น้องสาวเพื่อนกลับมาเป็น CEO: การเผชิญหน้า CEO สวยสะพรั่ง ผู้ท้าทายหัวใจ

[don]

Series 14/15 — น้องสาวเพื่อนกลับมาเป็น CEO
ตอนที่ 1/4 — อ้างอิงสไตล์: My Mister + Coffee Prince

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ธนชัย หรือที่คนในวงการรู้จักกันดีในนาม 'พี่เต้' แห่ง Vayu Tech กำลังจมดิ่งอยู่ในกองเอกสาร รายงานประจำไตรมาสที่สามกองสูงท่วมหัวบนโต๊ะทำงานกระจกสีดำขลับอันเป็นเอกลักษณ์ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้น 50 ของอาคารสำนักงานสูงเสียดฟ้าใจกลางอโศก แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์สะท้อนแววตาคมกริบของเขาที่กำลังอ่านข้อมูลด้วยความเคร่งเครียด มือแกร่งของเขาขยับเมาส์อย่างคล่องแคล่ว ข้อนิ้วที่เคยดูแลน้องสาวเพื่อนสมัยเรียนดูแข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบตามวัย 32 ปีที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความสำเร็จ ขากรรไกรคมสันขยับเล็กน้อยยามที่เขาพิจารณาตัวเลขสลับซับซ้อนที่อยู่ตรงหน้า ความเงียบในห้องทำงานถูกทำลายลงเพียงเสียงพัดลมของคอมพิวเตอร์และเสียงเคาะแป้นพิมพ์เบาๆ ที่เขาไม่ค่อยได้ใช้งานนักในตอนนี้

เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ดึงความสนใจเขาออกจากการทำงาน เป็นอีเมลจากเลขาฯ ผู้มากประสบการณ์ของเขา ที่มีหัวข้อว่า "ประชุมด่วน! การมาของ CEO ใหม่ บริษัท Zenith Group" ธนชัยขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน ปกติแล้ว Zenith Group คู่แข่งสำคัญอันดับหนึ่งของ Vayu Tech ไม่เคยแจ้งข่าวการเปลี่ยนแปลงผู้บริหารระดับสูงอย่างกะทันหันเช่นนี้ นี่เป็นสัญญาณที่ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง และบ่งบอกถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น

เขากดเปิดอ่านอีเมล ดวงตาของเขากวาดไล่ผ่านบรรทัดแรกๆ ที่กล่าวถึงการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างองค์กร และแล้ว สายตาของเขาก็หยุดชะงักที่ชื่อหนึ่ง— ณัฐนรี วรวงศ์ศิริกุล พร้อมวงเล็บภาษาอังกฤษว่า (Natthanee Warawonghirikun)

ชื่อที่คุ้นเคย ราวกับย้อนเวลาให้เขากลับไปเมื่อหลายปีก่อน สมัยที่น้องนิว ตัวเล็กๆ ผิวขาวอมชมพูที่เขาต้องคอยดูแลยามที่ณัฐพล พี่ชายของเธอซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขาไปต่างประเทศ เด็กสาวแก้มป่องที่ชอบวิ่งซนไปทั่วบ้านเพื่อนสนิท สวมเสื้อยืดสีขาวสะอาดกับกางเกงยีนส์ขาสั้นเสมอ ธนชัยหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้อารมณ์ขัน "คงเป็นชื่อที่เหมือนกันเฉยๆ กระมัง" เขาพึมพำกับตัวเอง "เป็นไปไม่ได้ที่เด็กสาวคนนั้นจะกลายมาเป็น CEO ของบริษัทใหญ่ระดับประเทศได้ในเวลาเพียงไม่กี่ปี แถมเพิ่งเรียนจบกลับมาจาก Wharton ได้ไม่นาน"

ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัว เขาจำได้ถึงครั้งที่น้องนิวทำไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รีหกใส่เสื้อตอนไปเที่ยวกับพี่ชายและเขา เด็กสาวคนนั้นร้องไห้จ้าจนต้องคอยโอ๋ เธอชอบเล่าเรื่องราวในโรงเรียนให้เขาฟัง ชอบเรียกร้องความสนใจจากเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเสมอ ธนชัยเคยมองเธอเป็นเพียงน้องสาวตัวน้อยที่น่ารัก ไม่ต่างจากน้องสาวแท้ๆ ที่เขาไม่มี ภาพของเด็กสาวผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ

