ความลับที่ปวดร้าว: รักต้องห้ามกับโรคร้ายและคู่หมั้นที่รออยู่

[don]

Series 5/15 — หมอสาวกับผู้ป่วยปริศนา
ตอนที่ 3/4 — อ้างอิงสไตล์: Doctor Romantic + Hospital Playlist

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

EP3: ความลับโรคแท้

แสงแรกของยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงของห้องชุดสุดหรูใจกลางสาทร ร่างบอบบางของพญ.ภัทรียา หรือหมอแพรว ค่อยๆ ขยับกายภายใต้ผ้าห่มซาตินเนื้อนุ่มละเอียดดุจแพรไหม เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ยังคงกรุ่นอยู่บนผิวขาวผ่องเนียนละเอียดราวกับกลีบดอกไม้ ผิวอมชมพูของเธอเปล่งประกายอ่อนๆ ภายใต้แสงสีทองอร่ามที่ลอดผ่านเข้ามา ผมยาวสลวยสีดำขลับที่เคยถูกจัดแต่งอย่างพิถีพิถันเมื่อคืน บัดนี้แผ่กระจายอยู่บนหมอนผ้าไหมสีครีมยับย่นอย่างเป็นธรรมชาติ ผ้าซาตินเย็นลื่นไหลไปตามสรีระที่งดงามราวกับนางแบบในยามที่เธอพลิกตัวช้าๆ เส้นโค้งเว้าของเอวบางสะคราญตาเผยขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะซ่อนหายไปใต้ผืนผ้า แพรวค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคมหวานที่มักจะฉายแววฉลาดเฉลียวและมุ่งมั่นยามอยู่ในชุดเสื้อกาวน์ บัดนี้กลับฉายแววพร่ามัวจากความเหนื่อยล้าและความสุขสมที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อค่ำคืน รสจูบเร่าร้อนยังติดตรึงอยู่บนริมฝีปากอิ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับกลิ่นแป้งอ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเธอเอง และกลิ่นหอมกรุ่นของกายบุรุษข้างกายที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวบนหมอนข้างตัวเธอ กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของอโณทัยยังคงอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ทำให้หัวใจของแพรวเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป

เธอหันไปมองร่างสูงที่นอนตะแคงหันหลังให้ เขามีนัยน์ตาที่มักจะฉายแววลึกลับอยู่เสมอเมื่อแรกเจอ คิ้วเข้มได้รูปรับกับสันจมูกโด่งคม สันกรามแข็งแกร่งและคมชัดบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นและอำนาจ มือหนาที่เคยโอบกระชับและประคองเธอไว้เมื่อคืนนี้อย่างอ่อนโยนแต่เปี่ยมด้วยแรงปรารถนา บัดนี้ดูสงบนิ่งอยู่บนผ้าห่ม ผ้าไหมเนื้อดีที่คลุมร่างเขาอยู่นั้นนุ่มลื่นดุจผิวของเขาเอง เสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้เธอคิดว่าเขายังหลับอยู่ ทว่า... คำพูดสุดท้ายของเขาเมื่อคืนนี้ยังดังก้องอยู่ในใจเธออย่างชัดเจน "มีบางอย่างที่คุณต้องรู้... บางอย่างที่ซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" มันคือคำสารภาพที่มาพร้อมกับความเร่าร้อน ทิ้งความคลุมเครือและความกังวลไว้ในใจเธออย่างหนักหน่วง ราวกับก้อนเมฆดำทะมึนที่เริ่มก่อตัวขึ้นเหนือท้องฟ้าแห่งความสุขที่เพิ่งจะเริ่มต้น

