กู่ก้องในความเงียบ (The Quiet Conductor)

[etatae333]

กู่ก้องในความเงียบ
(The Quiet Conductor)



บทที่ 1: เงาสลักลายหินแกรนิต

ความมืดมิดของผืนป่าทึบแถบอาโอโมริยามค่ำคืนนั้นเงียบงัน ทว่าสำหรับ 'อุสึโระ'
มันกลับเต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่กู่ก้อง

อุสึโระไม่มีดวงตา มันไม่เคยรู้ว่าใบไม้เปลี่ยนสีเป็นสีแดงอิฐหรือก้อนหินลำธารเป็นสีเทาหม่น
แต่มัน 'เห็น' โลกผ่านคลื่นความถี่และมิติของเสียง สำหรับมันแล้ว เสียงคือพลังงานอันโอชะ
เสียงนกร้องยามเช้าคือประกายไฟระยิบระยับที่อบอุ่น เสียงสายลมพัดผ่านยอดไม้คือสายธาร
สีครามที่หล่อเลี้ยงผิวสัมผัส

แต่เสียงที่หอมหวาน มีพลังงานขับเคลื่อนชีวิตของมันได้ดีที่สุด
และหาได้ยากยิ่ง... คือคลื่นความถี่แห่งความกลัวตาย



ภายใต้เปลือกนอกที่ดูคล้ายก้อนหินแกรนิตผสมเปลือกหอยทากขนาดยักษ์ รยางค์แหลมเล็ก
คล้ายขาแมลงนับร้อยใต้ฐานของมันกำลังขยับเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าทว่าไร้เสียง รอยแยกเล็กๆ
ที่สลักเสลาอยู่ตามลำตัวขยับเปิดปิดเป็นจังหวะคล้ายช่องลมของเครื่องดนตรีโบราณที่กำลังดักจับ
สัญญาณของผืนป่า มันคืบคลานผ่านม่านหมอกหนา ย่ำลงบนใบไม้แห้งโดยไม่ก่อให้เกิดเสียง
กรอบแกรบแม้เพียงกระผีกริ้น มันกำลังเดินทางตามแรงสั่นสะเทือนแฝงที่ลอยมาตามอากาศ

ในค่ำคืนที่มนุษย์คิดว่าเงียบสงัด อุสึโระกลับได้ยินเสียงแห่งความตื่นตระหนกของธรรมชาติ
ลอยมาแต่ไกล มันเร่งความเร็วของรยางค์ มุ่งหน้าตรงไปสู่จุดกำเนิดเสียงนั้นทันที


บทที่ 2: หลุมดำแห่งความเงียบ

"เฮ้ย... แกได้ยินเสียงแมลงไหมวะ? ทำไมจู่ๆ มันเงียบไปหมด"

พรานป่าใจทมิฬคนหนึ่งกระซิบถามสหายในชุดลายพราง เขากระชับท่อนเหล็กพ่นไฟหรือ
ปืนไรเฟิลในมือแน่นขึ้น หลังจากที่พวกเขาเพิ่งปลิดชีพกวางป่าแม่ลูกอ่อนไปเมื่อครู่
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำสะใจของพวกเขากลับกลายเป็นความหวาดระแวง เมื่อความเงียบงัน
อันผิดปกติเริ่มบีบคั้นประสาทสัมผัสรอบตัวจนอึดอัดกะทันหัน

ทันใดนั้น รยางค์สีดำนับร้อยสายพุ่งทะยานออกจากพุ่มไม้ ม้วนรัดตรึงข้อเท้าของพรานทั้งสอง
ไว้กับพื้นดินอย่างแน่นหนา พวกเขาเบิกตากว้าง ตกใจสุดขีด ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงพยายาม
จะกรีดร้องขอชีวิต ทว่า... ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอเลยแม้แต่แอะเดียว



