เกมนอกตำรา: บลัฟล่าท้าความตาย (The Rogue Bluff)

[etatae333]

เกมนอกตำรา : บลัฟล่าท้าความตาย
(The Rogue Bluff)



ณ ร้านกาแฟโบราณ "โกเฮง" ร้านไม้เก่า ๆ หัวมุมซอยเปลี่ยวย่านชานเมือง บรรยากาศยามบ่าย
มักจะอบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วเข้มโรยนมข้นหวาน และที่ขาดไม่ได้คือ "เสียงขิง" อันดัง
ฉะฉานของสามสหายวัยทำงานตอนปลายที่ชอบมารวมตัวกันหลังเลิกงาน ทุกตารางนิ้วในร้านแห่งนี้
ถูกใช้เป็นเวทีประลองฝีปากปั่นประสาทด้วยเรื่องราวเหนือธรรมชาติชนิดที่ว่าดาวเทียมนาซ่ายังต้อง
ยอมสยบ ทุกคนในซอยต่างรู้จักพวกเขาในนาม "แก๊งสามจอมบลัฟ" ผู้ที่ไม่เคยยอมพ่ายแพ้
ในสงครามน้ำลายเลยแม้แต่ครั้งเดียวในชีวิต


บทที่ 1: ศาสตร์แห่งการบลัฟระดับพระกาฬ



"พวกมึงมันกระจอกว่ะ..."

"เก่ง" ชายร่างท้วมผู้สวมเสื้อยืดลายมวยไทยพ่นลมหายใจอย่างเหยียดหยาม
ขณะยกแก้วชาเย็นขึ้นจิบ

"เมื่อวานกูเดินผ่านไซต์ก่อสร้างตึกข้าง ๆ ยุงยักษ์มันบินมากัดขาซ้ายกู กูตกใจเลยเตะ
ตอม่อปูนสี่เหลี่ยมไปทีเดียว... ปรากฏแตกร้าวไปสองต้น วิศวกรวิ่งมาไหว้ขอร้อง
ให้กูหยุดเตะ ไม่งั้นตึกถล่ม!"

"เตะปูนแตกร้าว? มึงไปเล่นตรงโน้นเลยไอ้เก่ง"

"บอย" ชายหนุ่มมาดนักธุรกิจจอมปลอมที่สวมสร้อยทองชุบเส้นโตสวนกลับทันควัน

"วันก่อนกูโทรคุยสายตรงกับ อีลอน มัสก์ มันโทรมาขอร้องกูสามชั่วโมง ยอมกราบกรานขอ
ซื้อสูตรน้ำพริกตาแดงของแม่กูในราคาหนึ่งร้อยล้านเหรียญสหรัฐ ดิวทองคำนะมึง! แต่กูปฏิเสธไป
เพราะบอกมันว่าเก็บตังค์ไว้เติมน้ำมันจรวดมึงเถอะไอ้อีลอน กูขี้เกียจขนเงินเข้าธนาคาร"

"เงินร้อยล้านของมึงกูเอามาทำเป็นกระดาษพับจรวดเล่นแล้วบอย"

"แคน" หนุ่มเนิร์ดแผนกไอทีที่สวมแว่นสายตาหนาเตอะขยับแว่นอย่างมั่นใจ

"ล่าสุดกูเพิ่งเขียนสคริปต์แฮกระบบรักษาความปลอดภัยของทำเนียบขาว รันระบบผ่านแอปเครื่อง
คิดเลขสิบหลักในมือถือปุ่มกด Nokia 3310 แบตเตอรี่รันเครื่องได้ร้อยปีไม่มีวันหมด ตอนนี้ดาวเทียม
กองทัพสหรัฐฯ ลอยมาสแตนด์บายเหนือหัวบ้านกูเพื่อรอรับคำสั่งสแกนใบหน้าจับกิ๊กแล้วเนี่ย!"


