บทเพลงรักต้องห้าม: ครูเปียโนสาวสวยกับดร.หนุ่มใหญ่ผู้หลงใหลในค่ำคืนแรก

[don]

Series 13/15 — ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน
ตอนที่ 1/4 — อ้างอิงสไตล์: Hello My Twenties + The Piano

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน: EP1 พบพาน

แสงสุดท้ายของวันกำลังลาลับขอบฟ้าเหนือโค้งแม่น้ำเจ้าพระยา ขณะที่ ภัทรานิษฐ์ หรือครูบีม วัย 26 ปี กำลังขับรถยนต์คันเล็กๆ ของเธอเข้าสู่ถนนส่วนบุคคลอันเงียบสงบที่ทอดยาวเลียบแม่น้ำ

หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวระคนตื่นเต้นกับงานใหม่ที่รออยู่ งานสอนเปียโนส่วนตัวในคฤหาสน์หรูริมน้ำเจ้าพระยา ซึ่งเป็นโอกาสที่เธอเฝ้ารอมานานที่จะได้ยกระดับอาชีพครูเปียโนของเธอ หลังจากสอนอยู่ที่สถาบัน Yamaha มาหลายปี ใบหน้าเรียวรูปไข่ของเธอประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ผมสีน้ำตาลเข้มความยาวประบ่าสไลด์เป็นเลเยอร์พลิ้วไหวไปกับแรงลมที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างรถ เผยให้เห็นต้นคอระหงและผิวขาวนวลที่เปล่งปลั่งภายใต้แสงสนธยา

ชุดเดรสผ้าซาตินสีงาช้างอ่อนพลิ้วไหวไปตามเรือนร่างผอมเพรียว แต่ซ่อนเร้นส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนไว้ภายใต้เนื้อผ้าบางเบา อกอิ่มของเธอกำลังยกขึ้นลงอย่างช้าๆ ด้วยความประหม่าที่ยากจะซ่อน เธอเลือกสวมต่างหูมุกเม็ดเล็กๆ ที่เปล่งประกายอ่อนโยน และนาฬิกาเรือนบางประดับเพชรเม็ดจิ๋วที่ข้อมือเรียว บ่งบอกถึงรสนิยมอันละเอียดอ่อนของหญิงสาว

เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ที่เปิดออกอย่างช้าๆ ครูบีมก็สัมผัสได้ถึงความโอ่อ่าของคฤหาสน์ริมน้ำที่ปรากฏตรงหน้า มันเป็นอาคารทรงโคโลเนียลสีขาวสะอาดตา ตัดกับสวนสวยเขียวขจีที่ได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน และแม่น้ำเจ้าพระยาที่ทอประกายระยิบระยับเป็นฉากหลัง ราวกับภาพวาดจากนิตยสารชั้นนำ

เธอจอดรถในบริเวณที่จัดเตรียมไว้ พนักงานเปิดประตูรถให้ด้วยรอยยิ้มสุภาพ พร้อมผายมือเชื้อเชิญให้เธอเดินเข้าไปในตัวบ้าน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกราตรีที่ปลูกอยู่รายรอบลานบ้านลอยมาแตะจมูก ผสมผสานกับกลิ่นอายของแม่น้ำที่พัดมาเอื่อยๆ สร้างบรรยากาศที่ทั้งสงบและลึกลับน่าค้นหา

"เชิญครับครูบีม คุณท่านรออยู่ที่ห้องเปียโน" เสียงพนักงานเอ่ยขึ้นขณะนำทางเธอเข้าไปภายในตัวบ้าน พื้นหินอ่อนเย็นเฉียบใต้ฝ่าเท้าและเพดานสูงตระหง่านทำให้เธอรู้สึกตัวเล็กลงไปถนัดตา ภาพวาดประดับผนังและโคมไฟระย้าคริสตัลที่ส่องประกายวิบวับ ทำให้เธอยิ่งตระหนักว่านี่คือโลกที่แตกต่างจากโลกของเธอโดยสิ้นเชิง

ห้องเปียโนตั้งอยู่ส่วนปีกด้านในสุดของคฤหาสน์ มีบานหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่สูงจรดเพดาน เผยให้เห็นทัศนียภาพของแม่น้ำยามอาทิตย์อัสดงที่งดงามราวกับภาพฝัน แสงสีส้มทองสุดท้ายสาดส่องเข้ามาอาบไล้ห้องทั้งห้องให้กลายเป็นสีทองระเรื่อ

ตรงกลางห้องคือแกรนด์เปียโนสีดำขลับตัวใหญ่ ยี่ห้อ Steinway & Sons ที่ดูเก่าแก่แต่ทรงคุณค่า ประหนึ่งเป็นหัวใจของห้องนี้ และที่นั่นเอง ชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างเปียโน มือข้างหนึ่งเท้าอยู่บนลิ่มกุญแจเปียโนอย่างเผลอไผล สายตาจับจ้องออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังใช้ห้วงความคิดอันลึกซึ้ง

