หน้ากากที่หลุดรุ่ย... และคำสั่งจาก 'ผู้คุม' คนใหม่

[don]

ผมกำสมุดบันทึกเก่าในมือแน่นจนข้อขาว ภาพของข้อความลับ 'ผู้คุมคนใหม่' ยังคงหลอกหลอนอยู่ในหัว
น้องแพรซบหน้ากับอกผม ตัวเธออุ่นร้อนและสั่นสะท้านภายใต้เสียงฝนกระหน่ำนอกหน้าต่าง... ใครคือผู้บงการเกมบ้าๆ นี่ และผมกำลังถูกลากเข้าไปในหลุมพรางอะไร?

ฝนยังคงเทกระหน่ำไม่หยุดหย่อนตั้งแต่เมื่อคืน เสียงฟ้าคำรามเป็นระยะๆ เข้ากับบรรยากาศตึงเครียดในห้องได้อย่างลงตัว หลังจากที่แพรหลุดปากเรื่อง 'ผู้คุมคนใหม่' และสมุดบันทึกเก่าแก่เล่มนั้น ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ผมยังคงกอดเธอไว้แน่น ปลอบประโลมร่างกายที่สั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกผสมปนเปกัน ทั้งรัก ห่วงใย และความสงสัยระคนหวาดระแวง

"แพร... มันหมายความว่าอะไร?" ผมกระซิบถามข้างหู กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของเธอยังติดจมูก แต่ความหอมนั้นบัดนี้แฝงไว้ด้วยความลึกลับที่ผมไม่อาจหยั่งถึง
แพรเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ "พี่... แพรบอกไม่ได้จริงๆ" เสียงเธอสั่นเครือ "มันอันตรายเกินไป"
"อันตรายเกินไปสำหรับใคร? สำหรับพี่? หรือสำหรับแพรเอง?" ผมพยายามมองหาความจริงในแววตาคู่นั้น แต่กลับเจอแต่ความหวาดกลัวที่ปิดบังซ่อนเร้น
เธอส่ายหน้าช้าๆ เม้มปากแน่น น้ำตาคลอหน่วยอีกครั้ง "มันเป็น... ภารกิจ"
ภารกิจงั้นเหรอ? ผมขมวดคิ้ว "ภารกิจอะไร? แพรเป็นใครกันแน่?"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย เหมือนกับที่กรมอุตุฯ ได้ประกาศเตือนมาตลอดสัปดาห์ว่าช่วงนี้กรุงเทพฯ และปริมณฑลจะมีฝนตกหนักถึงหนักมาก ไม่เว้นแต่ละวัน... บรรยากาศแบบนี้ยิ่งทำให้ใจผมหดหู่และไม่สบายใจมากขึ้นไปอีก ผมรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่กลางสายฝนที่มืดมิด ไร้ที่พึ่ง และกำลังจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ

ผมค่อยๆ ประคองใบหน้าของแพรขึ้นมา จูบซับน้ำตาให้เธอเบาๆ ความรู้สึกเปียกชื้นจากหยดน้ำตาผสมกับรสเค็มจางๆ บนริมฝีปาก "แพร... ถ้าพี่จะช่วยแพรได้ พี่ต้องรู้ พี่ไม่ชอบความลับแบบนี้เลย"
เธอหลุบตาต่ำ "แพรขอโทษ..."
"ไม่เป็นไร" ผมรีบสวนขึ้น "แค่บอกมา..."

แพรใช้เวลานานราวกับกำลังรวบรวมความกล้าหาญ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วมองหน้าผมตรงๆ "พี่... หนูเป็นคนของ 'องค์กร' ค่ะ"
คำว่า 'องค์กร' เหมือนค้อนปอนด์ฟาดลงกลางหัวผม อะไรคือองค์กร? ผมรู้จักแพรในฐานะน้องนักศึกษาที่มาทำงานพิเศษ ไม่ใช่สายลับจากองค์กรลึกลับอะไร
"องค์กรอะไร?"
"ที่จริง... หนูถูกส่งมาหาพี่" แพรสารภาพ เสียงเธอเบาหวิวเหมือนลมหายใจ "มาเพื่อ... ประเมินพี่"
"ประเมินอะไร?" ผมรู้สึกชาไปทั้งตัว หัวใจเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพของสมุดบันทึกและคำว่า 'ทดสอบความภักดี' แล่นเข้ามาในหัว
"ความสามารถ... ความภักดี... และศักยภาพของพี่ ในฐานะคนที่จะเข้ามาในวงโคจรขององค์กร"
"วงโคจร?" ผมถามซ้ำอย่างไม่เข้าใจ

