หญิงสาวสูญเสียความทรงจำกับสามีตามใจ EP1. คนแปลกหน้าในฐานะสามี

[don]

หญิงสาวสูญเสียความทรงจำกับสามีตามใจ
EP1. คนแปลกหน้าในฐานะสามี



━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ห้องพักฟื้นในโรงพยาบาลหรูเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ
และเสียงเข็มนาฬิกาที่ดังติ๊กต่อกอยู่ในความรู้สึก สองวันก่อน... ชีวิตของ
นภาวรรณ หญิงสาววัย 27 ปี ที่มีดวงตาคมหวานราวกับกวางป่าถูกสาป
ให้หยุดนิ่งอยู่กับภาพสุดท้ายของถนนที่เปียกปอน และแสงไฟหน้ารถที่พุ่งเข้าใส่
ทุกอย่างหลังจากนั้นคือความว่างเปล่าสนิท

เปลือกตาบอบบางของเธอกะพริบถี่ๆ เมื่อแสงสีขาวสว่างจ้าสาดเข้าสู่โสตประสาท
มันเป็นแสงที่รุนแรงจนเธอต้องหรี่ตาลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเธอเจ็บระบมไปทั่ว
แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้... ความว่างเปล่าในหัวใจ
และ ความไม่คุ้นเคยกับภาพสะท้อนในกระจก

ผมยาวสลวยสีดำขลับที่เคยเรียงตัวสวย ตอนนี้พันกันยุ่งเหยิงอยู่บนหมอนสีขาวสะอาด
ผิวขาวผ่องราวกับหยกสลัก ที่เคยเปล่งปลั่ง ตอนนี้ดูซีดเซียว แต่ถึงอย่างนั้น
ก็ยังคง ความงามหมดจด ไร้ที่ติ เมื่อลูบไล้ไปตามแขนเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดคนไข้
เธอยังรับรู้ถึง ความกระชับของรูปร่าง ที่เธอจดจำไม่ได้ว่าเป็นของตัวเอง

"น้องนภา ตื่นแล้วใช่ไหมคะ" เสียงพยาบาลสาวดังขึ้น

เธอหันไปมอง... ใบหน้าใจดีที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
"คุณภคพันธ์อยู่ข้างนอกนะคะ คุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้แล้วค่ะ"

ภคพันธ์? ชื่อนั้นดังสะท้อนอยู่ในหัวใจ แต่ไร้ซึ่งภาพจำใดๆ หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ทำให้คิ้วเรียวสวยของเธอดูมีมิติมากขึ้น "เขา... ใครคะ?"

พยาบาลทำหน้าลำบากใจ "เอ่อ... คุณภคพันธ์ก็สามีคุณไงคะ"

สามี? คำนั้นทำให้เลือดในกายของนภาวรรณเย็นวาบ เธอรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่
ห้วงเหวแห่งความสับสน ดวงตาคู่คมของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะหรี่ลงด้วย
ความไม่ไว้ใจ เธอพยายามค้นหาความทรงจำ แต่กลับพบเพียงกำแพงหนาทึบที่กั้นขวางทุกสิ่ง

ไม่นานประตูห้องก็เปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาในห้อง แสงจากหน้าต่างสาดต้องทำให้
เงาของเขาทอดยาวไปทั่วพื้น เขาเดินเข้ามาด้วยก้าวเดินที่มั่นคง แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วย
ความกังวลและเจ็บปวด

เสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มเนื้อดีขับเน้น ช่วงไหล่กว้าง และ รูปร่างที่สมบูรณ์แบบ ของเขาให้เด่นชัด
สันกรามคมสันที่แสดงถึง ความเด็ดเดี่ยวและความเป็นชาย ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอตื่น
แต่แล้วก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้งเมื่อเห็นแววตาว่างเปล่าของเธอ

"นภา..." เสียงทุ้มนุ่มลึกของเขาเอ่ยชื่อเธอ ราวกับบทกวีที่รุ่มรวยด้วยความรัก
แต่สำหรับนภาวรรณ มันเป็นเพียงเสียงที่เธอไม่คุ้นเคย

เขาเดินตรงมาที่เตียง มือใหญ่แข็งแรงของเขาเอื้อมมาจับมือเธอ นิ้วเรียวยาว ที่เคยสัมผัส
กับเธอมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ตอนนี้มันกลับเป็นสัมผัสที่แปลกแยก เธอชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับ
ถูกไฟช็อต ดวงตาคู่คมของเธอมองสำรวจเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดสูทที่ดูราคาแพง
ข้อมือที่ประดับด้วยนาฬิกาหรู และ กลิ่นน้ำหอม ที่สะอาดและเย้ายวนใจ...
เธอรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แฝงอยู่ภายใต้รูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบนั้น