ดร. ศุภวัฒน์ ในวัย 33 ปี บุรุษผู้เป็นทายาทบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของเมืองไทย เขามีรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างสง่างาม ผมสีดำขลับที่ถูกเซ็ตอย่างเป็นระเบียบรับกับโครงหน้าคมเข้ม คิ้วหนาเรียวยาวทอดตัวเหนือดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยอำนาจและแววคิดคำนึง สันกรามคมชัดแข็งแกร่งบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มแขนยาวที่ม้วนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นช่วงแขนที่แข็งแรงและเส้นเลือดที่นูนเด่น บรรยากาศรอบกายเขาเต็มไปด้วยรัศมีของผู้บริหารที่เปี่ยมไปด้วยบารมี และความลึกลับที่ยากจะเข้าถึง

เมื่อเขารู้สึกถึงการมาของเธอ ดร.ศุภวัฒน์หันกลับมาช้าๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจ มันไม่ใช่รอยยิ้มที่สุภาพทักทายทั่วไป หากแต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้และอาจจะ...ความปรารถนาบางอย่างที่ซ่อนเร้น

"ครูบีมใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มนุ่มลึกของเขาเอ่ยถาม แม้จะเป็นคำถามธรรมดา แต่โทนเสียงของเขากลับทำให้หัวใจของครูบีมกระตุกวูบอย่างประหลาด ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านร่างของเธอ เธอพยักหน้ารับช้าๆ สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของเธอ

"สวัสดีค่ะดร.ศุภวัฒน์" เธอเอ่ยตอบเสียงเบาหวิว พยายามควบคุมความประหม่าที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เธอรู้สึกราวกับถูกตรึงด้วยสายตาคมกริบคู่นั้นของเขา

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ เชิญครับ" เขาผายมือไปยังเก้าอี้เปียโนที่วางอยู่หน้าแกรนด์เปียโน พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง แสงไฟจากโคมไฟระย้าสะท้อนเข้ากับเพชรเม็ดเล็กๆ บนนาฬิกาของเธอ ทำให้มันส่องประกายวิบวับยามที่เธอขยับข้อมือ

ครูบีมเดินตรงไปยังเปียโนอย่างสง่างาม แม้จะยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่ความรักในเสียงดนตรีทำให้เธอลืมความรู้สึกนั้นไปชั่วขณะ เธอสัมผัสเบาๆ ลงบนลิ่มกุญแจเปียโนสีงาช้างเย็นเฉียบอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกคุ้นเคยกลับคืนมาทันที กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้เก่าผสมกับกลิ่นเปียโนที่เธอคุ้นเคยทำให้เธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"ดร.ศุภวัฒน์อยากเริ่มจากตรงไหนดีคะ" เธอหันไปถามเขาอย่างสุภาพ ใบหน้าของเธอยังคงแดงระเรื่อเล็กน้อยจากการจ้องมองของเขา

"ผมอยากเรียนพื้นฐานตั้งแต่แรกเลยครับ" เขาตอบพร้อมก้าวเข้ามาใกล้เปียโนมากขึ้น ยืนอยู่ด้านหลังเธอไม่ห่างนัก ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เข้มข้นแต่หรูหราลอยมาแตะจมูกเธออย่างจัง ทำให้เธอหายใจติดขัดเล็กน้อย

"ภรรยาเก่าผมเป็นนักเปียโน เธอเคยเล่นเพลงนี้บ่อยๆ" ดร.ศุภวัฒน์เอ่ยขึ้นลอยๆ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงภรรยาเก่า ดวงตาของเขาดูห่างไกลออกไป ราวกับกำลังย้อนรำลึกถึงความทรงจำบางอย่าง ครูบีมรับรู้ได้ถึงความเศร้าสร้อยบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงนั้น เธอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ โดยไม่เอ่ยถามต่อ

"งั้นเรามาลองเริ่มจาก C Major Scale กันนะคะ" ครูบีมยิ้ม เธอเริ่มอธิบายเรื่องโครงสร้างนิ้วและตำแหน่งโน้ตอย่างละเอียด มือเรียวยาวของเธอวางลงบนลิ่มกุญแจ กดลงเบาๆ ให้เกิดเสียงใส กังวาน ลื่นไหลเป็นทำนองที่บริสุทธิ์และไพเราะราวกับเสียงน้ำไหลจากธารา แสงไฟจากโคมไฟระย้าส่องกระทบปลายนิ้วของเธอ ทำให้มันดูอ่อนช้อยและงดงามยิ่งขึ้น ขณะที่เธอพลิ้วไหวไปตามจังหวะของบทเพลง

