หญิงสาวสูญเสียความทรงจำกับสามีตามใจ EP2. หัวใจเริ่มจำได้ก่อนความทรงจำ

[don]

หญิงสาวสูญเสียความทรงจำกับสามีตามใจ
EP2. หัวใจเริ่มจำได้ก่อนความทรงจำ



━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

หลายวันหลังจากกลับจากโรงพยาบาล บ้านพักหรูหราในย่านทองหล่อกลับกลายเป็นเหมือนกรงทองสำหรับนภาวรรณ ร่างกายของเธออยู่ที่นี่ แต่จิตใจยังคงล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่าของการลืมเลือน เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยภาพถ่ายของเธอกับชายคนหนึ่งที่ทุกคนบอกว่าเป็นสามี เธอไม่รู้จักเขาจริงๆ หรือ? ทุกครั้งที่ดวงตาคมหวานของเธอสบกับดวงตาของภคพันธ์ หัวใจเธอก็เต้นแรงอย่างประหลาด ไม่ใช่ด้วยความรัก หากเป็นความรู้สึกสับสนระคนความปรารถนาที่ยากจะเข้าใจ เขาคือคนแปลกหน้า...ที่คุ้นเคยอย่างประหลาด

ค่ำคืนหนึ่ง ทันทีที่เสียงฝนพรำกระทบผืนกระจก ภคพันธ์ก็ปรากฏตัวในห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาไม่ได้สวมสูทเหมือนทุกวันที่ไปทำงาน หากแต่เป็นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเข้มที่เผยให้เห็นแผงอกแข็งแรงใต้เนื้อผ้าที่พลิ้วไหว เขาถือถาดอาหารที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารอิตาเลียนที่โปรดปรานของเธอ กลิ่นบัตเตอร์ทรัฟเฟิลหอมกรุ่นชวนให้น้ำลายสอ เขาจำได้ทุกรายละเอียดแม้กระทั่งอาหารจานโปรดในแต่ละช่วงเวลา และยิ่งไปกว่านั้น เขายังจำได้ว่าเธอชอบอาหารอิตาเลียนในวันที่ฝนตกปรอยๆ เช่นนี้

ภคพันธ์วางถาดลงบนโต๊ะกลางพร้อมจุดเทียนหอมระเหยกลิ่นกุหลาบที่นภาเคยชอบ กลิ่นหอมหวานนวลปะปนกับกลิ่นดินหลังฝนตกอบอวลไปทั่วห้อง แสงเทียนอ่อนโยนสะท้อนระยิบระยับในดวงตาของนภาวรรณ ผิวขาวอมชมพูของเธอเปล่งประกายภายใต้แสงสลัว ผมยาวสลวยสีดำขลับที่เคยถูกรวบขึ้นวันนี้ถูกปล่อยลงมาปกคลุมบ่าเนียน รูปร่างที่ฟิตเฟิร์มของเธอโดดเด่นในชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่เขาเลือกให้เป็นพิเศษ ผ้าไหมเนื้อดีทิ้งตัวตามเรือนร่างอันเย้ายวน ปกคอเสื้อที่เปิดกว้างเผยให้เห็นไหปลาร้าที่สวยงามอ่อนช้อย และสร้อยคอเพชรเม็ดเล็กที่ระยิบระยับอยู่กลางลำคออย่างเลอค่า ทุกการเคลื่อนไหวของเธอสร้างความรู้สึกเหมือนนางพญาที่สง่างามแต่ก็เปราะบาง

เขานั่งลงตรงข้ามเธอ แววตาอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะทวงคืนหัวใจของภรรยา
ภคพันธ์: 'ทานเยอะๆ นะนภา...พี่รู้ว่าเราชอบ' เสียงของเขาอ่อนโยนและนุ่มลึก ราวกับเสียงเพลงที่เคยขับกล่อมเธอในอดีต
นภาวรรณมองจานตรงหน้าสลับกับใบหน้าของเขา เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่ไม่คุ้นเคยนี้อย่างประหลาด
นภาวรรณ: 'คุณ...ทำให้ฉันเหรอคะ?' เสียงของเธอยังคงแผ่วเบาและระมัดระวัง แม้จะมีความประหลาดใจเจืออยู่