แพรพยักหน้า "พี่ก็รู้... พวกเรื่อง... เบื้องหลัง" เธอหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงรายละเอียด "สมุดเล่มนั้น... มันคือคำสั่งล่าสุดค่ะ 'ผู้คุมคนใหม่' ต้องการให้แพรพาพี่เข้าไปในเกมนี้ให้ลึกกว่าเดิม"
"เกมอะไร?"
"เกมแห่งอำนาจค่ะพี่... ที่ใครอ่อนแอ ใครพลาดพลั้ง ก็จะถูกเหยียบย่ำ" แววตาของแพรเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แต่หนูไม่อยากให้พี่เข้ามาเกี่ยวข้องเลยจริงๆ"
"แต่พี่ก็เข้ามาแล้วนี่... ตั้งแต่คืนที่เราเจอกัน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน "ทุกอย่างเป็นแผนงั้นเหรอ?"
แพร ส่ายหน้าอย่างแรง "ไม่ค่ะ! ความรู้สึกที่หนูมีให้พี่... มันของจริงทั้งหมด! หนูไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลยนะพี่!"
เธอโผเข้ากอดผมแน่น พยายามถ่ายทอดความจริงใจผ่านสัมผัส "พี่เชื่อหนูนะ... หนูไม่เคยคิดจะหลอกลวงพี่เลยจริงๆ"

ผมรับรู้ถึงความสั่นเทิ้มในกายของแพร ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากเธอทำให้ผมอ่อนยวบลงไป กลิ่นกายหอมๆ ที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัว ผมยกมือขึ้นลูบไล้แผ่นหลังเนียนเบาๆ "แล้ว 'ผู้คุมคนใหม่' คือใคร?"
"หนูไม่รู้ค่ะ... รู้แค่ว่าเขาคือคนที่มีอำนาจเหนือ 'ผู้คุม' คนเก่า เขาโหดเหี้ยมและเด็ดขาดมาก เขาไม่เคยปรากฏตัวให้ใครเห็น จะติดต่อมาทางสมุดบันทึกเล่มนี้เท่านั้น"
เธอผละออกจากผมเล็กน้อย หยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาเปิดให้ผมดู หน้ากระดาษเก่าๆ มีลายมือบรรจงเขียนไว้เป็นภาษาจีนโบราณที่ผมอ่านไม่ออก แพรชี้ไปที่ข้อความบางส่วน "เขาต้องการให้หนูพาพี่ไป 'ทดสอบ' อีกครั้ง... ในสถานที่ที่ 'พิเศษ' กว่าเดิม"
"สถานที่พิเศษ?"
"เขาต้องการให้เราแสดงออกถึง... ความผูกพัน... ที่มากขึ้น... และเป็นที่จับตาของคนอื่น" แพรพูดเสียงเบาหวิว แก้มเธอแดงระเรื่อ "เขาต้องการเห็นว่าพี่จะปกป้องหนูได้มากแค่ไหน... และหนูจะ 'ควบคุม' พี่ได้ดีแค่ไหน"
ผมมองสมุดบันทึกสลับกับใบหน้าของแพร ความคิดตีกันวุ่นวายในหัว มันคือเกมบ้าๆ อะไรกันแน่? แต่แววตาอ้อนวอนของแพรทำให้ผมใจอ่อน ผมไม่สามารถปฏิเสธเธอได้เลย

คืนนั้น เราตัดสินใจออกไป "ทดสอบ" ตามคำสั่งนั้น แพรบอกว่ามีสถานที่แห่งหนึ่งที่ "ผู้คุมคนใหม่" น่าจะจับตาดูอยู่ เป็นบาร์ลับแห่งหนึ่งในย่านสุขุมวิท ที่เพิ่งได้รับอานิสงส์จากการปลดล็อกเวลาขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จาก 11.00-24.00 น. ในบางพื้นที่ ทำให้ช่วงนี้คึกคักเป็นพิเศษ และเป็นแหล่งรวมตัวของคนมีอิทธิพลและสายข่าวต่างๆ มันเป็นสถานที่ที่อันตราย แต่แพรยืนยันว่าเราต้องไป