"คุณเป็นใคร?" เธอถามเสียงแหบพร่า น้ำเสียงที่เคยหวานใส ตอนนี้เต็มไปด้วยความหวาดระแวง

ภคพันธ์ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มได้รูปของเขาขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด

"ผม... ผมภคพันธ์ไงครับแบงค์ สามีของคุณ" เขาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ

"คุณจำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ"

นภาวรรณส่ายหน้าช้าๆ เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับ พลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว
"ฉันจำคุณไม่ได้ และฉันก็ไม่รู้ว่าฉันคือใคร" เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงในความมืดมิด

หลังจากนั้นไม่นาน ด้วยการยืนยันจากคุณหมอว่านภาวรรณสามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ ภคพันธ์
ก็จัดการทุกอย่างอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว เขาพาเธอออกจากโรงพยาบาลด้วยรถยนต์คันหรู
ที่เบาะหลังมี ผ้าห่มไหมพรมแคชเมียร์เนื้อนุ่ม วางเตรียมไว้ให้ พยายามจะดูแลเธออย่างดีที่สุด
แต่ทุกสัมผัส ทุกคำพูดของเขา เหมือนกำแพงที่ไม่อาจข้ามผ่านสำหรับเธอ

การเดินทางมาถึงบ้านที่ทองหล่อเป็นไปอย่างเงียบงัน นภาวรรณมองออกไปนอกหน้าต่าง
ตึกระฟ้าเสียดฟ้า ถนนที่เต็มไปด้วยแสงสี และรถยนต์ที่เคลื่อนไหวไม่หยุดหย่อน...
มันเป็นภาพที่คุ้นตา แต่ไม่ใช่ภาพที่ทำให้รู้สึกถึงความเป็นเจ้าของ

เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่รั้วบ้าน ประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่เปิดออก เผยให้เห็น คฤหาสน์หลังโอ่อ่า
ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนสวย มันใหญ่โตและงดงามเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ว่านี่คือบ้านของเธอ

ภคพันธ์เปิดประตูรถให้เธอ เขายื่นมือมาเพื่อช่วยพยุง เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะยอมรับการ
ช่วยเหลือ แต่ก็พยายามหลีกเลี่ยงการสัมผัสโดยตรงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือใหญ่แข็งแรง
ของเขากระชับที่ต้นแขนเธอเบาๆ ส่งผ่านความอบอุ่นที่เธอไม่รู้สึกถึง

"นี่บ้านเราครับนภา" เสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณจะได้พักผ่อนอย่างสบายใจ"

ภายในบ้านเป็นความหรูหราที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูแพงและมีรสนิยม ภาพวาด
ศิลปะบนผนัง โคมไฟระยิบระยับที่ห้อยลงมาจากเพดานสูง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่ที่
จัดวางอยู่ในแจกันแก้วคริสตัล ทุกอย่างบ่งบอกถึงความมั่งคั่ง แต่กลับไม่สามารถเติมเต็ม
ความว่างเปล่าในใจ ของเธอได้เลย

ภคพันธ์พาเธอขึ้นไปยังชั้นสอง ผ่านโถงบันไดไม้แกะสลักที่ทอดยาว เขาเปิดประตูห้องนอน
ขนาดใหญ่ ประตูห้องที่เขาบอกว่าเป็นของเธอและเขา

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องนอน นภาวรรณรู้สึกเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน เตียงคิงไซส์
ขนาดใหญ่ที่ปูด้วย ผ้าปูที่นอนซาตินสีงาช้าง มันเงาวาวและลื่นมือราวกับสายน้ำ
ห้องทั้งห้องถูกตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น มีหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสวนสวยด้านนอก
แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟข้างเตียงสร้างบรรยากาศที่โรแมนติก แต่ความโรแมนติกนั้นกลับ
ไม่สามารถเข้าถึงหัวใจของเธอได้

"คุณอาจจะอยากพักผ่อน" เขาพูด "ผมเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้คุณแล้ว"

เขาผายมือไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ เธอมองไปที่ชุดนอน ซาตินเนื้อนุ่มสีชมพูอ่อน
ที่พับวางไว้อย่างเป็นระเบียบ และชุดคลุมอาบน้ำ ผ้าไหมสีครีม ที่แขวนอยู่ข้างๆ
มันสวยงามและดูแพง แต่ก็ไม่ใช่สไตล์ที่เธอจะเลือกเองได้

"ฉัน... ฉันอยากอยู่คนเดียว" เธอพูดเสียงเบา แต่หนักแน่น ดวงตาคู่คมของเธอ
จ้องมองเขาอย่างท้าทาย