รอยแยกบนตัวของอุสึโระที่คืบคลานเข้ามาใกล้ขยายอ้าออกกว้าง มันทำหน้าที่เป็นหลุมดำ
ไร้ก้นบึ้งที่คอยดูดกลืนคลื่นเสียงทั้งหมดในรัศมีสิบเมตร คลื่นเสียงกรีดร้องที่พยายามจะ
ตะโกนก้องกลับสะท้อนและอัดแน่นอยู่ภายในทรวงอกของพวกพรานป่าเอง ลมหายใจ
เริ่มติดขัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน หัวใจเต้นถี่รัวด้วยความอึดอัดทะลักทลายจากการ
ที่เสียงไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้

อุสึโระนิ่งสงบ มันสูดซับเอาคลื่นความถี่แห่งความตื่นตระหนกขีดสุดนั้นเข้าสู่แกนกลางลำตัว
อย่างอิ่มเอม เปลือกหินแกรนิตของมันเปล่งแสงสีส้มหม่นจางๆ วาบขึ้นตามรอยแยก
ก่อนที่มันจะหดรยางค์กลับ ปล่อยร่างของพรานป่าที่หมดสติแน่นิ่งไปในสภาพตาค้าง
อ้าปากกว้าง—พวกเขารอดชีวิต แต่ระบบประสาทถูกบดขยี้ด้วยความดันเสียงที่ล้นทะลัก
อยู่ภายในจิตใจของตนเอง

และอุสึโระก็คืบคลานจากไป ทิ้งไว้เพียงศพของความกลัวที่ไร้เสียง


บทที่ 3: ผู้ล่าที่แท้จริง

เรน เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าหนุ่ม ก้าวผ่านม่านหมอกและสายฝนที่เริ่มโปรยปรายอย่างเร่งรีบ
ในมือของเขามีเครื่องตรวจวัดความถี่เสียงและปืนไรเฟิลล่าสัตว์ เขาตามสืบคดีประหลาดเกี่ยวกับ
"กลุ่มพรานป่าและสัตว์ป่าที่กลายเป็นศพยืนตายในสภาพอ้าปากค้างแต่ไม่มีรอยแผลภายนอก"
มานานหลายเดือน และคืนนี้ เครื่องมือของเขามันบ่งชี้ว่า มีพื้นที่หนึ่งในป่าที่ค่าเสียง
กลายเป็นศูนย์โดยสมบูรณ์

เขาเดินมาจนถึงโคนต้นไม้ใหญ่ และในแสงสลัว เขาก็เห็นเงาก้อนหินยักษ์เคลื่อนที่ได้อยู่รำไร

"เจอตัวแล้ว..."

เรนยกปืนขึ้นประทับบ่า เล็งไปที่สิ่งมีชีวิตผิวแกรนิตหนาตัวนั้น เขามั่นใจว่านี่คือ
อสูรร้ายที่เป็นภัยต่อผืนป่า ทว่า... ก่อนที่นิ้วของเขาจะทันได้เหนี่ยวไก

โฮก!!!



เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าดังมาจากด้านหลัง มันไม่ใช่เสียงของอุสึโระ
แต่มันคือเสียงของ "อากาคาบุ" หมีสีน้ำตาลกลายพันธุ์ขนาดยักษ์ตัวเท่ารถบรรทุก แววตา
ของมันแดงฉานด้วยความบ้าคลั่ง มันพุ่งเข้าใส่เรนจากมุมมืดอย่างไร้ความปราณี

แรงตบมหาศาลของมันทำให้ปืนไรเฟิลกระเด็นหลุดมือ เรนลอยไปกระแทกโคนต้นไม้ใหญ่
ซี่โครงหักสะบั้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่สมอง เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากปาก
และบาดแผล หมีร้ายอ้าปากกว้างจนเห็นน้ำลายสอและเขี้ยวคมกริบ มันกำลังจะงับลงเพื่อ
บดขยี้หัวของเขาในวินาทีนั้น เรนหลับตาลง กรีดร้องสุดเสียงเพื่อยอมรับความตายที่อยู่ตรงหน้า