บทที่ 2: แขกไม่ได้รับเชิญ



ในขณะที่ทั้งสามกำลังถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อนจนน้ำลายแตกฟอง ทันใดนั้น เสียงเบรกเอี๊ยดดังสนั่น
ก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน รถตู้สีดำทึบจอดเทียบท่า พร้อมกับชายฉกรรจ์สามคนสวมหมวกไหมพรมคลุมหน้า
ถือปืนลูกซองและปืนพกสั้นครบมือพุ่งทะลักเข้ามาในร้าน! พวกมันคือ "แก๊งโจรปล้นทอง" ที่เพิ่ง
กวาดทองคำห้าสิบบาทมาจากตลาดและกำลังหนีการตามล่าของตำรวจ

"ทุกคนเงียบ! หมอบลงกับพื้นให้หมด! ใครขยับกูยิงบาลทิ้ง!"

โจรหัวหน้าแก๊งตวาดลั่นพลางยิงปืนขึ้นฟ้าไปหนึ่งนัดเสียงดัง

"ปัง!" จนกระจกตู้นมข้นหวานแตกละเอียด

โกเฮงเจ้าของร้านเข่าอ่อนทรุดลงไปกราบใต้โต๊ะเรียบร้อย ส่วนแก๊งสามจอมบลัฟที่เพิ่งขิงเรื่องเตะตึกพัง
และแฮกสหรัฐฯ บัดนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ตัวสั่นระริกราวกับลูกนกตกน้ำ พวกเขาถูกโจรต้อนให้ไปนั่งคุกเข่า
รวมกันที่มุมมืดของร้าน โจรสแตนด์บายคอยดูลาดเลาผ่านรอยแตกของประตูไม้ด้วยความเครียด
และลนลานเพราะเสียงไซเรนตำรวจเริ่มแว่วมาแต่ไกล


บทที่ 3: แผนบลัฟหยุดกระสุน

"หัวหน้า! ตำรวจมันปิดล้อมปากซอยไว้หมดแล้ว เอาไงดีวะ!"

โจรลูกน้องคนหนึ่งร้องถามอย่างลนลาน โจรหัวหน้าแก๊งหันกลับมากวาดสายตาคั่งแค้นใส่ตัวประกัน

"ชิซิ! ถ้าตำรวจบุกเข้ามา กูจะยิงไอ้สามตัวนี้ทิ้งทีละคน!"
มันชี้ปลายกระบอกปืนพกสั้นมาที่หน้าของแคน

ความกลัวตายแล่นริ้วเข้าสู่สมองของแคน ทว่าในวินาทีวิกฤตที่สติกำลังจะหลุด สัญชาตญาณ
ของการเป็น "นักบลัฟสายเลือดแท้" ที่หยั่งรากลึกในจิตวิญญาณมาตลอดชีวิตกลับทำหน้าที่
เอ็กซ์ตรีมชัตดาวน์ความกลัว แคนสูดหายใจลึก ยืดอกขึ้นเล็กน้อย แววตาหลังกรอบแว่นหนา
เปลี่ยนเป็นความนิ่งสุขุมเยือกเย็นราวกับสายลับระดับโลก

"เหยยด... มึงคิดดีแล้วเหรอที่จะเหนี่ยวไกใส่กู?"

แคนเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสงบจนหัวหน้าโจรชะงัก



"มึงเห็นรีโมตรถมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเวฟเก่า ๆ ที่กูกำอยู่ในมือไหม? นี่ไม่ใช่รีโมตรถ...
แต่มันคือปุ่มสวิตช์ชนวนระเบิดเลเซอร์สแกนความร้อนเชื่อมต่อตรงกับดาวเทียมทหาร
ที่กูแฮกไว้เมื่อกี้ ถ้ากูปล่อยมือจากรีโมตนี้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว ดาวเทียมจะยิงลำแสง
เลเซอร์ทำลายล้างความร้อนสูงตกลงมาบดขยี้ร้านกาแฟนี้จนราบเป็นหน้ากลอง
ใน 0.5 วินาที! ตายหมู่กันหมดนะมึง!"

หัวหน้าโจรเบิกตากว้าง มองรีโมตรถเวฟสีดำที่มีเทปกาวพันอยู่รุงรังด้วยความสับสน

"มะ...มึงพูดบ้าอะไรของมึงวะ?!"

