เงามืดของอดีต: ความจริงที่ซ่อนเร้นภายใต้ความปรารถนาอันเร่าร้อน

[don]

Series 11/15 — นางแบบหน้าใหม่กับช่างภาพปริศนา
ตอนที่ 3/4 — อ้างอิงสไตล์: True Beauty + The Glory

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

สตูดิโอถ่ายภาพย่านอารีย์ + รีสอร์ทเขาใหญ่ + Penthouse ทองหล่อ

เปลวไฟแห่งความปรารถนาที่เคยโหมกระหน่ำ ณ รีสอร์ทเขาใหญ่ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยเถ้าถ่านแห่งความสงสัยที่คุกรุ่นในใจของลลิตา รุ่งสางของวันใหม่มาถึงพร้อมกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุมหัวใจของเธอ หลังค่ำคืนที่ร้อนแรงและอ่อนหวาน ลลิตาตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้างอันนุ่มนวล ร่างเปลือยเปล่าของเธอถูกโอบกอดด้วยผ้าซาตินสีงาช้างที่ยับยู่ยี่ แสดงถึงความเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป ผมยาวสลวยสีดำขลับของเธอฟุ้งกระจายบนหมอน ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูผสมกับกลิ่นกายที่คลุกเคล้ากับกลิ่นหอมสะอาดของอาร์มที่ยังคงอบอวลอยู่รอบกาย

เธอสัมผัสผิวเนียนละเอียดดุจแพรไหมของตัวเอง ที่ยังคงระอุไปด้วยไออุ่นจากสัมผัสอันเร่าร้อนของเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเป็นประกายแห่งความสุขจากรอยจูบอันแสนหวาน บัดนี้กลับมีร่องรอยของความกังวลที่เริ่มก่อตัวขึ้น เธอเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียง ตั้งใจจะถ่ายรูปวิวภูเขาจากหน้าต่างที่ถูกโอบล้อมด้วยหมอกจางๆ แต่สายตาเจ้ากรรมกลับเหลือบไปเห็นแท็บเล็ตหรูหราของอาร์มที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง โดยที่หน้าจอยังเปิดค้างอยู่ พลิกไปมาอย่างไม่ตั้งใจ มือเรียวที่เคยอ่อนช้อยของเธอสัมผัสหน้าจอเย็นเฉียบอย่างลังเล แต่แรงดึงดูดจากความอยากรู้อยากเห็นกลับมีมากกว่า เธอพบโฟลเดอร์ที่ซ่อนอยู่ โฟลเดอร์ที่ชื่อว่า "Project L" ซึ่งดูผิดปกติอย่างน่าขนลุก

หัวใจของลลิตาเต้นรัวราวกับกลองศึก สัญชาตญาณบางอย่างกระซิบเตือนอย่างไม่ชอบมาพากล เธอเปิดโฟลเดอร์นั้นออก ภาพถ่ายของเธอในชุดนางแบบต่างๆ ทั้งเก่าและใหม่ รูปโปรไฟล์จากโมเดลลิ่ง รูปที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ตั้งแต่สมัยเธอยังเป็นเด็กสาวที่เพิ่งเริ่มฝันถึงเส้นทางนางแบบ ใต้ภาพแต่ละภาพมีข้อมูลส่วนตัว อายุ ประวัติการศึกษา และที่สำคัญที่สุดคือเอกสารทางการเงินเกี่ยวกับการเซ็นสัญญากับเอเจนซี่ Elite และหมายเลขโทรศัพท์ที่มีชื่อบันทึกว่า "คุณหญิงรัชนี - ผู้ถือหุ้นหลัก Elite" พร้อมหมายเหตุสั้นๆ ว่า "ผู้เกี่ยวข้องในอดีต"

มือเรียวที่เคยอ่อนช้อยของลลิตาสั่นระริกราวกับจับไข้ ความหวานชื่นของค่ำคืนที่ผ่านมามลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงรสขมปร่าของความจริงที่ปรากฏเบื้องหน้า ดวงตาที่กลมโตและชวนฝันของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอรับรู้ถึงแรงบีบที่หน้าอก ราวกับถูกกำแพงน้ำแข็งบดขยี้ "นี่มันอะไรกัน... อาร์ม... คุณกำลังทำอะไรกันแน่กับลิตา?" เสียงกระซิบของเธอบาดลึกในความรู้สึกตัวเอง

ทันใดนั้น ประตูห้องน้ำก็เปิดออก อาร์มก้าวออกมาในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มที่รัดรึงร่างสูงใหญ่ของเขา ผมเปียกชื้นลู่ลงมาที่หน้าผาก หน้าตาคมคายของเขาฉายแววผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความอ่อนโยนหลังอาบน้ำ ดวงตาเรียวคมของเขาทอดมองมายังลลิตาด้วยความรักใคร่ "ลิตา... ตื่นแล้วเหรอครับ? วันนี้เราจะไปหาอะไรอร่อยๆ ทานกัน"

