ขี้เถ้าและรอยยิ้ม (Ashes and Smiles)

[etatae333]

ขี้เถ้าและรอยยิ้ม
(Ashes and Smiles)

บทที่ 1: พ่อพระแห่งบ้านโฮป



"เอกพล" คือนิยามของคำว่าคนดีที่ยังมีลมหายใจ เขาเป็นอาสาสมัครในมูลนิธิ
ช่วยเหลือเด็กกำพร้ามาเกือบทั้งชีวิต เอกพลเป็นชายวัยกลางคนโสดที่ดูอบอุ่น ใจดี
และมักจะใช้เงินเดือนเกือบครึ่งหนึ่งซื้อของเล่นและขนมไปฝากเด็กๆ เสมอ
เพื่อนบ้านต่างยกย่องว่าเขาคือ "พ่อพระ" ที่พระเจ้าส่งมาเพื่อเยียวยาหัวใจ
ที่บอบบางของเด็กน้อย

ความฝันสูงสุดของเอกพลคือการรับอุปการะเด็กสักคนมาเป็นลูก จนกระทั่งเขาได้พบกับ
"น้องมิน" เด็กชายวัย 8 ขวบที่มีใบหน้ากลมมน ดวงตากลมโตบ้องแบ๊ว และมักจะ
นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่มุมห้องเพียงลำพัง


บทที่ 2: ของขวัญจากพระเจ้า



มินเป็นเด็กกำพร้าที่ย้ายมาจากต่างจังหวัด ประวัติระบุว่าครอบครัวเก่าเสียชีวิตจากเหตุ
ไฟไหม้บ้านอย่างน่าสลดใจ มินรอดชีวิตมาได้เพียงคนเดียว เอกพลรู้สึกสงสารจับใจ
เขาใช้เวลาคลุกคลีกับมินจนเด็กชายเริ่มเปิดใจ และในที่สุดเอกพลก็ทำเรื่องขอรับ
อุปการะมินมาอยู่ที่บ้านไม้ชายป่าที่แสนสงบสุขของเขา

"มินจะเป็นลูกของพ่อนะครับ เราจะมีความสุขด้วยกันที่นี่"

เอกพลลูบหัวเด็กชายด้วยความรัก มินเงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน แววตาใสซื่อนั้นดูไร้เดียงสา
เสียจนเอกพลไม่ทันสังเกตเห็นประกายไฟบางอย่างที่วูบผ่านไปในดวงตาคู่นั้น


บทที่ 3: สัญญาณอันตราย



เพียงสัปดาห์แรกที่มินย้ายเข้ามา สิ่งแปลกๆ เริ่มเกิดขึ้นในบ้าน สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของ
เอกพลอย่างเจ้า "ถุงทอง" แมวเฒ่าที่อยู่ด้วยกันมา 10 ปี ถูกพบเป็นศพอยู่ในพงหญ้า
สภาพถูกกรีดท้องอย่างประณีต เอกพลช็อกมาก แต่มินกลับเดินเข้ามาเกาะแขน
แล้วร้องไห้บอกว่าเห็น "คนแปลกหน้า" แอบเข้ามาในสวน

ต่อมา เพื่อนบ้านที่เคยมาตักเตือนเอกพลว่าให้ระวังมิน เพราะเห็นเด็กคนนี้ชอบไปยืน
จ้องบ้านคนอื่นตอนกลางคืนด้วยสายตาว่างเปล่า ก็ประสบอุบัติเหตุตกบันได
บ้านตัวเองจนคอหักเสียชีวิต

เอกพลเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เขาพยายามหาคำตอบจนไปเจอบันทึกเล่มเล็กๆ
ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าของมิน มันไม่ใช่สมุดวาดเขียน แต่มันคือผังบ้านของเขา
ที่มีรอยกากบาททับห้องนอนของเอกพลไว้... พร้อมตัวเลข "นับถอยหลัง"



บทที่ 4: ความจริงใต้รอยยิ้ม



เอกพลตัดสินใจแอบขับรถกลับไปยังจังหวัดบ้านเกิดของมินเพื่อสืบประวัติลับๆ และเขา
ก็ได้พบกับความจริงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... ไฟที่ไหม้บ้านเก่าของมินไม่ได้
เริ่มจากไฟฟ้าลัดวงจร แต่มันถูกจุดขึ้นจากห้องครัวในขณะที่พ่อแม่ของมินนอนหลับอยู่

พยาบาลที่เคยดูแลมินที่สถานรับเลี้ยงเดิมเล่าให้เขาฟังด้วยตัวสั่นเทาว่า

"เด็กคนนั้นไม่ใช่คน... เขาเป็นปีศาจที่เกิดมาพร้อมกับความว่างเปล่า
เขาไม่ได้ฆ่าเพราะความโกรธ แต่เขาฆ่าเพราะอยากเห็นว่า
'ปฏิกิริยาของความตาย' มันเป็นยังไง"

เอกพลรีบขับรถกลับบ้านด้วยความตื่นตระหนก เขาต้องแจ้งตำรวจ
เขาต้องส่งเด็กคนนี้กลับไป!


บทที่ 5: กับดักของนักบุญ



เมื่อเอกพลมาถึงบ้าน บ้านทั้งหลังกลับมืดสนิท มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกินข้าว
มินนั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมกับถือมีดทำครัวที่เอกพลเพิ่งซื้อมาใหม่

"พ่อไปหาความจริงมาเหรอครับ?" มินถามเสียงเรียบ ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด

"น่าเสียดายจัง... ผมว่าจะอยู่กับพ่อให้นานกว่านี้สักหน่อย
พ่อเป็นคนดีที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยนะ"

เอกพลพยายามจะวิ่งหนี แต่เขากลับรู้สึกว่าแขนขาอ่อนแรง... เขาเพิ่งนึกได้ว่า
ก่อนออกไป เขาได้ดื่มน้ำส้มที่มินคั้นไว้ให้

"ผมใส่อะไรง่ายๆ ลงไปนิดหน่อยครับพ่อ พ่อจะได้ไม่เจ็บ
ตอนที่ผม 'สำรวจ' ร่างกายของพ่อ"

เช้าวันรุ่งขึ้น บ้านไม้ชายป่าถูกเพลิงเผาวอดวาย เจ้าหน้าที่พบศพเอกพลถูกพันธนาการไว้
กับเตียงในสภาพที่สยดสยองเกินกว่าจะบรรยาย ส่วนมิน... เด็กชายผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว
นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ริมถนนข้างกองเพลิงในชุดนอนที่เปื้อนเขม่า

สังคมและสื่อต่างประโคมข่าวด้วยความสงสาร...

"เด็กชายผู้อาภัพที่ต้องสูญเสียครอบครัวถึงสองครั้งซ้อนในกองไฟ"

มินถูกส่งตัวไปยังมูลนิธิแห่งใหม่ พร้อมกับคำปลอบประโลมและเงินบริจาคมากมาย
เขาเดินเข้าสู่บ้านหลังใหม่ นั่งลงที่มุมห้องเงียบๆ แล้วเปิดสมุดบันทึกหน้าใหม่เพื่อเริ่ม
"นับถอยหลัง" สำหรับพ่อพระคนต่อไป...