แต่ภาพที่แนบมากับอีเมลนั้นทำให้เลือดในกายของเขาเหมือนถูกแช่แข็งในทันที ภาพโปรไฟล์ของผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่เข้ารูปอย่างงดงาม ผมประบ่าสีดำขลับเป็นเงาถูกจัดแต่งอย่างดี ใบหน้าเรียวรูปไข่ ผิวขาวผ่องไร้ที่ติราวกับหินอ่อนที่ถูกเจียระไน ดวงตาคมกริบดุจนางพญา มีแววแห่งความมั่นใจและประหนึ่งจะท้าทายโลกทั้งใบ รูปร่างที่เคยเห็นเป็นเด็กสาวบอบบางบัดนี้กลับผลิบานสง่างาม สมส่วนดุจนางแบบมืออาชีพ สัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนในชุดสูทที่แม้จะดูเป็นทางการ แต่ก็ไม่อาจปิดบังความเย้ายวนตามธรรมชาติของเธอได้

นี่คือ 'น้องนิว' จริงๆ หรือ? น้องนิว...ที่เขาจำได้ดีว่าเป็นน้องสาวเพื่อนสนิทที่อายุห่างกันเจ็ดปี เด็กน้อยที่ชอบกินไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รี และมักจะเรียกเขาว่า 'พี่เต้' ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเสมอ เขาจ้องมองภาพนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามจับผิดในรายละเอียด แต่ทุกอย่างบ่งบอกว่าคือเธออย่างแน่นอน ความรู้สึกสับสนประเดประดังเข้ามาในใจ เขาไม่เคยคาดคิดว่าเด็กสาวที่เขาเคยดูแลจะเติบโตขึ้นมาเป็นผู้หญิงที่สง่างามและน่าเกรงขามเช่นนี้ แถมยังเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่สำคัญที่สุดของเขาอีกด้วย

เวลา 10.00 น. วันรุ่งขึ้น ณ ห้องประชุมใหญ่ชั้น 45 ของ Vayu Tech บรรยากาศตึงเครียดราวกับพายุฝนกำลังจะมาเยือน โต๊ะประชุมกระจกเงายาวสีดำขลับสะท้อนใบหน้าเคร่งขรึมของผู้บริหารระดับสูงของ Vayu Tech ธนชัยนั่งอยู่หัวโต๊ะ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาฉายชัดถึงความประหม่าที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็นบ่อยนัก ในใจของเขากำลังต่อสู้กับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ก่อตัวขึ้น

ประตูห้องประชุมถูกเปิดออกช้าๆ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะเบาๆ แต่คมชัด ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธอ — ณัฐนรี ก้าวเข้ามาอย่างสง่างามราวกับนางพญาที่เพิ่งลงจากบัลลังก์ ในชุดสูทสีเทาชาร์โคลที่ตัดเย็บเข้ารูปอย่างไร้ที่ติ เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่ได้สัดส่วนงดงามราวรูปปั้น ช่วงเอวคอดกิ่ว สะโพกผายรับกันอย่างลงตัว ช่วงขาเรียวยาวก้าวเดินอย่างมั่นใจและเปี่ยมพลังทุกย่างก้าว เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ที่เธอสวมอยู่ด้านในเปล่งประกายอ่อนๆ รับกับแสงไฟในห้องประชุม ทำให้ผิวขาวผ่องของเธอดูโดดเด่นสะดุดตาและชวนมอง

เธอไม่ได้สวมเครื่องประดับมากมาย มีเพียงต่างหูเพชรเม็ดเล็กระยับแสงที่ใบหู และนาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่ข้อมือซ้าย ทว่าสิ่งเหล่านี้กลับยิ่งขับเน้นให้ความงามตามธรรมชาติของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า ผมประบ่าสีดำสนิทถูกเซ็ตให้เข้าทรงอย่างพิถีพิถัน ปล่อยปอยผมบางส่วนให้เคลียกรอบหน้าเพิ่มความอ่อนหวาน แต่ดวงตาคมกริบของเธอกลับฉายแววนักธุรกิจผู้เฉียบขาด ณัฐนรีค่อยๆ กวาดมองไปรอบห้องอย่างเยือกเย็น ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะมาหยุดที่ดวงตาของธนชัย