"แคนพูดจริง!" บอยที่เริ่มตั้งสติได้รีบงัดตำราวิชาบลัฟขึ้นมาประสานทันที

"กูโทรหาอีลอน มัสก์ แล้วเมื่อกี้! หน่วยรบพิเศษสเปซเอ็กซ์กำลังโรยตัวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์
ล่องหนล้อมรอบหลังคาร้านนี้ไว้หมดแล้ว เงินห้าสิบบาทที่พวกมึงปล้นมาน่ะมันเศษเงิน ถ้าพวกมึง
วางปืนตอนนี้ กูจะโทรสั่งให้อีลอนโอนเงินฟอกสีให้พวกมึงคนละสิบล้านเหรียญเข้าบัญชีทันที!
อย่าให้กูต้องกดปุ่มโทรด่วน!"

"และถ้าพวกมึงคิดจะยิง..." เก่งยืดอกโชว์ลายสักเสือเผ่นที่หางตาพยักหน้าอย่างกร้าวร้าว

"กูฝึกวิชา 'ดรรชนีสยบมาร' มาจากเส้าหลิน นิ้วชี้ขวากูแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้ากลึง
ถ้าปืนมึงลั่นปุ๊บ กูจะใช้นิ้วชี้จิ้มสะกดจุดหยุดกระสุนกลางอากาศ แล้วสะท้อนกลับไป
เจาะกะโหลกพวกมึงทันทีในเสี้ยววินาที!"



บทที่ 4: ลมปากปาฏิหาริย์

แก๊งโจรปล้นทองทั้งสามคนยืนอ้าปากค้าง สมองบวมฉับพลันด้วยความตกตะลึงและสับสนระคนมึนตึ้ง
พวกมันสะสมชั่วโมงบินการปล้นมาเยอะ แต่ไม่เคยเจอตัวประกันประเภทที่นั่งคุกเข่าสวมเสื้อยืดเก่า ๆ
แต่ขู่จะใช้ระเบิดดาวเทียมนำวิถีและวิชาดรรชนีสยบกระสุนใส่ขู่ฟัดขู่เหวี่ยงขนาดนี้

"พะ...พวกมึงบ้าหรือเปล่าวะ! ส่งรีโมตบ้าหลุดโลกนั่นมาให้กู!"
โจรหัวหน้าแก๊งตะคอกอย่างเดือดดาล พุ่งตัวเข้ามาหมายจะแย่งรีโมตในมือแคน

"อย่าขยับ! กูจะใช้นิ้วชี้พิฆาตแล้วนะมึง!" เก่งร้องลั่นด้วยความลนลานสะดุ้งสุดตัว ขยับแขนขวา
สะบัดนิ้วชี้ออกไปข้างหน้าเพื่อขู่โจรตามสัญชาตญาณ ทว่ามือของเก่งดันไปปัดโดน
"ช้อนโลหะคันยาว" ที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟข้าง ๆ อย่างแรง!

"เป้ง!!!"



ช้อนโลหะกระดอนลอยคว้างขึ้นไปในอากาศ หมุนติ้ว ๆ ไปกระแทกเข้ากับใบพัดของพัดลมเพดาน
โคจรเหล็กเก่า ๆ ของโกเฮงที่กำลังหมุนเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดอยู่ แรงกระแทกของช้อนทำให้ใบพัดเหล็ก
หักสะบั้นและหลุดออกจากขั้ว ร่วงหล่นโครมลงมาตามกฎแรงโน้มถ่วง...

และเหล็กใบพัดนั้นปลิวร่อนลงมากระแทกเข้าที่ท้ายทอยของโจรหัวหน้าแก๊งพอดิบพอดี
จนมันตาตั้งล้มตึงสลบเหมือดไปกองกับพื้นโคลนทันที!

"เห้ย! หัวหน้าโดนดรรชนีสยบมารสอยร่วงแล้ว!"

โจรลูกน้องอีกสองคนกรีดร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นหัวหน้าล้มลงไป
นอนแน่นิ่งต่อหน้าต่อตาโดยที่เก่งแค่สะบัดนิ้วชี้ใส่!

ในจังหวะโกลาหลนั้น แคนเผลอปล่อยมือหลุดจากรีโมตรถเวฟคู่ชีพเพราะความตกใจ
ตัวรีโมตกระแทกพื้นส่งผลให้แบตเตอรี่ภายในที่หลวมและลัดวงจรเกิด

"เสียงสัญญาณกันขโมยแตรสั้นดังลั่นถี่ยิบแหลมสูง"
วีด ๆ ๆ ๆ ๆ แสบแก้วหูราวกับไซเรนเตือนภัยระเบิดนิวเคลียร์!