แพรวพลิกตัวนอนหงาย ปล่อยสายตาให้ทอดมองเพดานสูงที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลเจียระไนอย่างประณีตสะท้อนแสงวิบวับยามเช้า คอนโดมิเนียมของอโณทัยแห่งนี้หรูหราสมฐานะเศรษฐีหุ้นผู้ทรงอิทธิพล บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นตุบๆ แต่ความเงียบนั้นกลับไม่ได้ช่วยให้จิตใจเธอสงบลงได้เลย ภาพความทรงจำเมื่อคืนยังคงชัดเจนราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นสัมผัสอันอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาของเขาที่ปลุกเร้าทุกอณูของร่างกายเธอ รสจูบที่ร้อนรุ่มดุจเปลวไฟที่เผาผลาญทุกความลังเล หรือเสียงกระซิบพร่าที่ข้างหูยามที่ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้แสงเทียนและเงาที่เต้นระริก ทุกอย่างล้วนเป็นดั่งฝันกลางวันอันหอมหวาน แต่คำพูดสุดท้ายของเขาคือเงาที่ฉายทาบทับความงดงามนั้น บดบังประกายของความสุขที่เธอเพิ่งค้นพบ

อโณทัยขยับตัวช้าๆ ผ้าห่มซาตินเนื้อดีเลื่อนหลุดจากไหล่กว้างของเขาเล็กน้อย เผยให้เห็นแผ่นหลังกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ผ่านการดูแลอย่างดี เขาลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบสีนิลของเขามีแววที่อ่านยาก แพรวสัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งในแววตาคู่นั้น แววตาที่เมื่อคืนนี้เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความปรารถนา บัดนี้กลับมีร่องรอยของความอ่อนล้าและความหวาดหวั่นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ แพรวรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่เพียงความกังวลชั่วคราว แต่มันคือปมปัญหาที่ฝังลึกและรอวันเปิดเผย

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอโณทัย" แพรวเอ่ยเสียงนุ่มนวล พยายามอย่างที่สุดที่จะซ่อนความกังวลไว้ภายใต้รอยยิ้มที่ฝืนขึ้นมา "เมื่อคืน... แพรวคิดว่า..."
"อรุณสวัสดิ์ครับหมอแพรว" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขายังคงชวนหลงใหล ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักใจอย่างเห็นได้ชัดจนเธอสัมผัสได้ "เมื่อคืน... ผมขอโทษ"
"ขอโทษเรื่องอะไรคะคุณอโณทัย" แพรวถาม เธอรู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แล่นเข้าสู่หัวใจ

อโณทัยค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง พิงหัวเตียงที่บุด้วยผ้ากำมะหยี่สีเข้ม แพรวเห็นแววตาที่เจ็บปวดบางอย่างฉายผ่าน ดวงตาที่เมื่อวานยังเต็มไปด้วยประกายแห่งความท้าทาย บัดนี้กลับมีร่องรอยของความอ่อนล้าและหวาดหวั่นอย่างชัดเจน เขาส่งผ้าคลุมไหล่ผ้าไหมสีเงินวาวเนื้อดีที่วางอยู่ข้างเตียงให้เธอ แพรวรับมาคลุมร่างอรชรของเธอไว้ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ปะทะผิวขาวผ่องช่วยกระตุ้นให้สติของเธอชัดเจนขึ้น เธอกระชับผ้าคลุมไหล่ให้แนบกาย มองดูเครื่องประดับเพชรเม็ดงามที่เธอถอดวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงเมื่อคืนก่อน เข็มกลัดเพชรระยิบระยับที่เคยเป็นของขวัญจากแม่ ดูเหมือนจะสะท้อนความงดงามที่กำลังจะแตกสลาย

"แพรวไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมคุณถึงต้องไปโรงพยาบาลทุกเดือน ทั้งๆ ที่อาการอาหารเป็นพิษที่คุณเคยบอกหายไปนานแล้ว" เธอตัดสินใจถามออกไปตรงๆ ด้วยความกล้าที่รวบรวมได้ทั้งหมด "คุณมีอะไรที่ยังไม่บอกแพรวใช่ไหมคะ... มันเกี่ยวข้องกับการที่คุณต้องไปโรงพยาบาลทุกเดือนหรือเปล่าคะ?" เธอจับจ้องใบหน้าของเขาอย่างรอคอยคำตอบ