วินาทีนั้น โลกของธนชัยเหมือนหยุดหมุน แววตาของณัฐนรีไม่ใช่แววตาของเด็กสาวใสซื่อที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป แต่มันคือแววตาของนักธุรกิจผู้ชาญฉลาด เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และประกายท้าทายที่ไม่ปิดบัง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ฟุ้งกระจายเข้ามาในห้อง เป็นกลิ่นหอมหวานแต่แฝงไว้ด้วยความเย้ายวนและลึกลับ ที่ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะจดจำและบันทึกลงในส่วนลึกของจิตใจ

"สวัสดีค่ะ คุณธนชัย" เสียงของณัฐนรีดังกังวานใสแต่คมชัด ราวกับเสียงกระดิ่งแก้วที่บรรเลงอยู่ในห้องประชุม ทุ้มกังวานแต่หนักแน่นพอที่จะตรึงทุกคนให้เงียบฟังและหันมาสนใจ

ธนชัยพยักหน้ารับเล็กน้อย ขากรรไกรของเขาตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม เขาพยายามสงบสติอารมณ์และสวมบทบาท CEO ผู้เย็นชาผู้ไร้อารมณ์ใดๆ

"สวัสดีครับ คุณณัฐนรี" เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกที่ปกติแล้วจะมั่นคง แต่คราวนี้กลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติเล็กน้อย "ไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันในฐานะนี้"

ณัฐนรีคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่สวยงาม ทว่าแฝงไว้ด้วยนัยยะบางอย่างที่ธนชัยไม่อาจเข้าใจถ่องแท้ "โลกกลมนะคะพี่เต้" เธอพูดคำว่า 'พี่เต้' ออกมาอย่างจงใจและเน้นย้ำ จนผู้บริหารคนอื่นๆ ในห้องประชุมต่างพากันสงสัยและหันมามองธนชัยสลับกับณัฐนรีด้วยความฉงน

ธนชัยรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ 'พี่เต้' เป็นคำที่ไม่มีใครในแวดวงธุรกิจกล้าเรียกเขาแบบนั้น มีเพียงคนสนิทบางคนเท่านั้น และหนึ่งในนั้นคือณัฐนรี เขาจำได้ว่าเธอจะใช้คำนี้เมื่อต้องการออดอ้อนหรือเมื่อต้องการจะยั่วโมโหเขาในสมัยเด็ก แต่ตอนนี้... เธอต้องการอะไรกันแน่?

"คุณณัฐนรีคงเข้าใจว่าเรากำลังอยู่ในการประชุมธุรกิจนะครับ" ธนชัยปรับน้ำเสียงให้เข้มขึ้น พยายามดึงสติกลับมาที่ประเด็นหลัก "เรื่องในอดีต ผมคิดว่าเราควรแยกแยะ และมุ่งเน้นที่เรื่องของปัจจุบันและอนาคตทางธุรกิจของเราจะดีกว่า"

ณัฐนรีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเธอแสดงออกถึงความประหลาดใจอย่างจงใจ "แน่นอนค่ะคุณธนชัย ดิฉันเข้าใจดี" เธอกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่สำหรับธนชัยแล้ว มันยิ่งเพิ่มความรู้สึกเหมือนถูกยั่วยุและท้าทายให้เล่นเกมกับเธอ

ตลอดการประชุมหลายชั่วโมง ณัฐนรีแสดงให้เห็นถึงความสามารถที่เหนือชั้น การนำเสนอข้อมูลที่เฉียบคม การวิเคราะห์สถานการณ์ที่แม่นยำ และการตอบคำถามที่ฉลาดหลักแหลม ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ไม่ว่าจะเป็นการยกมือเรียวขึ้นปัดปอยผมที่เคลียใบหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ การขยับแว่นสายตาที่กรอบบางเบาขึ้นเล็กน้อย หรือแม้แต่การจิบน้ำเปล่าจากแก้วคริสตัล ล้วนดูสง่างามและเย้ายวนในสายตาของธนชัย เขาพยายามบังคับตัวเองให้จดจ่ออยู่กับเนื้อหาการประชุม แต่สายตาของเขามักจะแอบเหลือบมองเธออยู่เสมอ เหมือนต้องมนต์สะกด

ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ที่เธอสวมอยู่ด้านในสูท ดูเหมือนจะพลิ้วไหวตามจังหวะการหายใจของเธอ เน้นให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน แต่กลับยิ่งชวนมองราวกับมีบางอย่างกำลังเชิญชวนให้ค้นหา ธนชัยรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวในกายที่ค่อยๆ คุกรุ่นขึ้นช้าๆ เขาลอบกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ เขาลืมไปนานแล้วว่าความรู้สึกหวั่นไหวเช่นนี้เป็นอย่างไร และไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับน้องสาวของเพื่อนคนไหนมาก่อน และแทบไม่เชื่อว่านี่คือนิว คนที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเด็กสาวไร้เดียงสา

