ทัณฑ์ลวงตา (The Blind Justice)

[etatae333]

ทัณฑ์ลวงตา (The Blind Justice)

บทที่ 1: แสงไฟและรอยเลือด



แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องมาที่หน้าเวที "กวินทร์" ในชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนกำลังประคอง
เด็กหญิงตัวเล็กๆ ในบ้านพักคนชราขึ้นมาถ่ายรูป แฟลชระรัววูบวาบราวกับพายุฝน รอยยิ้มของเขา
ดูอบอุ่น มั่นคง และจริงใจเสียจนไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม

"เงินบริจาค 50 ล้านบาทนี้ ไม่ใช่ของผมครับ แต่มันคือของคนไทยทุกคนที่เชื่อในการให้"

เสียงทุ้มกังวานเรียกเสียงปรบมือยาวนานจนเพดานห้องจัดเลี้ยงแทบสะเทือน

แต่สี่ชั่วโมงหลังจากนั้น... ภายในรถสปอร์ตสีดำสนิทที่พุ่งทะยานไปบนถนนเลียบมอเตอร์เวย์
กวินทร์กำลังร้องเพลงตามจังหวะดนตรีเทคโนที่เปิดดังลั่น กลิ่นวิสกี้ราคาแพงคละคลุ้งอยู่ใน
ลมหายใจ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนรอบนิ้วมือของเขา

โครม!

แรงกระแทกมหาศาลทำให้ถุงลมนิรภัยทำงาน รถสปอร์ตหรูหน้าระยับไปครึ่งแถบ แต่คู่กรณีคือ
รถกระบะส่งผักคันเก่าที่สภาพกลายเป็นเศษเหล็กทันที ร่างของ "ลุงมิ่ง" ชายวัย 60 ที่กำลัง
ขนผักไปส่งตลาดเช้ามืด กระเด็นทะลุกระจกออกมานอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นถนน

กวินทร์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางโซเซ เขาไม่ได้มองดูผู้บาดเจ็บด้วยความสงสาร
สิ่งแรกที่เขาทำคือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหา 'คนสำคัญ'

"พี่ชัย... ผมชนคนตาย จัดการให้ผมที เอาแบบที่ชื่อผมไม่เสีย... ใช่ครับ เท่าไหร่ก็ได้"



บทที่ 2: กลไกแห่งภาพลักษณ์



เช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวหน้าหนึ่งไม่ได้พาดหัวเรื่องอุบัติเหตุสยองขวัญ แต่กลับเป็นข่าว

"กวินทร์ นักบุญพันล้าน ประสบอุบัติเหตุขณะกำลังรีบไปร่วมงานทำบุญใหญ่ที่ต่างจังหวัด"

ทีมที่ปรึกษาด้านภาพลักษณ์ (PR Strategy) ทำงานหนักยิ่งกว่าหน่วยรบพิเศษ พวกเขาจัดการ
'เคลียร์' พื้นที่เกิดเหตุภายใน 30 นาทีหลังเกิดเรื่อง กล้องวงจรปิดในจุดที่มองเห็นความเร็ว
รถถูกลบออก พยานที่เป็นคนขับรถบรรทุกถูกกล่อมด้วยเงินสดก้อนโตให้บอกว่า

"เห็นรถกระบะตัดหน้าอย่างกระชั้นชิด"

เมื่อถึงวันฌาปนกิจของลุงมิ่ง กวินทร์ปรากฏตัวในชุดขาวล้วน ใบหน้าซูบเซียวจากการ 'อดนอน'
(ซึ่งจริงๆ คือการไปปาร์ตี้ข้ามคืน) เขาเดินเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าภรรยาและลูกสาวของลุงมิ่ง
ที่กำลังร้องไห้แทบขาดใจ

"ผมเสียใจจริงๆ ครับ ผมจะรับดูแลทุนการศึกษาของลูกสาวคุณลุงจนจบปริญญาเอก
และจะสร้างศาลาวัดในนามคุณลุงมิ่งด้วยครับ"

เขาก้มลงกราบเท้าภรรยาลุงมิ่ง ภาพนั้นถูกถ่ายโดยช่างภาพอาชีพที่เขามอบหมายมาโดยเฉพาะ
วันรุ่งขึ้น แฮชแท็ก #กวินทร์สุภาพบุรุษตัวจริง ติดเทรนด์อันดับหนึ่งในโลกโซเชียล



บทที่ 3: ความจริงที่ไม่มีใครฟัง



ในห้องพิจารณาคดี มีเพียงพยานปากเดียวที่ไม่ยอมก้มหัวให้เงิน คือ "ร้อยตำรวจตรีมานพ"
ตำรวจหนุ่มที่ไปถึงที่เกิดเหตุคนแรกและแอบเก็บสำเนาค่าแอลกอฮอล์จากโรงพยาบาล
ไว้ได้ก่อนมันจะหายไป

"จำเลยมีปริมาณแอลกอฮอล์เกินกว่าที่กฎหมายกำหนดครับท่าน และรอยเบรก
ในที่เกิดเหตุบ่งบอกว่าเขาวิ่งมาด้วยความเร็วเกิน 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง!"