อโณทัยถอนหายใจยาว แววตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นทิวทัศน์ของเมืองกรุงเทพฯ ยามเช้าที่เริ่มคึกคัก มือหนาของเขาขยับเล็กน้อยบนผ้าห่มซาตินที่ยับย่นราวกับกำลังต่อสู้กับความรู้สึกภายในใจ มือที่เธอเคยสัมผัสเมื่อคืนนี้ ช่างดูอ่อนโยนและแข็งแกร่งในคราวเดียวกัน แต่ตอนนี้มันกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างน่าสังเกต

"ผมไม่รู้จะเริ่มยังไงดีครับหมอแพรว" น้ำเสียงของเขาหนักอึ้งกว่าเดิม "มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะบอกเรื่องนี้กับใคร โดยเฉพาะกับคนที่... ผมเริ่มรู้สึกดีด้วยมากขนาดนี้"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของแพรวเต้นระรัวอีกครั้ง ความรู้สึกดี... เขาใช้คำว่า 'รู้สึกดี' มันไม่ใช่แค่เรื่องชั่วคราวอย่างนั้นเหรอ? เธอรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ ความหวังริบหรี่เริ่มจุดประกายขึ้นมาท่ามกลางความกังวล

"ผมไม่ได้มาโรงพยาบาลเพราะอาหารเป็นพิษ... นั่นเป็นแค่ฉากบังหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงคำถามจากคนรอบข้าง" เขากล่าวเสียงพร่า ราวกับแต่ละคำที่เอ่ยออกมานั้นยากเย็นแสนเข็ญ "ความจริงแล้ว... ผมป่วยเป็นโรคที่รักษายากครับหมอแพรว"

แพรวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม คำว่า 'ป่วย' และ 'รักษายาก' เป็นดั่งมีดที่กรีดแทงเข้ามาในใจเธอในฐานะแพทย์ เธอเข้าใจความหมายของมันดีกว่าใครๆ แต่ในฐานะคนรักที่เพิ่งเริ่มต้นความสัมพันธ์ เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง มือบางของเธอเผลอกำผ้าคลุมไหล่ผ้าไหมแน่นจนยับยู่ยี่

"โรคอะไรคะคุณอโณทัย?" เธอถาม เสียงสั่นเล็กน้อยจนแทบไม่ได้ยิน เธอนึกถึงกรณีผู้ป่วย VIP ที่เธอเคยต้องดูแล หลายคนมีโรคร้ายซ่อนอยู่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบภายนอก

อโณทัยหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่เนิ่นนาน แววตาที่แสดงความโดดเดี่ยวและความมืดมิดในอนาคตอันใกล้
"เป็นโรคเกี่ยวกับระบบประสาทและกล้ามเนื้อครับ ชื่อว่า Amyotrophic Lateral Sclerosis... หรือที่รู้จักกันในชื่อ ALS"
คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในโสตประสาทของแพรว ALS! มันคือโรคที่ไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้ เป็นโรคที่ทำลายเซลล์ประสาทสั่งการที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อต่างๆ ในร่างกาย ผู้ป่วยจะค่อยๆ สูญเสียความสามารถในการควบคุมกล้ามเนื้อทั้งหมด ตั้งแต่การเคลื่อนไหว การพูด การกลืน ไปจนถึงการหายใจ จนกระทั่งหมดลมหายใจไปในที่สุด

ภาพผู้ป่วย ALS ที่เธอเคยเห็นในการฝึกงานผุดขึ้นมาในหัว ทุกคนล้วนแต่จบลงด้วยการเป็นอัมพาตและเสียชีวิตในที่สุด บางคนต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ บางคนไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป หัวใจของแพรวบีบรัดด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว
"แต่... เป็นไปไม่ได้ค่ะคุณอโณทัย" แพรวพึมพำ น้ำเสียงขาดหาย ไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "คุณยังแข็งแรงดีอยู่เลยนะคะ รูปร่างของคุณ... คุณยังดูแลตัวเองดีมาก"