เมื่อการประชุมดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย ณัฐนรีสรุปประเด็นด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง "สรุปคือ ข้อเสนอของ Zenith Group คือการเป็นพันธมิตรทางธุรกิจในโครงการ Smart City ของ Vayu Tech ค่ะ" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาธนชัยอีกครั้ง แววตาคมกริบของเธอบ่งบอกถึงความหมายที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด "แต่แน่นอนว่า การเป็นพันธมิตรก็ย่อมมีข้อแลกเปลี่ยนที่ต้องคุยกันในเชิงลึกกว่านี้ เพื่อผลประโยชน์สูงสุดของทั้งสองฝ่าย"

"เราเข้าใจดีครับ" ธนชัยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคง "และเราจะนำข้อเสนอทั้งหมดไปพิจารณาอย่างรอบคอบที่สุด"

"หวังว่าเราจะสามารถหาข้อสรุปที่ดีที่สุดได้นะคะคุณธนชัย" ณัฐนรีคลี่ยิ้มอีกครั้ง คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่เปิดเผยมากขึ้น "เพราะฉันเองก็อยากร่วมงานกับคุณ... อีกครั้ง ค่ะ" เธอเน้นย้ำคำว่า 'อีกครั้ง' ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแฝงความหมายที่ทำเอาธนชัยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ คำพูดนั้นไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่เป็นเรื่องส่วนตัวอย่างชัดเจน และเขาเชื่อว่าไม่ใช่เพียงเขาคนเดียวที่รู้สึกเช่นนั้น

หลังจากการประชุมเสร็จสิ้นลง คณะผู้บริหารจาก Zenith Group เริ่มทยอยกันเดินออกจากห้อง ธนชัยยังคงนั่งอยู่ที่เดิม พยายามประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ทั้งการเผชิญหน้ากับอดีต การถูกท้าทายในปัจจุบัน และความรู้สึกแปลกใหม่ที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ

ณัฐนรีเป็นคนสุดท้ายที่เดินผ่านเขาไป ก่อนจะออกจากห้อง เธอก็หยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของธนชัย หันมาทางเขาช้าๆ แววตาคมกริบจับจ้องลงมาที่เขาที่กำลังนั่งอยู่ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับของเพชรเม็ดเล็กที่ต่างหู สะท้อนกับแสงไฟอย่างพอดิบพอดี และความท้าทายที่ยากจะต้านทาน กลิ่นน้ำหอมของเธอที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ใกล้ๆ ทำให้หัวใจของธนชัยเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ จนเขารู้สึกได้ถึงแรงเต้นที่กระแทกซี่โครง

"คุณธนชัยคะ" เธอก้มตัวลงมาเล็กน้อย จนใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร ธนชัยได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอ "ฉันยังจำได้ดี... ทุกครั้งที่พี่ชายดิฉันไม่อยู่ พี่เต้จะคอยดูแลดิฉันเสมอ" เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบา แต่คมชัดในโสตประสาทของเขา ราวกับถูกสะกด "ครั้งนี้ ดิฉันกลับมา... ดิฉันอาจจะต้อง ดูแลพี่เต้ บ้างนะคะ"

ริมฝีปากอิ่มของเธอคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนที่เธอจะผละออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ธนชัยนั่งแน่นิ่งอยู่กับความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ประหลาดใจ สับสน และที่สำคัญที่สุด... ถูกยั่วยุอย่างรุนแรง ความรู้สึกร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเขา เขารู้สึกเหมือนเป็นเหยื่อที่กำลังถูกจ้องมองจากนักล่าที่ฉลาดเฉลียว

เขามองตามแผ่นหลังที่ตรงสง่างามของเธอที่เดินลับหายไปจากประตูห้องประชุม เสื้อสูทสีเทาชาร์โคลที่เน้นสรีระเธอให้โดดเด่น ทำให้เขานึกถึงผ้าซาตินลื่นมือที่เคยสัมผัสในความฝัน ธนชัยยกมือขึ้นกุมขมับ แรงกดที่มือแกร่งบนศีรษะช่วยเตือนสติว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เขารู้สึกเหมือนถูกท้าทาย ทั้งในฐานะนักธุรกิจและในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง นิวไม่ได้กลับมาเป็นแค่น้องสาวเพื่อนอีกต่อไปแล้ว แต่เธอกลับมาในฐานะคู่แข่งที่น่าเกรงขาม และเหนือสิ่งอื่นใด... เธอเป็นผู้หญิงที่เย้ายวนจนน่าอันตราย