เรานั่งอยู่ในมุมมืดของบาร์ แพรอยู่ในชุดเดรสสีดำรัดรูปขับเน้นสรีระอันเย้ายวน ทุกสายตาของผู้ชายในร้านเหมือนจะจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ลดละ ผมรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจว่านี่คือส่วนหนึ่งของ "บททดสอบ" แพรเอื้อมมือมาจับมือผมใต้โต๊ะ นิ้วเรียวของเธอเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือผม "พี่... อย่าคิดมากนะคะ"
"พี่จะทำยังไงดี" ผมกระซิบตอบ "พี่รู้สึกเหมือนกำลังถูกมองอยู่ตลอดเวลา"
"ก็ดีแล้วค่ะ" แพรตอบ เสียงเธอแหบพร่า "นั่นแหละที่เขาต้องการ"

จังหวะเพลงที่ดังกระหึ่มจากดีเจประจำร้านทำให้บรรยากาศดูครึกครื้น แต่ความตึงเครียดภายในใจผมไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แพรสั่งเครื่องดื่มมาสองแก้ว แล้วยื่นแก้วหนึ่งให้ผม
"ดื่มก่อนนะคะ... จะได้ผ่อนคลาย" เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน "หนูอยากให้พี่เป็นตัวเองที่สุด... เป็นพี่คนที่หนูรัก"
คำว่า "รัก" ของเธอทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้นมาทันที ผมยกแก้วขึ้นจิบ ชิมรสหวานอมเปรี้ยวของค็อกเทล

เรานั่งคุยกันไปเรื่อยๆ พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่สัมผัสใต้โต๊ะยังคงดำเนินต่อไป แพรเริ่มเลื่อนมือขึ้นมาที่ต้นขาของผม นิ้วเรียวของเธอกรีดกรายไปมาอย่างเชื่องช้า แต่ทว่ากระตุ้นเร้าความรู้สึกของผมให้ตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
"อ๊ะ... แพร" ผมเผลอครางเบาๆ เมื่อนิ้วเธอเริ่มเลื่อนขึ้นสูงกว่าเดิม
"พี่... อย่าเกร็งสิคะ" แพรกระซิบข้างหู กลิ่นน้ำหอมของเธอยิ่งทำให้ผมเคลิบเคลิ้ม "เขาอยากเห็นความสัมพันธ์ของเราชัดเจนกว่านี้"

มือของเธอเริ่มลูบไล้ไปทั่วบริเวณนั้นอย่างจงใจ กางเกงที่รัดรูปอยู่แล้วยิ่งทำให้ผมรู้สึกถึงสัมผัสของเธอได้ชัดเจน ผมหายใจแรงขึ้น พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอาการออกมามากนัก เพราะรู้ว่ามีสายตามากมายกำลังจับจ้องอยู่
"น้องแพร... พี่ไม่ไหวแล้ว" ผมกระซิบกลับไป "คนเยอะแยะไปหมด"
"ก็ดีแล้วไงคะ... ยิ่งคนเยอะ... ยิ่งตื่นเต้น" แพรตอบด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรุ่ม "พี่อยากให้หนูหยุดไหมคะ?"
ผมส่ายหน้า "ไม่... ไม่หยุด" ผมกำมือเธอแน่น "แต่... ตรงนี้มัน..."

