่ไหว

"พี่ใหญ่จัง... ครับพี่ๆ" เธอครางในลำคอ เสียงอ้อนวอนของเธอทำให้เลือดในกายผมสูบฉีด ผมปลดสายเสื้อของเธอออกช้าๆ มองดูภาพสะท้อนของไหล่เนียนเปลือยเปล่าที่ปรากฏขึ้นในกระจก แล้วค่อยๆ ดึงเสื้อชุดนอนของเธอลงมาจนมันกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นแผ่นหลังที่งดงามและเรียบเนียน ผมก้มลงจูบต้นคอของเธอ สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมและรสชาติที่เย้ายวนจนผมไม่อาจต้านทาน

"อ๊า... แรงอีกค่ะพี่... หนูชอบ" แพรบอก เสียงของเธอขาดห้วง เมื่อผมเริ่มจูบไล่ลงไปตามแผ่นหลังของเธอ ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วตัวเธอทำให้ผมแทบคลั่ง ผมบดเบียดร่างกายของผมเข้ากับสะโพกของเธอจากด้านหลัง ความรู้สึกถึงความฟิต ความแคบที่พร้อมจะรับผมเข้ามา มันทำให้ผมแทบจะระเบิดออกมาเดี๋ยวนี้ ผมต้องการเธอจนเกินจะควบคุม

ผมพลิกร่างของแพรให้หันมาเผชิญหน้ากับผมในขณะที่เรายังคงยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานนั้น แพรใช้มือเล็กๆ ของเธอโอบรอบคอผม ผมเห็นภาพตัวเองกำลังจูบเธออย่างดูดดื่มในกระจกเงา และเห็นน้ำตาของเธอที่ไหลรินอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความกลัว แต่เป็นหยาดน้ำตาแห่งความสุขและความสมปรารถนาที่เอ่อล้นออกมา

"พี่เก่งจัง... อื้อออ" เธอครางชื่อผมซ้ำๆ เมื่อผมอุ้มเธอขึ้นมา แล้วขาเรียวของเธอก็เกี่ยวรัดรอบเอวผมไว้แน่น ผมประคองเธอให้เข้าไปในอ้อมกอด ผมจ้องมองภาพสะท้อนของเราในกระจก ร่างที่เปลือยเปล่าที่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง แพรซบหน้าลงกับไหล่ของผม ปลายนิ้วของเธอจิกเบาๆ ที่แผ่นหลังของผม เสียงครางของเธอเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อการเคลื่อนไหวของผมเริ่มเป็นจังหวะ เธอโยกตามผมอย่างไม่ขาดสาย ผมรับรู้ถึงความฟิต ความฉ่ำที่โอบล้อมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย แพรเป็นเหมือนดอกไม้ที่บานสะพรั่งอยู่ใต้สายฝน ผมจูบซับน้ำตาที่แก้มเธอ สลับกับการจูบปากอย่างดูดดื่มเพื่อปลอบประโลมและเร่งเร้าความปรารถนาของเรา

ผมเห็นภาพของตัวเองและแพรในกระจก เราเคลื่อนไหวพร้อมกันราวกับเป็นหนึ่งเดียว ใบหน้าของแพรแดงก่ำ ดวงตาปิดสนิท ปากของเธอเผยอออกเล็กน้อยส่งเสียงครางที่ทำให้ผมแทบคลั่ง ผมจูบซับเหงื่อที่หน้าผากของเธอ แล้วเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอีก ความรู้สึกร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะทะลุผ่านขีดจำกัดทั้งหมดที่มี ผมมองเห็นแววตาของแพรในกระจก เธอกำลังสั่นสะท้านไปกับความสุขที่ผมมอบให้ มันทำให้ผมรู้สึกยิ่งใหญ่และปรารถนาเธอมากยิ่งขึ้นไปอีก

"อื้อออ... พี่คะ... หนู... หนูไม่ไหวแล้ว" แพรคราง ผมรู้สึกถึงแรงกระตุกเบาๆ จากร่างของเธอ เธอขยับสะโพกตามผมอย่างต่อเนื่อง ก่อนที่ร่างกายของเธอก็จะเกร็งขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงครางที่ยาวนานดังออกมาจากลำคอของเธอ ผมรับรู้ถึงความฟิตที่ยิ่งแน่นขึ้น ความเปียกฉ่ำที่ปะทุออกมาไม่หยุด มันเป็นเหมือนน้ำพุที่กำลังเอ่อล้นออกมาจากตัวเธอ

ผมยังคงจ้องมองภาพสะท้อนของเราในกระจก เห็นใบหน้าของเธอที่บิดเบี้ยวไปด้วยความสุขสม ผมรู้สึกถึงแรงกระตุกที่ร่างกายของเธอเป็นระลอกๆ ผมกอดเธอแน่นขึ้นแล้วเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นกว่าเดิมอีก ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่างของผม มันเป็นความสุขที่ผสมผสานกับความอันตราย ความลับที่ถูกเปิดเผย ความกลัวที่ยังคงคุกคาม แต่ในขณะนี้ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเธอ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความสุขที่ผมกำลังมอบให้เธอ

ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถึงจุดสูงสุด ผมซบหน้าลงกับบ่าของเธอแล้วระบายความอัดอั้นออกมาทั้งหมด เสียงครางของผมปะปนไปกับเสียงหอบของเธอ เราสองคนยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ในอ้อมกอดของกันและกัน ร่างกายของเรายังคงสั่นระริกจากความสุขสมที่เพิ่งผ่านไป ผมมองภาพสะท้อนในกระจก เห็นร่างที่เปลือยเปล่าของเราที่ยังคงแนบชิดกัน เหงื่อไหลซึมไปทั่วร่าง แต่ในแววตาของแพรที่สะท้อนอยู่ในกระจก ผมเห็นความผ่อนคลายและความสุขที่แท้จริงที่เธอไม่เคยแสดงให้ใครเห็น

นอกหน้าต่าง เสียงฝนยังคงตกหนัก แต่ไม่ได้รู้สึกถึงความหนาวเย็นอีกต่อไป ข่าวกรมอุตุฯ ที่เตือนเรื่องฝนตกหนักทั่วกรุงเมื่อเย็นนี้ไม่ได้ทำให้ผมกังวลอีกแล้ว ราคาทองในประเทศที่ลดลง 150 บาทวันนี้ก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของผม ตอนนี้มีแค่ผมกับแพร กับความจริงที่เจ็บปวดและสุขสมปะปนกันไป มันเป็นเหมือนความสมดุลที่เปราะบางที่ผมไม่อยากให้มันแตกสลายไป

ผมค่อยๆ วางเธอลง แพรยังคงเกาะเกี่ยวผมไม่ปล่อย เธอซบหน้าลงกับอกของผม "หนูรักพี่นะ..." เธอพูดเสียงแผ่วเบา ผมกอดเธอแน่นขึ้น "พี่ก็รักเธอ" ผมจูบกลางหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน มันเป็นคำสัญญาที่ผมมอบให้เธอท่ามกลางพายุฝนและอันตรายที่มองไม่เห็น

แต่ความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน จู่ๆ โทรศัพท์ของแพรที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็สั่นครืน ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ มันเป็นเบอร์แปลก แต่ข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอนั้นกลับทำให้หัวใจของผมหล่นวูบราวกับถูกกระชากลงสู่หุบเหวที่มืดมิด

"เห็นทุกอย่าง... และรู้ทุกเรื่อง"

ผมมองหน้าแพร เธอเองก็เห็นข้อความนั้นเหมือนกัน ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว สภาพของผมกับแพรที่เพิ่งผ่านพ้นความเร่าร้อนมาหมาดๆ มันเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ความรู้สึกอันตรายกลับมาอีกครั้ง และมันอยู่ใกล้กว่าที่คิด ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจเย็นยะเยือกที่เป่ารดต้นคอ

ปล.1 พี่ๆ ครับ บางทีความจริงที่เจ็บปวด ก็ทำให้คนเราโหยหาความสุขจนแทบคลั่งได้จริงๆ ครับ ยิ่งรู้ว่าอันตรายอยู่ใกล้แค่เอื้อม ใจมันยิ่งเตลิดไปไกล
ปล.2 ส่วนเรื่องปลากรอบ... คืนนี้คงไม่เหมาะจะพูดถึงแล้วครับพี่ๆ บรรยากาศมันตึงเครียดจนผมลืมหายใจไปชั่วขณะเลย
ปล.3 พรุ่งนี้ผมจะพาพี่ๆ ไปดูว่า 'คนคนนั้น' ที่แพรกลัวนักกลัวหนา เขาเป็นใครกันแน่ และเขาต้องการอะไรจากพวกเรา

อยากชวนพี่ๆ คุยกันครับ:
1. ถ้าพี่ๆ เจอสถานการณ์ที่คนที่เรารักบอกว่าเข้ามาหาเราเพราะถูกบังคับ แต่ตอนนี้รักเราจริงๆ พี่ๆ จะเลือกเชื่อหรือไม่ครับ?
2. ความกลัวกับความรัก มันอยู่คู่กันได้จริงเหรอครับ? แล้วอะไรจะชนะ?
3. พี่ๆ เคยรู้สึกว่ามีใครบางคนเฝ้าดูเราอยู่ตลอดเวลาไหมครับ ทั้งที่รู้และไม่รู้?
4. ถ้าพี่ๆ ต้องเลือกจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแต่มีภัยคุกคาม กับชีวิตที่สงบแต่ไม่มีเธอ พี่ๆ จะเลือกอะไรครับ?
5. จากเบาะแสที่แพรให้มา พี่ๆ คิดว่า 'คนคนนั้น' คือใครกันแน่ครับ?

Reward DM: สำหรับพี่ๆ ที่ DM มา ผมมีรูปบรรยากาศห้องในคืนฝนพรำแบบ Cinematic อีก 2 ใบครับ

พรุ่งนี้: ใครคือเงาที่คอยบงการ และเขากำลังต้องการอะไรจากผม?