อโณทัยยิ้มอย่างขมขื่น เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "โรคนี้มันค่อยๆ คืบคลานครับหมอแพรว ตอนนี้ผมอาจจะยังดูปกติภายนอก แต่ภายในมันเริ่มส่งผลแล้ว กล้ามเนื้อบางส่วนเริ่มอ่อนแรงลง ผมรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายตัวเอง" เขายกมือขวาขึ้นมาให้เธอเห็น มือหนาที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้มีปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับจะยืนยันคำพูดของเขา
"ผมไปตรวจกับอาจารย์หมอหลายท่านมาแล้วครับ ทุกเดือนที่ผมไปศิริราช ก็คือไปพบอาจารย์หมอที่ดูแลเคสนี้โดยเฉพาะ เพื่อติดตามอาการและประเมินแนวทางการรักษา ถึงแม้เราจะรู้กันดีว่ามันไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้ก็ตาม"

น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาของแพรว หัวใจของเธอเจ็บปวดราวกับถูกบีบรัด เธอเป็นหมอ เธอรู้ดีว่านี่คือคำวินิจฉัยที่ไม่มีทางออก สิ้นหวัง ไร้ซึ่งปาฏิหาริย์ เธอเข้าใจถึงความเป็นจริงอันโหดร้ายของโรคนี้ดีกว่าใครๆ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ความเจ็บปวดทวีคูณ

"ทำไม... ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกแพรวเลยคะ" เธอถาม เสียงสั่นเครือจนแทบจะขาดห้วง ความคับข้องใจผสมกับความเสียใจพุ่งทะยานขึ้นมาในอก
"ผมไม่อยากให้ใครต้องมาสงสาร หรือต้องมาทนอยู่กับอนาคตที่ไม่มีความหวังครับหมอแพรว" อโณทัยกล่าวเสียงเรียบ แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววตัดพ้อและอ่อนล้า "ผมรู้ว่ามันไม่ยุติธรรมกับคุณ โดยเฉพาะหลังจากเมื่อคืน... ผมขอโทษจริงๆ ครับ" เขาหลุบตาลงมองมือตัวเองที่เริ่มสั่นเทา

แพรวปาดน้ำตาที่ไหลรินอย่างลวกๆ ความรู้สึกร้อนผ่าวจากน้ำตาที่ไหลลงมาผสมกับความเย็นเยือกในหัวใจ "มันไม่ใช่ความผิดของคุณค่ะคุณอโณทัย" เธอพูด "แต่คุณ... คุณควรจะบอกฉันตั้งแต่แรก"
"ถ้าบอกตั้งแต่แรก คุณจะยังสนใจผู้ชายที่กำลังจะตายคนนี้อยู่ไหมครับหมอแพรว?" น้ำเสียงของเขามีความเจ็บปวดและความท้าทายแฝงอยู่ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาคำตอบ "ผมรู้ว่าคุณคือความหวังเล็กๆ ในชีวิตที่กำลังจะมืดมนลงของผม แต่ผมก็ไม่อยากเห็นคุณต้องมาจมปลักกับผมในสภาพที่ผมเป็นแบบนี้"

