[J-Character] Ikkyu-san: เณรน้อยเจ้าปัญญา ผู้ใช้สมาธิสยบทุกปัญหา

[etatae333]

[J-Character] Ikkyu-san
เณรน้อยเจ้าปัญญา ผู้ใช้สมาธิสยบทุกปัญหา



หากโดราเอมอนคือตัวแทนของจินตนาการจากอนาคต อิคคิวซัง (Ikkyu-san)
หรือ "เณรน้อยเจ้าปัญญา" ก็คือตัวแทนของ "ปัญญาและสติ" จากอดีตที่ครองใจ
คนไทยมาทุกยุคสมัย อนิเมะเรื่องนี้ออกฉายครั้งแรกในปี 1975 และกลายเป็น
สัญลักษณ์ของการใช้สมองมากกว่ากำลัง รวมถึงการสอดแทรกหลักธรรมคำสอน
แบบเซนที่เข้าใจง่าย


จุดกำเนิด: เจ้าชายตกยากสู่เส้นทางธรรม



เรื่องราวอ้างอิงจากประวัติจริงของ พระนิกายเซน ชื่อ อิคคิว โซจุน ในการ์ตูนอิคคิวคือ
"เจ้าชายเซนงิคุ" โอรสของจักรพรรดิที่ต้องแยกจากแม่ (ท่านแม่พรรณราย) เพื่อมา
บวชเรียนที่วัดอังโกะกุจิ เนื่องด้วยเหตุผลทางการเมืองเพื่อความปลอดภัยของตัวเขาเอง
แม้จะคิดถึงแม่เพียงใด อิคคิวก็เปลี่ยนความเศร้าให้เป็นพลังในการเรียนรู้และช่วยเหลือผู้อื่น
ท่านเจ้าอาวาส, ชินเอมอนซัง และโชกุนจอมยุ่ง



เสน่ห์ของเรื่องอยู่ที่การปะทะคารม
และไหวพริบระหว่างตัวละคร



อิคคิวซัง: เณรน้อยผู้มีปัญญาเฉียบแหลม มักใช้สมาธิแก้ปัญหาที่ไม่มีใครทำได้

ชินเอมอนซัง: ซามูไรผู้ดูแลความเรียบร้อยที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและลูกศิษย์ในบางคราว

ท่านโชกุนอาชิกางะ: ผู้มักจะหาโจทย์ยากๆ มาทดสอบอิคคิวซังเสมอ
(บางครั้งก็เพื่อเอาชนะ บางครั้งก็เพื่อความสนุก) จนเกิดฉากในตำนานอย่าง
"การจับเสือในฉากกั้น" หรือ "การข้ามสะพานที่มีป้ายห้ามข้าม"


ท่าไม้ตาย "นั่งสมาธิ" และตุ๊กตาไล่ฝน



ภาพจำที่เด็กไทยทุกคนต้องเคยเลียนแบบคือ ท่าการใช้ความคิดของอิคคิวซัง
โดยการ ใช้นิ้วชี้สองข้างแตะน้ำลายแล้วมาหมุนวนที่ขมับก่อนจะนั่งสมาธิ เมื่อ
คิดออกจะมีเสียง "ปิ๊ง!" และเสียงระฆังดังขึ้น พร้อมคำพูดว่า

"ใช้หมอง... นั่งสมาธิ" (สำนวนพากย์ไทยที่อมตะที่สุด)

อีกหนึ่งสัญลักษณ์สำคัญคือ "ตุ๊กตาไล่ฝน" (Teru Teru Bozu) ที่เป็นตัวแทน
ของท่านแม่พรรณราย ซึ่งอิคคิวซังมักจะไปคุยด้วยเพื่อระบายความเหงา


ความสำเร็จในไทย: การ์ตูนที่พ่อแม่สนับสนุนให้ดู

อิคคิวซังฉายครั้งแรกในไทยช่วงปี 1980 ทาง ช่อง 3 และได้รับความนิยมอย่าง
ถล่มทลาย เพราะเป็นการ์ตูนไม่กี่เรื่องในยุคนั้นที่ "ส่งเสริมสติปัญญา" และสอนเรื่อง
คุณธรรม ความกตัญญู รวมถึงการเอาชนะอุปสรรคด้วยปัญญาไม่ใช่ความรุนแรง
เพลงเปิดและเพลงปิดที่ร้องว่า "สุคิ สุคิ สุคิ สุคิ สุคิ สุคิ... ไอชิเตรุ"
กลายเป็นเพลงติดหูคนไทยทุกบ้าน