ลลิตารีบปิดแท็บเล็ตทันทีราวกับถูกไฟช็อต แต่สีหน้าของเธอบ่งบอกทุกอย่าง อาร์มเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและบาดแผลในดวงตาของเธอ คิ้วหนาของเขาขมวดเล็กน้อย เขาชะงักฝีเท้า "มีอะไรหรือเปล่าครับ? คุณดูไม่สบายเลย" เสียงทุ้มนุ่มที่เคยทำให้เธออบอุ่นและเคลิบเคลิ้ม บัดนี้กลับฟังดูเย็นชาและห่างเหินในโสตประสาทของเธอ

"เปล่าค่ะ..." ลลิตาตอบด้วยเสียงสั่นเครือ เธอลุกขึ้นจากเตียง สัมผัสถึงความเย็นของพื้นไม้ที่แผ่ซ่านขึ้นมาถึงหัวใจ ความอ้างว้างเข้ามาจับจิต "ลิตาแค่... ปวดหัวนิดหน่อย" เธอพยายามสร้างรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากอิ่มของเธอ แต่ก็ไม่อาจซ่อนความเจ็บปวดไว้ได้ เธอรู้สึกราวกับว่าทุกสัมผัส ทุกคำพูดหวานซึ้งเมื่อคืน เป็นเพียงบทละครที่เขาสร้างขึ้นมา

ตลอดทางกลับกรุงเทพฯ บรรยากาศในรถยนต์หรูของอาร์มเต็มไปด้วยความอึดอัด เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่แตกสลายของลลิตา เธอหันไปมองอาร์มเป็นระยะ ใบหน้าคมสันของเขายังคงนิ่งเฉย ยากจะคาดเดาความรู้สึกที่แท้จริงภายใต้หน้ากากนั้น เธอจ้องมองมือแข็งแรงที่กุมพวงมาลัยอย่างมั่นคง แต่อย่างไรกลับรู้สึกว่ามันเป็นมือที่พร้อมจะบีบคั้นทำร้ายเธอได้ทุกเมื่อ คิ้วหนาของเขาขมวดเล็กน้อยเมื่อแสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทางกระจกข้างคนขับ เขารู้สึกถึงความผิดปกติ แต่เลือกที่จะไม่เอ่ยปากถาม

วันรุ่งขึ้น ณ คอนโดของลลิตา เธอนั่งอยู่ในชุดเสื้อคลุมผ้าซาตินสีฟ้าอ่อน ซึ่งเป็นของขวัญจากอาร์มที่เขาซื้อให้ระหว่างทริปเขาใหญ่ ผมยาวของเธอถูกรวบขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นต้นคอระหงที่เคยถูกจุมพิตอย่างดูดดื่ม ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้เมื่อคืน คราบน้ำตายังคงจางๆ บนผิวขาวผ่องของเธอที่ดูซีดเซียว เธอไม่ได้แตะต้องเครื่องสำอาง ไม่แม้แต่จะสวมเครื่องประดับชิ้นใดๆ ราวกับไม่ต้องการประดับประดาความงามที่ไร้ความหมาย เธอกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิท พยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับคุณหญิงรัชนี แต่ก็ไม่มีอะไรคืบหน้า เธอรู้สึกราวกับตกอยู่ในวังวนของความลับที่มองไม่เห็นที่กำลังบีบรัดตัวเธอ

"ลลิตา... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่" เธอถามตัวเองในกระจกเงา เสียงสะท้อนกลับมาด้วยความสับสนและความเจ็บปวดที่บาดลึกกว่าที่เคย

ตกเย็นวันนั้น ลลิตาตัดสินใจไปหาอาร์มที่เพนต์เฮาส์ของเขาในย่านทองหล่อ เธอรู้ว่านี่คือการเดินเข้าสู่ปากเหว แสงไฟในเมืองเริ่มสว่างไสว สะท้อนจากตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า Penthouse ของอาร์มตั้งอยู่บนยอดตึกสูงโอ่อ่า หรูหราและกว้างขวางเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ ความหรูหรานั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นจับใจราวกับถูกแช่แข็ง ห้องนั่งเล่นเปิดโล่งด้วยกระจกบานใหญ่ มองเห็นวิวยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ แสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวบนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำ อาร์มนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเข้ม ในมือมีแก้ววิสกี้ซึ่งน้ำแข็งค่อยๆ ละลาย เขาดูสงบนิ่ง แต่แววตาที่มองออกไปนอกกระจกกลับซับซ้อน เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำที่เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้า ลลิตาในชุดเดรสยาวผ้าไหมซาตินสีเงินระยิบระยับที่โอบรับรูปร่างนางแบบสมบูรณ์ของเธอ แม้จะสวยงามดุจนางพญา แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความรวดร้าวที่กัดกิน