ทันใดนั้น เสียงออดประตูห้องชุดก็ดังขึ้นสองครั้งติดกัน เสียงนั้นดังชัดเจนและดึงทั้งสองออกจากภวังค์ อโณทัยมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงของเขาที่บ่งบอกเวลาเก้าโมงเช้าเป๊ะ
"คงเป็นคุณหญิงแม่มาตามแล้วครับ" เขาถอนหายใจยาวเหยียด "ท่านคงเป็นห่วงเรื่องที่ผมไม่กลับบ้านเมื่อคืน"
แพรวรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง ไม่ใช่แค่เรื่องโรคร้าย แต่ยังมีเรื่องอื่นอีกงั้นหรือ? "คุณหญิงแม่?" เธอถาม เสียงแผ่วเบา
"ใช่ครับ... มารดาของผม" เขามองหน้าเธออย่างลังเล ก่อนจะพูดประโยคต่อมาที่ทำให้โลกทั้งใบของแพรวพังทลายลงในพริบตา "และท่านก็กำลังจะมาคุยเรื่องงานแต่งงานที่ท่านจัดเตรียมไว้ให้ผมกับคุณนันทยา บุตรสาวของตระกูลวณิชกุล... ซึ่งผมควรจะตกลงและประกาศอย่างเป็นทางการในสัปดาห์นี้ครับ"

ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ! ไม่ใช่แค่ป่วยหนัก แต่เขายังมีคู่หมั้นที่ถูกจัดเตรียมไว้แล้วอีกด้วย! ความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นของเธอมันช่างเปราะบางและเต็มไปด้วยอุปสรรคเหลือเกิน มันไม่ใช่แค่เขาที่ไม่ต้องการความหวัง แต่เขาไม่มีพื้นที่ให้เธออยู่ตั้งแต่แรกแล้วงั้นหรือ?

"คุณกำลังจะแต่งงาน?" แพรวถามเสียงแผ่ว ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะยืน รูปร่างที่งดงามของเธอในชุดคลุมผ้าไหมสีเงินวาวดูบอบบางเหลือเกินในยามนี้ ดวงตาคมหวานที่เคยเต็มไปด้วยความสุขเมื่อคืน บัดนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่น
"มันเป็นการแต่งงานที่ถูกจัดเตรียมไว้เพื่ออนาคตของบริษัทและตระกูลครับหมอแพรว" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมความรู้สึก "เพื่อความมั่นคงของกิจการ และเพื่อให้มีคนคอยดูแลผมในยามที่ผมไม่สามารถดูแลตัวเองได้อีกต่อไป คุณนันทยาเป็นผู้หญิงที่เหมาะสม เธอมีความสามารถและสามารถช่วยสานต่อธุรกิจของตระกูลได้ และเข้าใจสถานการณ์ของผมดี"

เขาพูดราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ในแผนชีวิตของเขาเลย ความเจ็บปวดจากคำพูดของเขาเสียดแทงใจยิ่งกว่าการวินิจฉัยโรค ALS เสียอีก แพรวรู้สึกเหมือนถูกหลอกใช้ เหมือนเป็นเพียงของเล่นชั่วคราวที่ถูกเขาทิ้งขว้างเมื่อมีเรื่องจริงจังเข้ามาในชีวิต เธอเพิ่งจะทุ่มเทหัวใจให้ไปทั้งดวง
"คุณกำลังบอกว่า... การที่เราอยู่ด้วยกันเมื่อคืน... ความรู้สึกทั้งหมดที่เรามีให้กัน... มันไม่มีความหมายอะไรเลยใช่ไหมคะคุณอโณทัย" แพรวถาม น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย ความคับแค้นใจผสมกับความผิดหวังมันมากมายเหลือเกิน

อโณทัยลุกขึ้นยืน เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีเข้มตัวโปรดของเขา เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำที่ดูสมบูรณ์แบบ ทว่าแววตาของเขากลับฉายแววทรมานใจอย่างเห็นได้ชัด มือหนาของเขากำแน่นเป็นหมัดก่อนจะคลายออก
"ไม่ครับหมอแพรว มันมีความหมายสำหรับผมมากเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้" น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยความเจ็บปวด "แต่มันคือความเห็นแก่ตัวของผม ที่ดึงคุณเข้ามาในชีวิตที่ไม่มีทางออกแบบนี้ ผมกำลังทำร้ายคุณโดยไม่ตั้งใจ"
เสียงออดประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม เป็นการเร่งเร้าที่ไม่อาจปฏิเสธได้

