หน้ากากที่หลุดรุ่ย: เมื่อความลับบุกมาถึงประตูห้อง

[don]

สมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยรหัสลับและชื่อ 'Project Nightingale' ยังไม่ทันได้คลี่คลาย ผมก็ต้องเผชิญหน้ากับเงาปริศนาที่เคาะประตูห้องยามวิกาล
ชายคนนั้นยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัวของทางเดิน อากาศชื้นและเย็นจัดจากฝนที่โหมกระหน่ำเมื่อครู่
เขามาเพื่ออะไร? หรือนี่คือ 'ภารกิจแรก' ที่แพรพูดถึง...ที่จะมาถึงตัวผม?

ผมตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงฟ้าผ่าที่ดังสนั่นหวั่นไหวข้างนอก หน้าต่างสั่นสะเทือนตามแรงลมและเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำ ผมนอนไม่หลับมาตั้งแต่แพรจากไป ทุกลมหายใจคือความกังวล สมุดบันทึกที่ผมเจอในกระเป๋าของเธอยังวางอยู่ข้างหัวเตียง ตัวอักษรที่ไม่คุ้นตา คำว่า 'Project Nightingale' ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ผมพลิกตัวไปมาหลายหน พยายามจะหาความหมาย พยายามจะปะติดปะต่อเรื่องราว แต่มันมืดแปดด้านไปหมด

ฝนยังคงตกปรอยๆ ไม่ต่างจากภาคใต้ที่เขาว่ากันว่าปีนี้จะหนักหนาสาหัสจนเรือเล็กงดออกฝั่ง ผมเหลือบมองข่าวในมือถือ ราคาทองคำวันนี้ขยับขึ้นอีกแล้ว คนคงเฮกันน่าดู แต่สำหรับผม...ทองกี่บาทก็ไม่เท่ากับความสงบในใจตอนนี้

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้อง ทำให้ผมสะดุ้งสุดตัว มันไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่เป็นจังหวะที่ตั้งใจ ชัดเจน และหนักแน่น ผมมองนาฬิกา...ตีสองกว่าแล้ว ใครจะมาตอนนี้? ใจผมเต้นระรัว ผมกำสมุดบันทึกแน่น ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่ประตูอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าของผมดังชัดเจนในความเงียบ ผมส่องตาแมว...หัวใจแทบหยุดเต้น

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ สวมโค้ทสีดำสนิท มีหมวกแก๊ปกดต่ำจนมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน มีเพียงโครงหน้าคมคายบางส่วนที่โผล่พ้นเงาของหมวกออกมา บรรยากาศรอบตัวเขานิ่งสงัดผิดธรรมชาติ ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่งเพื่อรอคอย ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือสั่นจนแทบจะจับลูกบิดประตูไม่ได้ แต่ในเมื่อเขามาถึงหน้าห้องผมแล้ว จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นคงไม่ได้

ผมเปิดประตูออกเพียงช่องเล็กๆ พอให้เห็นหน้ากัน ชายคนนั้นไม่พูดอะไร เขายื่นซองจดหมายสีน้ำตาลซองหนึ่งให้ผมอย่างเงียบเชียบ ไม่มีคำพูด ไม่มีท่าทีคุกคาม แต่แววตาภายใต้หมวกแก๊ปนั้นเย็นชาจนผมรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง

"คุณคือ..." ผมเริ่มพูด แต่เขาชิงตอบก่อนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ "ผมมาในนามของ Night." คำว่า 'Night' ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ นี่มันเกี่ยวข้องกับ 'Project Nightingale' จริงๆ ด้วย ผมรับซองจดหมายมาอย่างงุนงง มือผมสั่นจนซองกระดาษยับยู่ยี่

"แพร...เธอ..." ผมพยายามจะถามถึงแพร แต่ชายคนนั้นยกมือขึ้นห้ามปราม "เธอจะกลับมาในไม่ช้า...พร้อมกับภารกิจที่ใหญ่กว่าเดิม" เขาเว้นจังหวะ "และคุณก็คือส่วนหนึ่งของภารกิจนั้นแล้ว" ผมอึ้งไปกับคำพูดนั้น ชายคนนั้นมองผมด้วยสายตาที่เจาะลึกราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่งทุกอย่างในตัวผม ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบกริบ ทิ้งไว้เพียงความหนาวเหน็บและความมืดมิดที่ปกคลุมทางเดิน

ผมปิดประตูลงอย่างช้าๆ พิงหลังกับบานประตู รู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ผมเปิดซองจดหมายออก ข้างในมีเพียงรูปถ่ายใบเดียว เป็นรูปของผมกำลังเดินอยู่กับแพรที่ตลาดนัดกลางคืนเมื่อสองสามวันก่อน และมีข้อความเขียนไว้ด้านหลังด้วยลายมือที่คุ้นเคย...ลายมือของแพร: "พี่ต้องปลอดภัยนะ...เธอคือทุกสิ่งของแพร"