"ระเบิดดาวเทียมสแกนความร้อนทำงานแล้ว! หนีเร็ว!!!"

โจรอีกสองคนไม่คิดชีวิตอีกต่อไป พวกมันโยนปืนลูกซองทิ้ง วิ่งทะลักประตูเปิดอ้ากระเจิดกระเจิง
ออกจากร้านกาแฟโบราณอย่างบ้าคลั่ง... ทว่าพริบตาที่วิ่งพ้นประตูร้าน พวกมันก็วิ่งเข้าชนกับ
แผงเหล็กกั้นและอ้อมกอดของกองกำลังตำรวจปราบปรามติดอาวุธครบมือที่ยืนสแตนด์บาย
ล้อมร้านไว้เรียบร้อยแล้ว! โจรทั้งสองยกมือขึ้นยอมจำนนแต่โดยดี ร้องตะโกนใส่ตำรวจสั่นเทาว่า

"จับผมเลยครับหมวด! ข้างในมีมนุษย์พลังเลเซอร์ดาวเทียมกับจอมยุทธ์สะกดจุดอยู่!"


บทที่ 5: ตำนานกวนโอ๊ยของสภากาแฟ



เย็นวันนั้น ท่ามกลางแสงสีทองยามพระอาทิตย์ตกดินหน้าร้านโกเฮง แฟลชจากกล้องนักข่าว
และสายตาชื่นชมของชาวบ้านในซอยต่างพากันรุมล้อมแก๊งสามคนผู้กล้าหาญ นายตำรวจระดับสูง
เดินเข้ามาจับมือแสดงความขอบคุณเก่ง บอย และแคนที่ช่วยระงับเหตุและทำให้แก๊งโจร
ปล้นทองชื่อดังสยบลงได้อย่างปลอดภัยไร้การสูญเสีย

"พวกคุณสามคนกล้าหาญและมีสติในการวางแผนรับมือโจรได้ดีเยี่ยมมากครับ"
ผู้กำกับการตำรวจกล่าวชื่นชมออกสื่อ

"เรื่องเล็กน้อยครับผู้กำกับ..." บอยขยับสร้อยทองชุบ พยักหน้ายิ้มกริ่มอย่างสง่างาม

"จริง ๆ แผนการดึงช้อนสะท้อนใบพัดพัดลมลงมาสอยท้ายทอยนี่ เก่งมันคำนวณตามหลักฟิสิกส์
กลศาสตร์ที่กูเคยสอนมันไว้เมื่อวานนี้เองครับ ความแม่นยำระดับ 99.99% ไม่มีพลาดอยู่แล้ว"

"ใช่ครับ..." เก่งยืดอกรับคำ สายตาคมกร้าวขึ้นมาทันที

"จริง ๆ ถ้านายตำรวจมาเร็วกว่านี้อีกนิด จะได้เห็นผมโชว์ท่าจระเข้ฟาดหาง
เตะตอม่อตึกถล่มทับพวกมันสามคนพร้อมกันแล้วเนี่ย เสียดายชะมัด"

"ดาวเทียมสแกนจับกิ๊กของผมก็อุตส่าห์ล็อกเป้าหน้าพวกมันไว้หมดแล้วด้วยครับ
เกือบได้สั่งยิงทำลายล้างสุขุมวิทซะแล้ว" แคนขยับแว่นหนา พร่ำพูดด้วยน้ำเสียง
สุขุมและเคลียร์คัตพ่นลมหายใจเบา ๆ

โกเฮงที่เดินถือถาดแก้วกาแฟโบราณมาเสิร์ฟให้ทั้งสามคนฟรีตลอดชีพ ได้แต่มองดู
แก๊งสามจอมบลัฟกำลังยืนโพสท่าเท่ ๆ ให้สัมภาษณ์นักข่าวพลางเกาหัวแกรก ๆ
นึกในใจด้วยความฉงนปนขำขันระดับสิบว่า

...ไอ้พวกนี้ มันบลัฟจนรอดตายมาได้ แถมยังมาขิงต่อหน้านักข่าวแบบหน้าตาเฉยอีกนะเนี่ย!