ดร.ศุภวัฒน์ยืนมองเธออย่างไม่กะพริบตา เขามองดูเส้นผมยาวประบ่าของเธอที่พลิ้วไหวเล็กน้อยยามที่เธอเอนตัวไปตามเสียงดนตรี มองเห็นลาดไหล่มนที่โผล่พ้นเนื้อผ้าซาตินบางเบา มองเห็นแผ่นหลังเรียวเล็กที่โค้งรับกับสรีระได้อย่างงดงามน่ามอง สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องอยู่ที่เพียงปลายนิ้วของเธอเท่านั้น แต่ยังกวาดมองไปทั่วทั้งเรือนร่างของครูบีม ราวกับต้องการจะซึมซับทุกรายละเอียดของเธอเข้าไปในห้วงลึกของจิตใจ

"ลองวางนิ้วตามนี้นะคะ" ครูบีมเอ่ยขึ้น เธอยื่นมือขวาออกไป พลางจับนิ้วมือที่แข็งแรงของเขาจัดวางลงบนลิ่มกุญแจตามตำแหน่งที่ถูกต้อง การสัมผัสที่บางเบาราวกับขนนก แต่กลับส่งผ่านกระแสไฟฟ้าที่ร้อนผ่าวไปทั่วร่างของทั้งสองคน ครูบีมรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นอีกครั้ง ดร.ศุภวัฒน์ยิ้มมุมปากอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหมายที่เธอไม่กล้าจะตีความ

บทเรียนดำเนินต่อไป เสียงเปียโนบรรเลงสลับกับเสียงอธิบายของครูบีม และเสียงทุ้มต่ำของดร.ศุภวัฒน์ที่เอ่ยถามเป็นระยะๆ ยามที่เขาบรรเลงเพลงได้ถูกต้อง เธอจะยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวาน ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"คุณมีพรสวรรค์มากเลยนะคะดร.ศุภวัฒน์" ครูบีมเอ่ยชมเมื่อเขาสามารถเล่น C Major Scale ได้อย่างราบรื่น "แค่ฝึกเพิ่มอีกหน่อยก็เก่งแล้วค่ะ"

"ผมจะพยายามครับ" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มที่เผยให้เห็นเสน่ห์อันน่าหลงใหล

บทเรียนแรกจบลงท่ามกลางความเงียบงันที่แสนอึดอัดแต่เปี่ยมด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นไปทั่วห้อง ดร.ศุภวัฒน์เดินมาส่งเธอที่ประตูรถด้วยตนเอง แสงจันทร์ส่องต้องเรือนร่างของครูบีม ทำให้ชุดผ้าซาตินของเธอดูเปล่งประกายคล้ายมีออร่า เธอหันไปยิ้มให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะเปิดประตูรถ

"ขอบคุณสำหรับวันนี้มากนะคะ" ครูบีมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติที่สุด

"ครูบีม..." ดร.ศุภวัฒน์เอ่ยเรียกชื่อเธอไว้ ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปในรถ ทำให้เธอหันกลับมามองเขาอีกครั้ง แสงไฟจากโคมไฟหน้าบ้านส่องกระทบดวงตาคมกริบคู่นั้นของเขา ทำให้มันดูระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับพันซ่อนอยู่

"ผมอยากให้ครูมาสอนผมคนเดียว" เขากล่าวเสียงทุ้มต่ำ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงจัง "ที่บ้านหลังนี้...ในตอนกลางคืน"

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของครูบีมหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามหาคำตอบว่าสิ่งที่เขาต้องการนั้นคืออะไรกันแน่ มันคือการเรียนเปียโนจริงๆ หรือมีอะไรมากกว่านั้น สายลมจากแม่น้ำพัดเอากลิ่นหอมของดอกราตรีมาแตะจมูกเธออีกครั้ง แต่คราวนี้มันกลับไม่ใช่กลิ่นหอมที่ปลอบประโลม แต่เป็นกลิ่นที่นำพามาซึ่งความเร่าร้อนอันแสนอันตราย

เธอจะตอบรับคำขอของเขาหรือไม่?

--------------------

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: บทเพลงแรกได้เริ่มต้นขึ้นภายใต้แสงจันทร์และสายตาที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ดร.ศุภวัฒน์จะก้าวข้ามเส้นบางๆ ระหว่างครูกับลูกศิษย์หรือไม่ เมื่อเขาตัดสินใจขอเรียนเปียโนเพียงลำพังในยามวิกาลที่บ้านริมน้ำ.

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #ครูสอนเปียโนกับลูกศิษย์เจ้าของบ้าน