"อาร์ม... ลิตาต้องการคำอธิบาย" เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น แม้จะสั่นเล็กน้อย "คุณต้องบอกลิตาว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
อาร์มเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวคมกริบของเขาทอดมองมาที่เธออย่างเยือกเย็น ก่อนจะวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกข้างตัวอย่างช้าๆ "เรื่องอะไรครับ?" เสียงของเขาแฝงด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ทำให้ลลิตาแทบจะทรุดลง
"เรื่อง... 'Project L' คุณรู้จักคุณหญิงรัชนีได้อย่างไร แล้วทำไมถึงมีข้อมูลทุกอย่างของลิตาอยู่ในแท็บเล็ตของคุณ? นี่มันไม่ใช่แค่การถ่ายภาพใช่ไหม!" เธอเดินเข้าไปใกล้ด้วยการเคลื่อนไหวที่สง่างามแต่แข็งกร้าว สายตาของเธอดุจเปลวไฟที่กำลังปะทุในยามที่กำลังเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

อาร์มลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟจากด้านหลังจนเธอรู้สึกราวกับถูกกลืนกิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่านออก แต่แววตาของเขากลับมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่อย่างไม่สามารถปิดบังได้ "คุณเจอแล้วสินะ" เขากล่าวเสียงเรียบที่เจ็บปวด "ใช่... ผมรู้จักคุณหญิงรัชนี และใช่... ผมมีข้อมูลของคุณมากกว่าที่คุณคิดมานานแล้ว" ขากรรไกรคมสันของเขากัดแน่น

ลลิตารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าแรงๆ จนชาไปทั้งตัว "ทำไม? คุณต้องการอะไรจากลิตา? นี่ทั้งหมดเป็นแค่เกมหรือคะ? ความรู้สึกที่คุณแสดงออกกับลิตา... มันเป็นของปลอมทั้งหมดหรือเปล่า?" เสียงของเธอแตกพร่าด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวต่อความจริงที่กำลังจะเปิดเผย

อาร์มเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมของน้ำหอมเฉพาะตัวของเขาโชยมาปะทะจมูกเธอ กลิ่นที่เคยยั่วเย้าให้ลุ่มหลง บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนสารพิษ เขาเอื้อมมือมาจับข้อมือเรียวของลลิตา นิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้เบาๆ บนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม แต่ลลิตากลับสะบัดมือออกด้วยความรังเกียจราวกับถูกสัมผัสโดยสัตว์ร้าย

"ไม่ ลิตา" อาร์มพูดเสียงเข้มขึ้น แต่แววตาของเขายังคงอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด "ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ... มันไม่ใช่ของปลอมเลยแม้แต่น้อย" เขาหยุดชั่วขณะ หายใจเข้าลึกๆ ราวกับรวบรวมความกล้า "แต่... มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องทำ เรื่องที่เกี่ยวข้องกับอดีต... เกี่ยวกับครอบครัวของผม และครอบครัวของคุณ"

คำพูดของอาร์มราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจของลลิตา ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว "ครอบครัวของลิตา? หมายความว่ายังไง?" เสียงของเธอแทบจะหลุดรอดจากลำคอไม่ได้
อาร์มเงยหน้ามองเพดาน ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ ใบหน้าคมสันของเขาเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม "พ่อของคุณ... เคยทำอะไรไว้กับครอบครัวผมเมื่อหลายสิบปีก่อน" น้ำเสียงของเขามีร่องรอยของความแค้นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "คุณหญิงรัชนีเป็นพี่สาวของแม่ผม เธอต้องการให้ผมใช้ตำแหน่งช่างภาพ เพื่อเข้าถึง Elite Agency และ... เข้าถึงคุณ เพื่อหาหลักฐานบางอย่างที่จะเปิดโปงความจริง"

ลลิตาถอยหลังไปสองก้าว ช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน ร่างกายของเธอเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง ผมยาวสลวยของเธอดูยุ่งเหยิง "ไม่จริง... พ่อของลิตาไม่ใช่คนแบบนั้น! คุณกำลังเข้าใจผิด!" เธอปฏิเสธอย่างแรง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่พร้อมจะร่วงหล่น
"ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะลิตา" อาร์มมองลลิตาด้วยความเจ็บปวดในดวงตา ขากรรไกรคมสันของเขาเผยให้เห็นถึงความกดดัน "แต่หลักฐานที่ผมมีมันชัดเจน... พ่อของคุณเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ครอบครัวผมล่มสลาย ทำให้แม่ผมต้องทุกข์ทรมาน" เขาเดินเข้ามาประชิดตัวลลิตาอีกครั้ง มือของเขาแตะใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ แต่นี่คือความจริงที่ผมต้องเผชิญมาตลอดชีวิต... และผมตัดสินใจแล้วว่าจะต้องสะสางมัน"