มานพตะโกนกลางศาล

ทนายฝ่ายจำเลย ซึ่งเป็นทนายมือหนึ่งของประเทศ ลุกขึ้นยิ้มอย่างใจเย็น

"คุณตำรวจครับ หลักฐานที่คุณอ้างมา มันเป็นเอกสารที่ไม่ได้ผ่านการรับรองอย่างถูกต้อง
และพยานแวดล้อมทั้งหมด ซึ่งเป็นชาวบ้านในพื้นที่ ต่างยืนยันว่าคืนนั้นหมอกลงหนามาก...
ที่สำคัญ คุณกวินทร์เป็นผู้มีคุณูปการต่อสังคม เขาเพิ่งได้รับรางวัลพลเมืองดีเด่นจากกระทรวงฯ
เมื่อเดือนก่อน คนที่มีจิตใจเมตตาขนาดนี้ จะตั้งใจฆ่าคนได้อย่างไร?"

ศาลมองดูบุคลิกของกวินทร์ที่นั่งก้มหน้าดูสำนึกผิดตลอดเวลา เปรียบเทียบกับภาพลักษณ์
ของลุงมิ่งที่เป็นเพียงคนส่งผักที่มีประวัติเคยค้างคำชำระหนี้ธนาคาร และภาพลักษณ์
ของตำรวจมานพที่ดู "หัวรุนแรง"



บทที่ 4: แก้วไวน์และชัยชนะของหน้ากาก



"ไอ้ตำรวจนั่นเกือบทำผมซวยนะพี่ชัย"

กวินทร์หัวเราะหึๆ ในลำคอพลางเขย่าแก้วบรั่นดีราคาแพง

"แต่มันลืมไปอย่างหนึ่ง... ว่าในประเทศนี้ 'ความดี' มันคือเกราะกันกระสุนที่ดีที่สุด
ตราบใดที่คนยังเชื่อว่าผมเป็นคนดี ผมจะเหยียบใครตายก็ได้ทั้งนั้น"

"แกเล่นบทกราบเท้าเมียคนตายได้เนียนมากนะกวินทร์ พรุ่งนี้หุ้นบริษัทเราพุ่งกระฉูดแน่
คนแห่ไปซื้อสินค้าแกเพราะอยากสนับสนุนคนดี"

พี่ชัยที่ปรึกษาด้านภาพลักษณ์ตบไหล่เขาอย่างชอบใจ

กวินทร์ยิ้มเยาะและจิบเหล้าอย่างสบายใจ คดีสิ้นสุดลงแล้ว อนาคตอันรุ่งโรจน์ยังคงรอเขาอยู่
ภาพลักษณ์นักบุญของเขายังคงส่องประกายอย่างไร้มลทิน



บทที่ 5: ความลับในห้องปฏิบัติการ



สามสัปดาห์ต่อมา กวินทร์เดินทางไปยังโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำระดับประเทศเพื่อฟังผล
ตรวจร่างกายประจำปี และติดตามผลการจับคู่สเต็มเซลล์ (Stem Cell) ที่เขา
เฝ้ารอมานานกว่าห้าปี

กวินทร์มีความลับอย่างหนึ่งที่สังคมไม่เคยรู้... ภายใต้ร่างกายที่ดูแข็งแรงและใบหน้าที่หล่อเหลา
เขาป่วยเป็นโรคเลือดหายากชนิดหนึ่งที่ไม่มีทางรักษาหาย ข้อมูลนี้ถูกปิดเป็นความลับสุดยอด
เพราะมันอาจส่งผลต่อความเชื่อมั่นของหุ้นบริษัท ทางรอดเดียวของเขาคือการปลูกถ่ายสเต็มเซลล์
จากผู้บริจาคที่มีเนื้อเยื่อเข้ากันได้สมบูรณ์แบบ 100% ซึ่งโอกาสเจอคือหนึ่งในล้าน

แพทย์วัยกลางคนเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือถือซองเอกสารผลการตรวจ

"คุณกวินทร์ครับ... ผมมีทั้งข่าวดีที่สุด และข่าวร้ายที่สุดจะบอกครับ"
แพทย์กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ข่าวดีก่อนครับหมอ" กวินทร์ตอบอย่างอารมณ์ดี

"เราเจอผู้บริจาคที่มีเนื้อเยื่อเข้ากับคุณกวินทร์ได้ 100% แล้วครับ! เป็นปาฏิหาริย์มาก
ผลตรวจซ้ำสามครั้งยืนยันว่าสเต็มเซลล์ของเขาจะช่วยสร้างระบบเลือดใหม่ และรักษาโรค
ของคุณให้หายขาดได้ถาวร คุณจะมีชีวิตอยู่ไปได้อีกหลายสิบปี"

กวินทร์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความดีใจ

"เยี่ยมเลยหมอ! ข่าวร้ายล่ะ? เขาเรียกเงินเท่าไหร่?
สิบล้าน? ร้อยล้าน? บอกมาเลย ผมจ่ายไม่อั้น!"