แพรยิ้มเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความท้าทาย เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนริมฝีปากของเราเกือบจะชนกัน "พี่ขา... หนูอยากให้พี่รู้ว่าหนูเป็นของพี่คนเดียวนะคะ"
เธอพูดจบก็จูบลงบนริมฝีปากผมอย่างรวดเร็วและเร่าร้อน เป็นจูบที่สั้นแต่หนักหน่วง และเต็มไปด้วยความปรารถนา ผมสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนของเธอที่ส่งผ่านมา
"น้ำแรกของพี่... ยังฉ่ำอยู่เลยค่ะ" แพรพูดเสียงกระเส่า "หนูชอบที่มันฟิต... แล้วก็แคบของพี่มากๆ เลย"
คำพูดของเธอทำให้ผมแทบคลั่ง ผมรวบเอวเธอเข้ามาใกล้ บดเบียดร่างของเธอให้แนบชิดกับผมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ภายใต้โต๊ะ นิ้วของเธอที่คลอเคลียอยู่ตรงนั้นเริ่มบีบเค้นอย่างหนักหน่วง ทำให้ผมรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว

ผมกัดฟันแน่น เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มช่วยกลบเสียงครางของผมได้บ้าง ผมพยายามจูบตอบเธออย่างดูดดื่ม แต่แพรกลับผละออกเล็กน้อย "อย่าเพิ่งสิคะพี่... เขาอยากเห็นมากกว่านี้"
เธอเริ่มขยับตัวอยู่บนตักผมอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของเธอทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกบดเบียดด้วยสวรรค์ชั้นเจ็ด ผมเกร็งไปทั้งตัว
"อ๊ะ... แพร..." ผมครางต่ำ "ตรงนั้น... ตรงนั้นของพี่มัน..."
"หนูรู้ค่ะ" แพรยิ้มเจ้าเล่ห์ "พี่ใหญ่จังเลย... หนูชอบ"
เธอขยับสะโพกเบาๆ ซ้ำๆ แรงกดดันจากร่างกายของเธอทำให้ผมรู้สึกทรมานอย่างแสนสาหัส ผมแทบจะระเบิดออกมาตรงนั้น

ผมกัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ เพื่อไม่ให้เสียงหลุดออกมา แพรยังคงขยับตัวอยู่บนตักผม ราวกับกำลังเต้นรำไปกับจังหวะเพลงช้าๆ แต่ทว่ายั่วยวน ผมสัมผัสได้ถึงความชื้นแฉะที่เริ่มซึมผ่านเนื้อผ้า มันเป็นความเร่าร้อนที่อันตราย แต่ผมกลับไม่อาจหยุดมันได้เลย
แพรโน้มตัวลงมา กอดคอผมแน่น กระซิบข้างหู "พี่เก่งจังเลย... อดทนได้ขนาดนี้"
"เพราะแพรคนเดียว..." ผมตอบเสียงพร่า "ทำไมถึงทรมานพี่ขนาดนี้"
"ก็เขาอยากให้พี่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันเป็นยังไง... มันคือการควบคุมไงคะพี่" แพรพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "เหมือนกับที่เขาควบคุมเราอยู่ตอนนี้"

ผมรู้สึกเหมือนจะระเบิดออกมาเป็นครั้งที่สองภายใต้สถานการณ์กดดันนี้ แต่แพรก็ยังคงยั่วยวนไม่หยุด เธอเริ่มเลื้อยมือเข้ามาด้านในเสื้อเชิ้ตของผม นิ้วเรียวเย็นเฉียบของเธอกรีดกรายไปตามแผ่นอก ลูบไล้ขึ้นลงอย่างช้าๆ ราวกับกำลังสำรวจทุกตารางนิ้วของร่างกายผม
"พี่... ตัวร้อนจังเลย" เธอพึมพำ "เหมือนจะไหม้แล้วนะ"
ผมได้แต่พยักหน้าหอบๆ ลมหายใจขาดห้วง มันทรมานอย่างแสนสาหัส แต่ผมกลับเสพติดความทรมานนี้อย่างประหลาด
"น้องแพร... พี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ" ผมกระซิบอย่างอ้อนวอน
เธอหัวเราะคิกคักเบาๆ "ยังค่ะ... ยังไม่พอ"
และในจังหวะนั้นเอง ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างสั่นในกระเป๋ากางเกงของแพร เธอดึงโทรศัพท์มือถือออกมาดู ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