ผมทรุดตัวลงกับพื้น รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ผมไม่ใช่แค่ 'คนรู้จัก' ของแพรอีกต่อไปแล้ว ผมกลายเป็น 'เป้าหมาย' หรือไม่ก็ 'เครื่องมือ' ในภารกิจลับที่ผมไม่รู้อะไรเลย ผมพยายามคิด ทบทวนทุกคำพูด ทุกการกระทำของแพร เธอไม่ใช่น้องบาร์ที่ผมเคยเจอมาจริงๆ เธอมีอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น มากกว่าที่ผมจะจินตนาการถึง

เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู เป็นเสียงที่ผมรอคอยมาตลอดทั้งคืน แพรกลับมาแล้ว ผมลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เปิดประตูออก เธอยืนอยู่ตรงนั้น ร่างเล็กๆ ในชุดเดรสสีเข้มที่เปียกปอนไปด้วยน้ำฝน ใบหน้าซีดเซียว แต่ดวงตากลับฉายแววความมุ่งมั่นที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

"พี่..." เธอเรียกชื่อผมเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงกอดผมแน่น ตัวเธอสั่นเทา ผมสัมผัสได้ถึงความกลัวที่เธอซ่อนไว้ "แพรไม่เป็นไรนะ...แพรกลับมาแล้ว" ผมกอดตอบอย่างปลอบโยน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่รอคอยคำตอบ

เราเดินเข้าห้องนอนด้วยกัน แพรไม่พูดอะไร ผมก็ไม่กล้าถาม เธอปลดชุดเปียกๆ ออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนภายใต้แสงสลัวของห้องนอน กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยมาเตะจมูกผสมกับกลิ่นไอฝนที่ติดตัวเธอมา ผมมองแผ่นหลังของเธอที่เต็มไปด้วยรอยแดงจางๆ เหมือนรอยขีดข่วนบางๆ ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันทำให้ผมยิ่งสงสัยว่าเธอเจออะไรมาบ้าง แต่ปากก็ยังคงเงียบ

ผมเอื้อมมือไปกอดเธอจากด้านหลัง ซบหน้าลงกับไหล่บางๆ ของเธอ สัมผัสได้ถึงความเย็นจากน้ำฝนที่ยังติดอยู่บนผิว แพรหันกลับมาหาผม ดวงตาคู่สวยมองเข้ามาในแววตาผมอย่างลึกซึ้ง "พี่...กลัวเหรอ?" เธอถามเสียงแผ่วเบา

"ผม...กลัวจะเสียเธอไป" ผมตอบอย่างซื่อตรง ไม่ได้กลัวแค่เรื่องที่เธอทำ แต่กลัวว่าเธอจะหายไปจากชีวิตผมตลอดกาล

"ไม่เป็นไรนะ...แพรอยู่นี่" เธอเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ จูบผมอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งปลอบโยน ทั้งขอบคุณ และแฝงไปด้วยความเร่าร้อนที่ผมรู้สึกได้ถึง เธอโอบกอดผมแน่นขึ้น เราร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง แพรปลดเสื้อผ้าของผมออกอย่างช้าๆ ก่อนจะนำมือผมไปสัมผัสกับผิวเนียนนุ่มของเธอ

"แพรต้องการพี่ตอนนี้...ต้องการให้พี่อยู่กับแพร" เสียงกระซิบของเธอทำให้ผมใจสั่น ผมค่อยๆ บรรจงจูบเธอไปทั่วทั้งใบหน้า ลำคอ และซอกคอหอมกรุ่นของเธอ แพรครางอื้อในลำคอ เมื่อผมไล้มือลงต่ำไปสัมผัสกับความอ่อนนุ่มและชุ่มฉ่ำของเธอที่พร้อมจะต้อนรับผมอยู่เสมอ

"พี่ใหญ่จัง...ฟิตไปหมด" เธอพูดเสียงกระเส่า เมื่อผมสอดใส่เข้าไปในตัวเธออย่างช้าๆ ความแน่นกระชับที่โอบรัดผมไว้ทำให้ผมแทบคลั่ง ผมเริ่มขยับตัวช้าๆ สลับกับเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน แพรจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของผมเบาๆ ก่อนจะครางออกมาไม่เป็นศัพท์ "อ๊ะ...ตรงนั้น...พี่เก่งจัง...อื้ออออ"

เสียงครางของเธอ เสียงลมหายใจที่หอบถี่ของเราสองคนผสมผสานกันเป็นจังหวะเร้าใจ ผมกดจูบเธออย่างหนักหน่วง พยายามจะกลืนกินทุกความรู้สึกของเธอเข้าไว้ ผมอยากให้เธอรู้ว่าผมอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับอะไร ผมจะอยู่ข้างเธอเสมอ แพรเงยหน้าขึ้น จ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา แต่ก็แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เราถึงจุดหมายพร้อมๆ กันหลายครั้ง ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามามันยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เพราะมันปนเปไปด้วยความกลัว ความกังวล และความต้องการที่จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ผมกอดแพรแน่นเมื่อเสียงครางสุดท้ายของเธอจางหายไป ความเปียกชื้นที่ยังคงมีอยู่รอบกายบ่งบอกถึงความเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป

หลังจากนั้น เรานอนกอดกันนิ่งๆ แพรซบหน้ากับอกของผม เสียงหัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอ "พี่...แพรขอโทษนะที่ปิดบังเรื่องนี้มาตลอด" เธอพูดขึ้นเสียงแผ่วเบา "แพรเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรลับ 'Nightingale' ค่ะ ภารกิจของแพรคือการสืบข้อมูลบางอย่างจากคนใกล้ชิดพี่...แต่แพรไม่คิดว่าจะหลงรักพี่จริงๆ"

คำพูดของเธอทำผมใจหายวาบ "แล้วชายคนนั้นที่มาหาพี่ล่ะ? เขาเป็นใคร?" ผมถาม น้ำเสียงสั่นเครือ

แพรเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "เขาคือ 'เงา' ค่ะ เป็นผู้ประสานงานขององค์กรเรา...เขามาเพื่อเตือนแพร...และให้ภารกิจต่อไป" เธอเว้นจังหวะ "และภารกิจต่อไป...คือการที่แพรต้องไปอยู่กับผู้ชายอีกคนนึง...เพื่อล้วงความลับสำคัญระดับประเทศ" เธอพูดเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาเริ่มไหลรินลงมาบนแก้ม "แพรไม่อยากไป...แต่ถ้าแพรไม่ไป...พี่อาจจะไม่ปลอดภัย"

ผมกอดเธอแน่นขึ้น รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดอย่างแรง เธอต้องไปอยู่กับชายอื่น? เพื่อความปลอดภัยของผม? นี่มันบ้าไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าจะรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไงดี ความรักของเราเพิ่งจะเริ่มต้น แต่กลับต้องเผชิญกับอุปสรรคที่ใหญ่หลวงและอันตรายขนาดนี้ ผมจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา พยายามปลอบโยน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจตัวเองยังไงเหมือนกัน

"แล้วถ้าพี่ไม่อนุญาตล่ะ?" ผมถามเสียงแผ่วเบา แพรเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "พี่ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ...ถ้าเราฝืนคำสั่ง...เราทั้งสองคนอาจจะไม่มีชีวิตรอด" คำพูดของเธอเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ ผมมองหน้าเธออย่างสับสนและเจ็บปวด นี่ผมกำลังจะเสียเธอไปอีกแล้วใช่ไหม?

ปล. ผมไม่รู้จะเชื่ออะไรได้อีกแล้วครับพี่ๆ ปลากรอบกับสถานการณ์ตอนนี้คือมันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ ผมควรจะทำยังไงดีครับ
ปล.2 แพรไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ผมคิดไว้แล้วจริงๆ เธอลึกซึ้งกว่าที่เคยเจอมาหลายเท่า และอันตรายกว่าที่ผมจะรับมือไหว
ปล.3 เตรียมใจไว้เลยครับพี่ๆ ตอนหน้ามันจะยิ่งกว่าที่คิดไว้หลายเท่าตัว เพราะผมไม่รู้ว่าผมจะยอมให้แพรจากไปได้จริงๆ หรือเปล่า

คำถามชวนคุย:
1. พี่ๆ เคยเจอสถานการณ์ที่รู้สึกว่าความรักของเราตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ไหมครับ? จัดการกับมันยังไง?
2. ถ้าเป็นพี่ๆ จะตัดสินใจยังไงเมื่อคนที่เรารักมีความลับที่อันตรายถึงชีวิต และเราต้องเป็นส่วนหนึ่งของมัน?
3. คิดว่า 'เงาปริศนา' คนนั้นเกี่ยวข้องกับ Project Nightingale ยังไงครับ และเขาจะกลับมาอีกไหม?
4. ฉาก intimate ในตอนที่รู้สึกหวาดกลัวนี่...มันเร้าใจหรือน่ากลัวกว่ากันครับ? ผมรู้สึกปนกันไปหมดเลย
5. ใครมีประสบการณ์แปลกๆ กับคนแปลกหน้ายามวิกาลบ้างครับ? มาเล่าสู่กันฟังหน่อย ผมอยากรู้ว่ามีคนเจออะไรเหนือคาดคิดแบบผมบ้างไหม

Reward DM: พิกัดลับของบาร์ที่แพรทำงานก่อนจะเกิดเรื่อง / ข้อความแรกที่แพรเคยส่งมาให้ผม / รูปของสมุดบันทึกเล่มนั้นพร้อมรอยยับที่ผมทำไว้
พรุ่งนี้: คำขอสุดท้ายจาก 'เงา' ที่ทำให้ผมกับแพรต้องตัดสินใจครั้งใหญ่...