ปาฏิหาริย์ที่สาบสูญ (The Vanishing Miracle)

[etatae333]

ปาฏิหาริย์ที่สาบสูญ
(The Vanishing Miracle)

ดินแดนแห่งนี้ล่มสลายจาก "โรคระบาดทางชีวภาพ" ที่เปลี่ยนทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็น
แร่ธาตุและหิน ท้องฟ้าเป็นสีเหลืองหม่นจากฝุ่นผงกระจกที่ลอยฟุ้ง บรรยากาศเงียบสงัด
ไร้เสียงนกหรือแมลง มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านกิ่งไม้หิน มหาสมุทรเหือดแห้ง
กลายเป็นทุ่งผลึกสีขาวโพลนที่สะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา

มนุษย์ที่เหลือรอดอาศัยอยู่ในหมู่บ้านซากปรักหักพัง ดำรงชีวิตด้วยการขุดหาเศษซากอดีต
และรอคอยความหวังจาก "มหาพฤกษา" เพียงหนึ่งเดียวที่ยังตั้งตระหง่านอยู่สุดขอบฟ้า

ท่ามกลางโลกที่ไร้ชีวิต ออเรเลีย หญิงสาวผู้แบกความเงียบเหงาและความผิดบาปไว้ในใจ
กำลังเริ่มออกเดินทางครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต เธอไม่ได้มุ่งหน้าสู่มหาพฤกษาเพียงเพื่อหา
ทางรอดให้หมู่บ้าน แต่เธอแบกความหวังสุดท้ายของแม่ที่แตกสลายไปต่อหน้าต่อตามาด้วย
ในมือของเธอมีเพียงขวดแก้วเปล่าใบเดียวและความเชื่อที่ว่า "ปาฏิหาริย์" ยังมีอยู่จริง

ณ ใจกลางรากไม้ยักษ์นั้น แต่เธอไม่อาจรู้เลยว่า เส้นทางสายนี้จะบังคับให้เธอต้องตัดสินใจ
เลือกระหว่างความอยู่รอดของโลก หรือความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเธอเอง



บทที่ 1: ศรัทธาในขวดเปล่า

ลมอับชื้นหอบเอาเศษผลึกแก้วเล็กละเอียดบาดผิวหน้าของ ออเรเลีย จนแสบร้อน เธอพยายาม
กระชับเสื้อคลุมสีอินดิโก้ที่เริ่มเปื่อยขาดให้แน่นเข้ากับตัว ขณะที่เบื้องหน้าของเธอคือ "มหาพฤกษา"
ซากไม้ขนาดยักษ์ที่สูงเสียดเมฆจนมองไม่เห็นยอด มันกลายเป็นหินและตั้งตระหง่านอย่างไร้ชีวิต
มานานกว่าสิบชั่วอายุคน

"เจ้าต้องนำมันกลับมาให้ได้ ออเรเลีย..." เสียงกังวานของนักบวชสูงสุดยังก้องอยู่ในหัว

"หยาดน้ำค้างสุดท้ายที่ก้นรากแก้ว คือสิ่งเดียวที่จะชุบชีวิตโลกที่กำลังจะมอดไหม้นี้"

ออเรเลียชูขวดแก้วเปล่าขึ้นระดับสายตา แสงอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านขวดแก้วตกกระทบดวงตา
ที่เต็มไปด้วยความหวังของเธอ เธอเดินก้าวแรกเข้าไปในอาณาเขตของต้นไม้ที่เงียบงัด
ราวกับว่าแม้แต่เสียงกระซิบของลมยังมิกล้ากรายกล้ำเข้าไปในสุสานไม้แห่งนี้



บทที่ 2: เสียงเพรียกจากซากศิลา



ออเรเลียปีนป่ายไปตามรากไม้หินที่ขรุขระ ทุกก้าวที่เหยียบลงไปมีเสียง แคร่ก ของผลึกที่แตกตัว
สะท้อนไปในความเงียบงัน การเดินทางครั้งนี้คือการไถ่บาปที่เกาะกินใจเธอมาตลอด ทุกครั้งที่เธอ
เหนื่อยล้า เธอจะมองเห็นภาพหลอนของใบหน้าที่โกรธแค้นของเพื่อนบ้านที่เธอเคยทอดทิ้ง
เพื่อแลกกับอาหารเพียงเล็กน้อย

"ฉันไม่ได้ทิ้งพวกเขา..." เธอกระซิบปลอบใจตัวเองพลางปาดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาผสมกับ
ฝุ่นแก้ว "ฉันแค่ต้องรอด เพื่อให้ทุกคนรอด" ความเปล่าเปลี่ยวท่ามกลางซากไม้ทำให้เธอเริ่ม
ตั้งคำถามว่า ปาฏิหาริย์จะมีจริง หรือเป็นเพียงนิทานที่คนแต่งขึ้นเพื่อให้ยอมตายอย่างมีความสุขเท่านั้น


บทที่ 3: ผู้เฝ้ายามแห่งความมืด



ณ รอยแยกของเปลือกไม้หินที่ดูเหมือนบาดแผลขนาดใหญ่ ออเรเลียได้พบกับ "ชายผู้ไร้หน้า"
ร่างกายของเขามีกิ่งไม้แหลมคมงอกทะลุผิวหนังออกมาอย่างสยดสยอง