ลลิตายืนนิ่งราวกับถูกสาป น้ำตาคลอเบ้า เธอมองเข้าไปในดวงตาของอาร์ม พยายามค้นหาคำโกหก แต่เธอกลับพบเพียงความเจ็บปวดที่ทัดเทียมกัน ความขัดแย้งที่ฉีกขาดภายในจิตใจของเขา "แล้วลิตาล่ะคะ? ลิตาเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมแก้แค้นของคุณงั้นเหรอ? เป็นแค่เครื่องมือที่จะทำให้คุณบรรลุเป้าหมายเท่านั้นหรือ?" เสียงของเธอเจ็บปวดจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ น้ำตาหยดแรกร่วงหล่นกระทบชุดเดรสซาตินสีเงินของเธอ

อาร์มส่ายหน้าช้าๆ ใบหน้าคมสันของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ไม่ใช่... ไม่ใช่เลย ผมเริ่มต้นด้วยเจตนาแบบนั้นจริง แต่คุณ... คุณได้เปลี่ยนทุกอย่าง ลิตา คุณรู้ไหมว่าผมพยายามแค่ไหนที่จะไม่ตกหลุมรักคุณ... แต่ผมทำไม่ได้ ความรักที่ผมมีให้คุณมันเกิดขึ้นจริง... มันคือความจริงใจที่สุดเท่าที่ผมเคยมีมา"

ฝนเริ่มตกพรำๆ ด้านนอกกระจกบานใหญ่ หยดน้ำเกาะพราวบนกระจก สะท้อนภาพเงาของทั้งคู่ที่ยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความลับที่ถูกเปิดเผย แสงไฟจากตึกระฟ้าภายนอกส่องเข้ามา สร้างเงาตะคุ่มบนใบหน้าของทั้งสอง ราวกับกำลังบอกเล่าถึงโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น

"ผมขอร้อง... ให้ผมได้อธิบายทุกอย่างอย่างละเอียด" อาร์มกระซิบเสียงต่ำ เขาพยายามจะดึงเธอเข้ามาใกล้ แต่เธอหลีกหนี
แต่ลลิตากลับผลักเขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี การเคลื่อนไหวของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง "ไม่! ลิตาไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น! ลิตาเกลียดคุณ!" เธอตะโกน น้ำตาไหลอาบแก้มที่เปื้อนคราบความเจ็บปวด "ลิตาเกลียดที่ตัวเองโง่เขลา หลงเชื่อทุกอย่างของคุณ! ลิตาเกลียดที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือ!"
เธอหันหลังกลับ ชุดเดรสซาตินสีเงินสะบัดไหวไปตามการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของเธอ วิ่งออกจากเพนต์เฮาส์นั้น ทิ้งให้อาร์มยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ที่ร่วงกระทบกระจกราวกับเสียงร่ำไห้ของเธอ

อาร์มทรุดตัวลงบนโซฟา สายตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิดและเปียกปอน มือแข็งแรงของเขาหยิบสร้อยคอเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมามอง มันเป็นสร้อยคอที่เขาตั้งใจจะมอบให้เธอคืนนี้ เป็นสัญลักษณ์ของความรักที่เขามีให้เธอจริงจัง แต่ตอนนี้... ทุกอย่างพังทลายลงแล้ว

"คุณหญิง... ผมทำไม่ได้อีกต่อไปแล้วจริงๆ" เขากระซิบด้วยความเจ็บปวดเสียงทุ้มต่ำ ท่ามกลางความมืดมิดของเพนต์เฮาส์ที่กว้างใหญ่ เผยให้เห็นถึงความลับของเขาที่บัดนี้ได้แผ่กิ่งก้านสาขาจนเกินควบคุมไปแล้ว

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: ลลิตาหนีจากความจริงอันโหดร้ายของอาร์มที่เปิดเผยปมแค้นครอบครัว แต่หัวใจที่แตกสลายของเธอจะพาเธอไปทางไหน? อาร์มจะตามไปง้อ หรือเรื่องราวทั้งหมดจะจบลงเพียงเท่านี้... หรือความจริงยังซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะคาดคิด?

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #นางแบบหน้าใหม่กับช่างภาพปริศนา