ตลอดการรับประทานอาหาร ภคพันธ์พยายามเล่าเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในอดีตของพวกเขา ไม่กดดันเธอ แต่ก็ไม่ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ เขาสังเกตเห็นรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากอิ่มของเธอเป็นครั้งคราว หัวใจของเขาก็พองโตด้วยความหวัง เมื่อนภาเผลอวางมือบนโต๊ะ เขาก็เอื้อมมือแกร่งไปวางทับเบาๆ ปลายนิ้วเรียวยาวแข็งแรงของเขาสัมผัสกับหลังมือเธอเบาๆ ราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีให้กับเธอ ผิวของเธอเย็นเฉียบ แต่เมื่อมือของเขาทาบทับ ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทำให้เธอสะท้านไปทั้งร่าง
ภคพันธ์: 'มือเรายังสวยเหมือนเดิมเลยนะ...พี่จำได้ว่าเราชอบทาเล็บสีแดงอมชมพู' เขาจ้องมองเล็บมือเธอด้วยความรัก ราวกับจะย้อนเวลากลับไปในอดีต
นภาวรรณชักมือกลับเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แววตาของเธอแสดงออกถึงความสับสนแต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจนในใจของเธอ
นภาวรรณ: 'ฉัน...ฉันจำไม่ได้เลย' เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยราวกับจะร้องไห้ เธอเกลียดความรู้สึกว่างเปล่านี้เหลือเกิน

หลังจากเก็บจาน ภคพันธ์ชวนนภาวรรณขึ้นไปบนห้องนอน 'ของเรา' ห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น มีเตียงขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนผ้าซาตินสีครีมอ่อนนุ่ม ราวกับปุยเมฆที่พร้อมจะโอบอุ้มทุกคนที่ทิ้งตัวลง แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาอย่างแผ่วเบา สร้างบรรยากาศโรแมนติกและอ่อนโยน เขานั่งลงบนขอบเตียง มือของเขากอบกุมมือของนภาวรรณที่ยืนอยู่ข้างเตียงเบาๆ เธอรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่วิ่งแล่นผ่านปลายนิ้วขึ้นมาถึงหัวใจ
ภคพันธ์: 'ไม่ต้องกลัวนะนภา...พี่จะอยู่ตรงนี้เสมอ' แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจและมั่นคง ทำให้กำแพงในใจนภาวรรณที่เคยแข็งแกร่งเริ่มสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาค่อยๆ ดึงเธอให้นั่งลงข้างๆ และค่อยๆ โอบกอดเธอไว้เบาๆ กลิ่นกายหอมสะอาดของภคพันธ์ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เขาใช้ติดจมูกเธอ มันเป็นกลิ่นที่เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับเคยได้สัมผัสมาก่อน หัวใจเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะได้ยินเสียงของมันก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องนอน

แสงจันทร์ลอดผ่านม่านโปร่ง เต้นระยิบระยับบนผืนผ้าซาตินสีครีมที่ปกคลุมเตียงนอน ภคพันธ์ค่อยๆ ประคองร่างของนภาวรรณให้เอนลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน เสื้อเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่เธอสวมลื่นไหลไปตามเรือนร่างผอมเพรียว เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน นัยน์ตาคมหวานของนภาวรรณเบิกกว้างด้วยความประหม่า แต่ก็ซ่อนความปรารถนาที่ซ่อนเร้นไว้ไม่มิด ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของเธอกำลังสั่นเล็กน้อยเมื่อเขาก้มหน้าลงมาใกล้

ภคพันธ์ก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา รอยจูบเลื่อนลงมาที่เปลือกตา แก้มเนียนนุ่ม และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะอ่านความรู้สึกทั้งหมดที่อยู่ภายในจิตใจที่ว่างเปล่าของเธอ
ภคพันธ์: 'ให้โอกาสพี่ได้ไหม...โอกาสที่เราจะได้เริ่มต้นกันใหม่' เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบา ทุ้มลึก และเต็มไปด้วยความอ้อนวอนที่เจ็บปวด นภาวรรณไม่ตอบเป็นคำพูด เธอเพียงหลับตาลงช้าๆ และเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เป็นสัญญาณที่ไม่ต้องมีคำอธิบายว่าเธอกำลังเปิดใจให้เขาอีกครั้ง

ริมฝีปากอุ่นร้อนของภคพันธ์ประกบลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสแรกนั้นอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่เก็บงำมานาน รสจูบนั้นลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะถ่ายทอดความรักและความคิดถึงทั้งหมดที่เขาพร่ำเพ้อหา มือแกร่งของเขาค่อยๆ สอดเข้าไปใต้ผมยาวสลวยสีดำขลับของเธอ ประคองศีรษะไว้เบาๆ ขณะที่มืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าไหมอันบางเบาที่ตอนนี้ชุ่มชื้นไปด้วยเหงื่อแห่งความปรารถนา

ผ้าไหมที่เธอสวมลื่นไถลไปตามเรือนร่างเมื่อปลายนิ้วของเขาค่อยๆ ปลดเปลื้องมันออกช้าๆ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดไร้ที่ติภายใต้แสงสลัวของห้องนอน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวของเธอปะปนกับกลิ่นน้ำหอมที่เธอฉีดเมื่อตอนเย็นทำให้เขาแทบคลั่ง รูปร่างที่ฟิตเฟิร์มของเธอสะท้อนความงดงามของผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ เอวคอดกิ่ว สะโพกผายได้รูป เรียวขาสวยงามยาวเป็นสง่า ทุกส่วนสัดของเธอคือผลงานศิลปะชิ้นเอกที่ธรรมชาติสรรค์สร้างมาเพื่อเขาคนเดียว