"เจ้าจะมาเอาปาฏิหาริย์หรือ?" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเหมือนไม้แห้งที่ขัดถูกัน

"ปาฏิหาริย์มีจริง... แต่มันต้องการเลือดเนื้อมาแลกกับความเขียวขจี
ต้นไม้ไม่ได้หลับใหล แต่มันกำลังหิว"

ออเรเลียกระชับขวดแก้วในมือแน่น "ฉันไม่กลัวการเสียสละ" ชายผู้ไร้หน้ามองเธอด้วยความสมเพช

"ถ้าอย่างนั้นก็จงเดินต่อไปเถอะ นักแสวงบุญ... แล้วเจ้าจะรู้ว่าปาฏิหาริย์
ที่เจ้าใฝ่ฝันมีหน้าตาเป็นอย่างไร"


บทที่ 4: คุกแก้วใต้รากไม้



เมื่อก้าวเข้าสู่ใจกลางมหาพฤกษา บรรยากาศเปลี่ยนจากความแห้งแล้งเป็นความชื้นแฉะ
ที่น่าสะอิดสะเอียน ออเรเลียพบโรงงานชีวภาพที่ซ่อนอยู่ภายในรากไม้ ที่นั่นมีหลอดแก้ว
ทรงสูงนับพันใบ บรรจุร่างของ "นักแสวงบุญ" รุ่นก่อนๆ ไว้

ร่างเหล่านั้นถูกดัดแปลงให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบไหลเวียนน้ำเลี้ยง เส้นเลือดของพวกเขา
ถูกดึงออกมายึดติดกับกระจกราวกับรากฝอยบิดเบี้ยว พวกเขาทำได้เพียงกลอกตาไปมาด้วย
ความทรมานเพื่อผลิตพลังงานให้มหาพฤกษาตั้งตระหง่านอยู่ได้


บทที่ 5: ปาฏิหาริย์ที่ถูกแลก



ความจริงปรากฏเมื่อเธอเห็นแม่ของเธออยู่ในหลอดแก้วระดับลึกที่สุด ร่างที่ควรจะตายกลับยังคง
สั่นกระตุกเพื่อประมวลผลความทรงจำส่งไปเลี้ยงโลกข้างนอก

"แม่คะ..."
ออเรเลียทรุดเข่าลงหน้าหลอดแก้ว มือของเธอลูบไล้ไปบนกระจกเย็นจัด

"นี่เหรอปาฏิหาริย์ที่แม่บอกให้หนูตามหา?"

เธอตระหนักได้ทันทีว่า ปาฏิหาริย์ที่ชาวโลกได้รับ—ฝนสีทองที่ตกเพียงปีละครั้ง—แท้จริงแล้ว
คือหยดเลือดและเสียงกรีดร้องของคนที่เธอรักซึ่งถูกกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำเพื่อหล่อเลี้ยง
ศรัทธาของคนทั้งโลก

รากไม้หินขยับราวกับมีชีวิต มันฉุดออเรเลียลงสู่หลอดแก้วใบสุดท้าย ความเย็นของสารเคมี
เริ่มแช่แข็งร่างกายเธอให้กลายเป็นผลึก "ชายผู้ไร้หน้า" ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
และปิดฝาหลอดแก้วอย่างนุ่มนวล

"บาปของเจ้าหมดสิ้นแล้ว... เพราะเจ้าจะกลายเป็นปาฏิหาริย์ให้คนอื่นต่อไป"

ร่างกายของออเรเลียเริ่มแตกสลายและผสานเข้ากับตัวหลอดแก้ว กลายเป็น
ความงามที่สยดสยองและโดดเดี่ยว



บทที่ 6: ปาฏิหาริย์ลวงตา



เช้าวันต่อมา ชาวเมืองต่างพากันโห่ร้องด้วยความปิติเมื่อเห็นมหาพฤกษาผลิบาน ดอกไม้สีขาว
นวลขนาดใหญ่เบ่งบานเต็มกิ่งก้าน ส่งกลิ่นหอมหวลขจัดกลิ่นเหม็นของผืนดินที่ตายแล้ว
ท้องฟ้าที่เคยหมองหม่นกลับกลายเป็นสีฟ้าสดใสด้วยภาพโฮโลแกรมที่ฉายจากยอดไม้
ปาฏิหาริย์กลับมาแล้ว ทุกคนต่างยกย่องชื่อของออเรเลียในฐานะวีรสตรีผู้เสียสละ

ทว่าลึกลงไปในเกสรของดอกไม้ที่งดงามที่สุดบนยอดไม้ ออเรเลียยังคงอยู่ตรงนั้น ร่างของเธอ
ถูกพันธนาการด้วยรากไม้ที่ชอนไชเข้าสู่เส้นประสาท เธอไม่สามารถขยับตัวได้ ไม่สามารถ
หลับตาได้ และไม่สามารถส่งเสียงกรีดร้องได้ เธอทำได้เพียงเฝ้ามองดูภาพการฉลอง
ที่ไร้เสียงของชาวเมืองผ่านเครือข่ายประสาทของต้นไม้

โลกกลับมาสวยงามอีกครั้ง... บนหยดน้ำตาและเสียงกรีดร้อง
ที่ไร้เสียงของหญิงสาวผู้เชื่อในปาฏิหาริย์