แพรวลุกขึ้นยืนบ้าง ร่างกายสั่นเทาไปหมด เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ริมหน้าผาที่กำลังจะพังทลายลงไปในห้วงเหว ความรู้สึกทุกอย่างตีรวนอยู่ในอกจนจุกไปหมด
"คุณกำลังจะให้แพรวเดินออกจากชีวิตคุณ... ในวินาทีที่เราเพิ่งจะเริ่มต้นงั้นเหรอคะคุณอโณทัย"
อโณทัยไม่ตอบ เพียงแต่ส่ายหน้าอย่างช้าๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุด ราวกับจะบอกว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเธอ ทั้งๆ ที่มันทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดไม่ต่างกัน แสงเทียนที่เคยจุดไว้เมื่อคืนได้ดับมอดลงไปแล้ว เหลือเพียงความมืดมิดในใจ

แพรวหันหลังกลับเดินไปหยิบเสื้อผ้าของเธอที่วางอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาคมหวานที่บวมช้ำยังคงมีหยาดน้ำตาคลอ รูปร่างที่งดงามของเธอดูบอบบางเหลือเกินในยามนี้ เครื่องประดับเพชรที่ระยิบระยับเมื่อคืนดูหมองหม่นไปหมด เธอรีบแต่งตัวโดยไม่สนใจสายตาของเขาที่มองมา เธอหยิบกระเป๋าถือ สร้อยคอเพชรเม็ดเล็กๆ ที่เป็นของดูต่างหน้าจากแม่ ถูกเธอคว้ามาใส่ราวกับต้องการที่พึ่งพิง
เสียงประตูห้องชุดกำลังจะถูกเปิดออกแล้ว...

ฉากจบ EP.3
แพรวเดินออกจากห้องชุดของอโณทัยด้วยหัวใจที่แตกสลาย สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายในเช้าวันนั้น ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกภายในใจของเธอ เธอไม่ได้สนใจรถแท็กซี่ที่วิ่งผ่าน ไม่สนใจว่าผมเผ้าจะเปียกปอนเพียงใด เครื่องแต่งกายที่เป็นชุดเดรสผ้าชีฟองสีขาวบางเบาที่เธอใส่มาเมื่อวานบัดนี้เปียกโชกและแนบไปกับเรือนร่าง กลิ่นน้ำหอมของอโณทัยที่ยังติดอยู่บนเสื้อผ้าของเธอช่างเป็นสิ่งที่ตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย เธอยืนอยู่กลางสายฝน ปล่อยให้น้ำตาไหลปะปนไปกับเม็ดฝนเย็นเฉียบ

'หมอแพรว... แพรวคือความหวังเล็กๆ ของผม... แต่ผมไม่อยากให้คุณต้องจมปลักกับผม'
คำพูดของเขายังก้องอยู่ในหัว แพรวไม่รู้ว่าเธอควรจะต่อสู้เพื่อความรักครั้งนี้ หรือควรจะปล่อยมือจากอนาคตที่มืดมิดที่รออยู่เบื้องหน้า... เมื่อชีวิตของเขาถูกกำหนดไว้แล้ว... และพื้นที่ของเธอไม่ได้อยู่ในนั้นเลย หรือมันจะมีหนทางใดที่ปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นได้บ้าง... ท่ามกลางสายฝนและความสิ้นหวัง เธอมองเห็นแสงวับๆ ของเครื่องเพชรที่คอ ราวกับเป็นแสงริบหรี่แห่งความหวังสุดท้าย

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: เมื่อความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผย ความรักที่เพิ่งผลิบานต้องเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่โหดร้าย หมอแพรวจะตัดสินใจอย่างไรกับหัวใจที่แตกสลายและอนาคตที่ดูมืดมน หรือปาฏิหาริย์แห่งรักจะก่อกำเนิดขึ้นในตอนสุดท้ายเพื่อฉุดรั้งทั้งสองไว้?

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #หมอสาวกับผู้ป่วยปริศนา