อนิเมะอิคคิวซังมีกี่ตอน



อนิเมะอิคคิวซังเวอร์ชันคลาสสิก (1975–1982)
มีจำนวนตอนทั้งหมด 296 ตอน (นับรวมตอนพิเศษทางทีวีด้วย) ซึ่งถือว่ายาวนานมากสำหรับ
การฉายต่อเนื่องถึงเกือบ 7 ปีในญี่ปุ่น

ตอนจบของเวอร์ชันอนิเมะ (ตอนที่ 296) ไม่ได้จบแบบการ์ตูนเด็กทั่วไปที่อยู่ด้วยกัน
อย่างมีความสุขตลอดไป แต่เป็นการเติบโตและการจากลาที่สวยงามครับ

หลังจากใช้ชีวิตที่วัดอังโกะกุจิมานาน อิคคิวซังรู้สึกว่าเขาได้รับความรู้และมิตรภาพ
มามากพอแล้ว และถึงเวลาที่เขาจะต้องออกเดินทางแสวงบุญและจาริกไปตามที่ต่างๆ
เพื่อศึกษาโลกกว้างและหลักธรรมที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นด้วยตัวเอง
(เหมือนพระนิกายเซนในสมัยก่อนที่ต้องธุดงค์)

ฉากที่บีบคั้นหัวใจที่สุดคือตอนที่อิคคิวต้องบอกลา ซาโยจัง เพื่อนเล่นที่โตมาด้วยกัน,
ท่านเจ้าอาวาส, ชินเอมอนซัง และเพื่อนเณรทุกคน ทุกคนมารวมตัวกันส่งอิคคิว
ที่หน้าวัดด้วยความอาลัย

อิคคิวซังได้ไปกราบลา ท่านแม่พรรณราย โดยท่านแม่ได้ให้โอวาทสุดท้ายว่าให้เขา
มุ่งมั่นในทางธรรมและช่วยเหลือผู้คนต่อไป

อิคคิวซังในชุดพระจาริก สวมหมวกฟาง สะพายย่าม เดินออกจากวัดไปตามทางเพียงลำพัง
โดยมีตุ๊กตาไล่ฝน (ตัวแทนของท่านแม่) แขวนอยู่ที่กิ่งไม้และแกว่งไปมา เป็นสัญลักษณ์
ว่าแม้จะจากไปไกล แต่ความรักและความกตัญญูจะยังคงอยู่กับเขาเสมอ


เกร็ดแปลกๆ: อิคคิวซังตัวจริง "แสบ" กว่าที่คิด



ในประวัติศาสตร์จริง ท่านอิคคิว โซจุน ไม่ใช่แค่พระที่ฉลาด แต่เป็นพระนอกรีตที่รักอิสระ
ท่านดื่มเหล้า ฉันเนื้อ และไว้ผมยาวในบางช่วง เพื่อเป็นการประท้วงความคร่ำครึและเสแสร้ง
ของวงการสงฆ์ในสมัยนั้น ท่านเป็นกวีและจิตรกรเอกที่ได้รับการยอมรับอย่างสูง ซึ่งต่างจาก
ภาพลักษณ์เณรน้อยผู้น่ารักในการ์ตูนอย่างสิ้นเชิง



หลังจากอิคคิวออกจาริกไปทั่ว ท่านได้กลายเป็นพระ ที่มีชื่อเสียงและทรงอิทธิพลมาก
จนในที่สุดช่วงบั้นปลายชีวิต ท่านได้รับแต่งตั้งให้เป็น เจ้าอาวาสวัดไดโตกุจิ ซึ่งเป็นวัด
สำคัญในเกียวโต และท่านมรณภาพในวัย 87 ปี


บทสรุป: "จะรีบไปไหนๆ พักเดี๋ยวหนึ่งสิครับ"

คำพูดปิดท้ายตอนที่ว่า "จะรีบไปไหน จะรีบไปไหน พักเดี๋ยวหนึ่งสิครับ" ไม่ได้เป็นเพียง
การบอกลาคนดู แต่เป็นปรัชญาแฝงที่บอกให้เราหยุดพักเพื่อใช้สติพิจารณาสิ่งต่างๆ
ในชีวิตที่เร่งรีบ อิคคิวซังจึงยังคงเป็นอมตะในใจผู้คนเสมอมา