มือของภคพันธ์ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง เนินอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ถี่กระชั้นของเธอ แรงสัมผัสจากมือที่แข็งแรงแต่แผ่วเบานั้นสร้างความรู้สึกปั่นป่วนไปทั่วร่างของนภาวรรณ เธอหลับตาแน่น พยายามทำความเข้าใจกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา ทั้งความแปลกใหม่และความคุ้นเคยที่แยกไม่ออก แต่เธอก็ยอมให้ความรู้สึกเหล่านั้นนำพาเธอไปโดยไม่ต่อต้าน เธอพบว่าตัวเองกำลังต้องการสัมผัสเหล่านี้มากแค่ไหน

เสียงหอบกระเส่าของเธอปะปนกับเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นนอกหน้าต่าง ทำให้บรรยากาศยิ่งลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้น ผ้าปูที่นอนผ้าซาตินเย็นเฉียบสัมผัสกับผิวที่ร้อนผ่าวของเธอ สร้างความรู้สึกที่ขัดแย้งแต่ลงตัว ทุกสัมผัส ทุกจูบ ทำให้ความรู้สึกที่อัดอั้นของทั้งสองระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ความทรงจำที่ขาดหายไปไม่อาจหยุดยั้งความผูกพันทางกายที่ดูเหมือนจะฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเธอ เธอยังคงไม่รู้ว่าเขาคือใคร...แต่ร่างกายของเธอกำลังจดจำทุกสัมผัส จดจำความรู้สึกที่ไม่อาจปฏิเสธได้นี้

ค่ำคืนนั้นผ่านไปในความมืดมิดและอบอุ่น เมื่อแสงแรกของวันส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา นภาวรรณค่อยๆ ลืมตาขึ้น ร่างกายของเธอรู้สึกอ่อนล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ เธอมองไปยังร่างเปลือยเปล่าที่นอนอยู่ข้างๆ แขนแข็งแรงของเขากอดรัดเอวเธอไว้แน่น เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเขา กลิ่นกายของเขาที่ปะปนกับกลิ่นกายของเธอทำให้เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่ยากจะปฏิเสธได้ แม้หัวใจจะยังสับสน แต่ร่างกายกลับรู้สึกอิ่มเอม

เธอพยายามจะขยับตัว แต่เขาก็รัดเธอแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย ภคพันธ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ ดวงตาที่คมกริบเมื่อคืนนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาด เขามองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวังที่ก่อตัวขึ้นใหม่
ภคพันธ์: 'อรุณสวัสดิ์...ภรรยาของพี่' เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบา แต่ก็ดังก้องอยู่ในใจของนภาวรรณ เธอจ้องมองใบหน้าของเขา พยายามค้นหาอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำที่หายไป

ทันใดนั้นเอง...ภาพบางภาพก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธอ ภาพงานแต่งงานที่เธอสวมชุดเจ้าสาวสีขาว ภาพแหวนเพชรที่สวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ และภาพรอยยิ้มของเขา...รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขากำลังยิ้มให้เธออยู่ตอนนี้! หัวใจของนภาวรรณเต้นรัวแรงยิ่งกว่าเดิม ความปวดหนึบแล่นเข้ามาในศีรษะ เธอหลับตาลงอย่างแรง ภาพเหล่านั้นจางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงความสับสนที่เพิ่มขึ้น พร้อมกับความร้อนผ่าวบนใบหน้า
นภาวรรณ: 'คุณ...คือใครกันแน่คะ?' คำถามนั้นถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ดวงตาคมหวานของเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของภคพันธ์ รอคอยคำตอบที่เธอรู้ดีอยู่แล้ว...แต่ไม่อาจจำได้.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

ตอนต่อไป: ค่ำคืนที่เร่าร้อนนำพามาซึ่งความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจของนภาวรรณ ภาพความทรงจำที่เลือนรางปรากฏขึ้นเพียงชั่วขณะ ทำให้เธอตั้งคำถามกับความสัมพันธ์ที่เธอไม่รู้จักนี้ แต่ภคพันธ์จะทำอย่างไรเมื่อภรรยาของเขายังคงไม่ปักใจเชื่อ...และใครบางคนในอดีตกำลังจะกลับมา?

ถ้าชอบ — แชร์ต่อให้เพื่อน + คอมเมนต์ "อยากเป็นพี่/น้อง..." ใต้โพสต์
ติดตาม 15 series ครบทุกเช้า/กลางวัน/เย็น ที่ cnxseed.com Board สัพเพเหระ

#cnxseed #KdramaRomance #หญิงสาวสูญเสียความทรงจำกับสามีตามใจ