ในคืนนั้น ธนชัยกลับมาที่ห้องทำงานส่วนตัวของเขาอีกครั้ง แสงไฟจากตึกระฟ้าภายนอกส่องเข้ามาในห้องที่มืดสลัว เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นจิบช้าๆ มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ เห็นแสงสีของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนที่พร่างพราวราวกับเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ส่องประกาย ในใจเขามีแต่ภาพของณัฐนรีวนเวียนอยู่ไม่ไปไหน

'ดูแลพี่เต้บ้างนะคะ' คำพูดของเธอสะท้อนก้องอยู่ในหัวเขา พร้อมกับภาพรอยยิ้มเย้ายวนนั้น เขาไม่รู้ว่าเธอหมายถึงการดูแลในฐานะอะไร แต่ที่แน่ๆ คือหัวใจของเขาเริ่มสั่นคลอนไปกับเกมที่เธอกำลังจะเปิดฉากขึ้น และเขาก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองต้องการที่จะถอยห่างจากเกมนี้หรือไม่

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็สั่นบนโต๊ะทำงาน ปรากฏชื่อ 'ณัฐพล' พี่ชายของณัฐนรีขึ้นบนหน้าจอ ธนชัยรู้สึกประหลาดใจกับการโทรศัพท์ที่ไม่คาดคิดนี้ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย

"ฮัลโหลไอ้เต้" เสียงคุ้นเคยของณัฐพลดังขึ้นมาตามสาย "มึงอยู่ไหนวะ? น้องนิวเพิ่งโทรมาบอกว่าถึงไทยแล้ว แล้วก็บ่นคิดถึงมึงใหญ่เลยว่ะ"

ธนชัยขมวดคิ้วแน่น คำว่า 'น้องนิวบ่นคิดถึง' ฟังดูขัดกับภาพลักษณ์ CEO ที่เยือกเย็นและแฝงความยั่วยวนที่เขาเพิ่งเจอมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาคิดจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็ตัดสินใจเงียบไว้ก่อน

"อืม... เพิ่งรู้ว่านิวกลับมาแล้ว" ธนชัยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกภายใน "ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ"

"เออใช่! น้องสาวกูโตเป็นสาวแล้วสวยปิ๊งเลยใช่ไหมวะ? กูบอกแล้วว่ามึงต้องชอบ" ณัฐพลหัวเราะร่า "เดี๋ยวกูจะจัดดินเนอร์ต้อนรับน้องนิวกลับบ้านนะมึง ต้องมาให้ได้เลยนะเว้ย ถือว่าเป็นการเลี้ยงรวมญาติเพื่อนฝูงด้วย"

ธนชัยรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่ลำคอ ดินเนอร์? เขารู้สึกประหลาดใจและสับสน นี่คือสิ่งที่ณัฐนรีต้องการหรือเปล่า? การเข้าถึงเขาผ่านช่องทางส่วนตัวเช่นนี้

"อืม... ดินเนอร์เหรอ" ธนชัยพึมพำ "วันไหนล่ะ"

"ก็เร็วๆ นี้นี่แหละวะ กูจะส่งรายละเอียดให้พรุ่งนี้นะ" ณัฐพลตอบอย่างร่าเริง "ยังไงมึงก็ต้องมานะเว้ย น้องนิวอยากเจอเพื่อนเก่าทุกคน โดยเฉพาะมึง!"

ธนชัยวางสายโทรศัพท์ลงช้าๆ ความรู้สึกร้อนผ่าวในกายยิ่งทวีคูณขึ้น เขามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แสงไฟในเมืองดูพร่าเลือนไปหมด สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น มันไม่ใช่แค่เกมทางธุรกิจอีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือเกมแห่งหัวใจ ที่มีเดิมพันสูงเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ และณัฐนรี... เธอกำลังก้าวเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้ง ในแบบที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: การกลับมาของน้องนิวในฐานะ CEO สร้างแรงกระเพื่อมในใจพี่เต้เกินคาด เกมธุรกิจกำลังจะกลายเป็นเกมหัวใจ เมื่อดินเนอร์ลับถูกจัดขึ้นอย่างเป็นทางการ

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #น้องสาวเพื่อนกลับมาเป็นCEO