แพทย์เงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะยื่นเอกสารประวัติผู้บริจาคข้ามโต๊ะมาให้กวินทร์
ใบหน้าของแพทย์ซีดเผือด

"ข่าวร้ายคือ... เราไม่สามารถนำสเต็มเซลล์ของเขามาใช้ได้อีกแล้วครับ
เพราะผู้บริจาครายนี้... เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อสามสัปดาห์ก่อน"


บทที่ 6: ผลกรรมที่คาดไม่ถึง



กวินทร์ขมวดคิ้ว รอยยิ้มแข็งค้าง
"เสียชีวิต? จากอะไร? เขาเป็นใคร?"

"เขาเป็นผู้บริจาคในโครงการจิตอาสาของสภากาชาดที่ลงทะเบียนไว้เมื่อห้าปีก่อนครับ"
แพทย์ถอนหายใจยาว

"เขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างรุนแรง...
เมื่อสามสัปดาห์ก่อน บนถนนเลียบมอเตอร์เวย์"

สมองของกวินทร์ชาหนึบ ราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่กลางแสกหน้า มือที่จับเอกสาร
เริ่มสั่นเทาจนกระดาษส่งเสียงพึ่บพั่บ

เขาค่อยๆ ก้มลงมองใบหน้าของ 'ผู้บริจาครายเดียวในโลก' ที่แปะอยู่บนเอกสาร...

มันคือรูปถ่ายหน้าตรงของชายสูงวัย ใบหน้าซูบตอบ เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความตรากตรำ
แต่มีแววตาที่ซื่อบริสุทธิ์... ใต้รูปนั้นระบุชื่อผู้แสดงความจำนงบริจาคสเต็มเซลล์ว่า:

"นายมิ่ง เดชะบุญ" ลุงส่งผัก...
คนที่เขาขับรถชนตายในคืนฝนพรำนั่นเอง

"คุณมิ่งเขาใจบุญมากครับคุณกวินทร์ แม้แต่ฐานะยากจน เขายังลงทะเบียนบริจาค
อวัยวะและสเต็มเซลล์ไว้เพื่อช่วยชีวิตคนอื่น..."

เสียงของหมอยังคงดังแว่วเข้ามาในหู แต่กวินทร์ไม่ได้ยินอะไรอีกต่อไปแล้ว

ภาพในหัวของเขาฉายย้อนกลับไปในคืนนั้น... ภาพของลุงมิ่งที่นอนจมกองเลือด
ร้องขอความช่วยเหลืออย่างทรมาน ขณะที่เขายืนมองด้วยความรังเกียจและรีบโทร
หาทนายเพื่อทำลายหลักฐานและฟอกตัวให้สะอาด

ถ้าคืนนั้น... เขาเลือกที่จะโทรเรียกบริการกู้ชีพทันทีแทนที่จะโทรหาทีม PR
ถ้าคืนนั้น... เขาไม่ใช้เงินและอิทธิพลในการปิดปากพยานและยื้อเวลาจนลุงมิ่งขาดใจตาย...
ลุงมิ่งก็คงจะรอดชีวิต และสเต็มเซลล์ในร่างของลุงมิ่ง ก็จะกลับมาต่อชีวิตให้กับตัวเขาเองในวันนี้

เกราะกันกระสุนที่เรียกว่า "ภาพลักษณ์คนดี" ที่เขาภาคภูมิใจหนักหนา
บัดนี้มันได้กลายเป็นใบสั่งตายที่เขายื่นให้กับตัวเอง

กวินทร์ทรุดวูบลงไปกองกับพื้นห้องตรวจ มือหนากุมหน้าอกที่เริ่มเจ็บปวดจากโรค
ที่ไม่มีทางรักษา รอยยิ้มของลุงมิ่งในกระดาษแผ่นนั้นคล้ายกำลังยิ้มเยาะให้กับ 'นักบุญลวงโลก'
ผู้ชนะคดีในชั้นศาล... แต่พ่ายแพ้อย่างย่อยยับให้กับเกมกรรมของโชคชะตา