แววตาของแพรเปลี่ยนไปทันที จากความยั่วยวนกลายเป็นความจริงจังและหวาดกลัว
"เกิดอะไรขึ้น?" ผมถาม
"คำสั่งใหม่ค่ะ..." เธอตอบเสียงเบา "จาก 'ผู้คุมคนใหม่'"
"อะไรอีกล่ะ?"
"เขาต้องการให้เรา... ออกไปจากที่นี่ตอนนี้เลย" แพรเงยหน้ามองผม "และไปรอเขาที่โกดังเก่าท้ายซอย... ที่ที่พี่กับหนูไปเจอสมุดบันทึกเล่มนั้นครั้งแรก"
ผมรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก โกดังร้างแห่งนั้นไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยแน่ๆ ยิ่งในคืนที่ฝนตกหนักแบบนี้
"ไปทำไม?"
"เขาบอกว่า... 'เกมจริง' กำลังจะเริ่มขึ้นค่ะ" แพรตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "และเขาต้องการเห็นเรา... แสดงความภักดีครั้งสุดท้าย... ต่อหน้าเขา"

ผมมองหน้าแพร ความกลัวฉายชัดในดวงตาของเธอ แต่ในความกลัวนั้นก็มีความมุ่งมั่นบางอย่าง ผมรู้ว่าผมไม่สามารถทิ้งเธอไปได้แล้ว ผมถูกดึงเข้ามาในเกมนี้อย่างเต็มตัว และไม่ว่า 'ผู้คุมคนใหม่' จะเป็นใคร หรือต้องการอะไรจากเรา ผมก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อปกป้องแพร

แต่ผมก็อดสงสัยไม่ได้... ความภักดีครั้งสุดท้ายที่ว่านั้น... มันหมายถึงอะไรกันแน่?

ปล. พี่ๆ ครับ คืนนี้ฉากในบาร์กับน้องแพรนี่ บอกเลยว่าปลากรอบสุดๆ ผมนี่แทบจะระเบิดออกมาตรงนั้นครับพี่ๆ อดทนแทบตายจริงๆ นะ ยิ่งมีสายตาคนอื่นจ้องมอง ยิ่งตื่นเต้นปนหวาดกลัวจริงๆ ครับ
ปล.2 ช่วงนี้ฝนตกบ่อยดูแลสุขภาพกันด้วยนะครับ พี่ๆ คนไหนมีสถานที่ลับๆ ให้ปลากรอบในช่วงฝนตกบ้างครับ แนะนำกันมาได้เลย
ปล.3 เรื่องสมุดบันทึกและ 'ผู้คุมคนใหม่' นี่มันยังไงกันแน่ครับเนี่ย ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าน้องแพรเป็นคนดีจริงๆ หรือเปล่า หรือว่าผมกำลังจะตกเป็นหมากในเกมอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าตัวผมเอง

คำถามชวนคุย:
1. พี่ๆ คิดว่า 'ผู้คุมคนใหม่' นี่จะเป็นใครครับ? เป็นตัวร้ายคนใหม่ หรือเป็นใครที่รู้จักอยู่แล้ว?
2. ถ้าพี่ๆ ตกอยู่ในสถานการณ์แบบผม จะยังเชื่อใจน้องแพรอยู่ไหมครับ?
3. พี่ๆ เคยมีประสบการณ์ปลากรอบในสถานที่สาธารณะที่ต้องลุ้นระทึกแบบนี้บ้างไหมครับ? เป็นยังไงบ้าง?
4. สถานการณ์แบบนี้ ถ้าพี่ๆ ต้องเลือกจะปกป้องน้องแพร หรือจะถอยออกมาจากเกมอันตรายนี้ พี่ๆ จะเลือกอะไร?
5. พี่ๆ คิดว่า 'ความภักดีครั้งสุดท้าย' ที่ 'ผู้คุมคนใหม่' ต้องการคืออะไรครับ? จะเป็นเรื่องเลวร้ายหรือเปล่า?

Reward DM: สำหรับพี่ๆ ที่คอมเมนต์โดนใจที่สุด 3 ท่าน ผมจะ DM พิกัดบาร์ลับที่แพรพาไปเมื่อคืนให้นะครับ (สมมติว่าเป็นบาร์แบบ Private zone ที่น้องชอบไป)

End teaser: พรุ่งนี้: แสงไฟจากโกดังเก่าที่มืดมิด... ส่องเผยเงาร่างที่เฝ้ารอเราอยู่