ภคพันธ์หยุดชะงักไปชั่วขณะ สันกรามคมสัน ของเขาดูจะแข็งขึ้นเล็กน้อย
ความเจ็บปวดฉายชัดในแววตา แต่เขาก็พยายามเก็บซ่อนมันไว้ใต้สีหน้าเรียบเฉย

"ได้ครับ" เขาพูด "ถ้าคุณต้องการอะไร เรียกได้เลยนะครับ"

เขาถอยออกไปอย่างช้าๆ แต่ก่อนที่เขาจะออกไปจากห้อง นภาวรรณก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่าง
ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ มันคือ แหวนเพชรเม็ดงาม ส่องประกายระยิบระยับ แหวนที่
บ่งบอกถึงการแต่งงาน แต่เธอไม่รู้สึกผูกพันกับมันเลยแม้แต่น้อย

"นี่คืออะไร?" เธอถาม เสียงของเธอแข็งกระด้างขึ้นเล็กน้อยขณะที่เธอชี้ไปที่แหวน

ภคพันธ์หันกลับมามอง แหวนวงนั้นเป็น แหวนแต่งงานของพวกเขา ที่เขาบรรจงสวมให้เธอ
ในวันสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา เขาก้าวกลับมาใกล้ๆ เธออีกครั้ง พยายามที่จะเอื้อมมือมาจับมือ
เธออีกครั้ง แต่เธอก็ชักมือกลับไปซ่อนไว้ด้านหลังทันที

"มันคือแหวนแต่งงานของเราครับนภา" เขาตอบเสียงนุ่มลึก "คุณกับผมแต่งงานกันมาสามปีแล้ว"

สามปี? คำนั้นดังสะท้อนอยู่ในหัวเธอราวกับฟ้าผ่า เธอกำลังใช้ชีวิตอยู่กับชาย
ที่เธอไม่รู้จักมาสามปี? มันเป็นไปไม่ได้!

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่คมหวาน ของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจและ
ความโกรธที่ปะปนกัน "ฉันไม่รู้จักคุณ! ฉันไม่เชื่อ! ฉันไม่มีสามี! คุณไม่ใช่สามีของฉัน!"

เสียงของเธอสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่รุนแรง เธอถอดแหวนเพชรออกจากนิ้วแล้วโยนมันไปบนเตียง
อย่างไม่ไยดี เพชรเม็ดงามกลิ้งไปกระทบกับ ผ้าปูที่นอนซาติน ส่งเสียงกระทบกันเบาๆ
ราวกับหัวใจที่แตกสลาย

ภคพันธ์ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเขาซีดเผือดลง ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังแหวน
ที่ถูกทิ้งอย่างไม่ใยดี และจากนั้นก็มองกลับมาที่ดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความปฏิเสธของภรรยา
เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอ

นภาวรรณไม่รอให้เขาตอบ เธอหันหลังเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ปล่อยให้แสงจันทร์ยามค่ำคืน
สาดส่องเข้ามาในห้อง เธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้น โดยที่ ชุดคนไข้สีฟ้าอ่อน ที่ยังไม่ได้เปลี่ยน
ดูตัดกับความหรูหราของห้องอย่างสิ้นเชิง

"ออกไปจากห้องของฉัน!" เธอสั่งเสียงเฉียบขาด

"คุณคือคนแปลกหน้าสำหรับฉัน และฉันไม่ต้องการให้คนแปลกหน้าอยู่ในห้องนี้!"

ภคพันธ์ยืนอยู่ตรงนั้นอีกครู่หนึ่ง ราวกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างมา
พังทลายลงตรงหน้า ในที่สุด เขาก็หันหลังให้เธอ เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ และปิดประตู
ลงเบาๆ ทิ้งให้นภาวรรณยืนอยู่ท่ามกลางความหรูหราอันว่างเปล่า และ ความทรงจำที่หายไป

ผ้าปูที่นอนซาติน บนเตียงยังคงสะท้อนแสงจันทร์ แหวนเพชรยังคงนอนนิ่งอยู่ข้างหมอน
แต่หัวใจของชายหนุ่มที่เพิ่งเดินจากไปนั้น บัดนี้เต็มไปด้วยบาดแผลที่ยากจะเยียวยา เขาต้องทำ
อย่างไรเพื่อทวงคืนภรรยาผู้เป็นที่รัก... และความทรงจำที่หายไปของเธอ

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: แม้ร่างกายจะอยู่บ้านเดียวกัน แต่หัวใจของนภาวรรณยังคงปิดตายสำหรับภคพันธ์.
เขาจะงัดไม้เด็ดอะไรมาทวงคืนความทรงจำและหัวใจของภรรยา? เตรียมพบกับการเริ่มต้นจีบใหม่
ที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมใน EP2!

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #หญิงสาวสูญเสียความทรงจำกับสามีตามใจ