บทที่ 4: ท่วงทำนองปลอบประโลมวิญญาณ

...แต่ความตายที่คิดไว้กลับไม่มาถึง และไม่มีเสียงงับกระดูกใดๆ เกิดขึ้น

ป่าทั้งป่าพลันเงียบสงัดลงในพริบตา แม้แต่เสียงหยาดฝนกระทบใบไม้หรือเสียงลมหายใจ
อันหอบกระชั้นของหมีร้ายก็อันตรธานหายไป หมีขนาดยักษ์ชะงักงันด้วยความสับสน
มันพยายามจะกัดลงมาอีกครั้ง แต่จู่ๆ รยางค์สีดำนับร้อยสายของอุสึโระก็พุ่งเข้ามารัดรึง
อุ้งเท้าและลำตัวของอสูรร้ายไว้แน่นหนา

อุสึโระเปิดรอยแยกบนตัวกว้างขีดสุดเพื่อดูดกลืน "เสียงคำรามสุดท้ายอันหวาดกลัว"
ของหมีร้ายที่พยายามจะดิ้นรน จนกระทั่งร่างยักษ์นั้นสิ้นฤทธิ์และล้มลงแน่นิ่งไปเพราะ
ทนความอึดอัดของหลุมดำแห่งความเงียบไม่ไหว

เรนลืมตาขึ้นอย่างโรยริน ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว สัตว์ประหลาดก้อนหิน
ที่เขาคิดว่าเป็นฆาตกร เพิ่งจะช่วยชีวิตเขาไว้ อุสึโระค่อยๆ หันลำตัวไร้ดวงตามาทางเรน
ที่นอนจมกองเลือด มันเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้จนเงาหนาทึบทาบทับร่างของเขา รอยแยก
บนตัวมันขยายออกเบาๆ เรนหลับตาลงอีกครั้ง คิดว่าคราวนี้คงถึงตาของตนเองแล้ว
ที่จะต้องโดนสูบเสียงและวิญญาณไปจนตาย

ทว่า... สิ่งที่เล็ดลอดออกมาจากรอยแยกของก้อนหินหนาตัวนั้นกลับไม่ใช่ความอึดอัดบีบคั้น



มันคือแสงสีทองสว่างไสวที่ค่อยๆ จุดประกายขึ้นจากภายในรอยแยก แสงนั้นอบอุ่นนุ่มนวล
ละมุนตา และพร้อมๆ กับแสงนั้น คลื่นเสียงที่ส่งออกมากลับไม่ใช่เสียงกรีดร้องสยองขวัญ...
แต่มันคือเสียงของสายลมฤดูใบไม้ผลิ เสียงนกร้องยามเช้า เสียงหัวเราะอันสดใสของเด็กๆ
และเสียง "เพลงกล่อมเด็กโบราณของญี่ปุ่น" ที่อ่อนหวานและโหยหา

เรนเบิกตากว้าง น้ำตาไหลพรากอาบแก้มด้วยความตื้นตัน คลื่นเสียงอันนุ่มนวลนั้นสั่นสะเทือน
เข้าสู่บาดแผล ช่วยปรับเปลี่ยนความถี่ในร่างกาย บรรเทาความเจ็บปวดในอก และปัดเป่า
ความกลัวตายให้มลายหายไปจนหมดสิ้น

ความจริงอันน่าประหลาดใจพุ่งเข้าสู่จิตใจของเจ้าหน้าที่หนุ่ม... อุสึโระไม่ใช่สัตว์ร้าย
ที่ล่าเพื่อฆ่า แต่มันคือ "กล่องเพลงบันทึกความทรงจำโบราณของผืนป่า"

พฤติกรรมที่มันคอยตามล่าเสียงความกลัว เพราะมันต้องการ

"ดูดซับเอาความทุกข์ทรมานและความกลัวนั้นออกไปจากสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะตาย"

เพื่อให้พวกเขาเหลือไว้เพียงความสงบ และใช้ทำนองเพลงอันงดงามที่มันสะสม
ไว้ตลอดหลายร้อยปี ปลอบประโลมดวงวิญญาณในวาระสุดท้ายต่างหาก

ศพพรานป่าเหล่านั้นไม่ได้ตายเพราะโดนมันทำร้าย แต่ตายเพราะความกลัวของตัวเอง
ก่อนที่อุสึโระจะเข้ามารับความกลัวไปเสียอีก ส่วนเรนรอดชีวิตมาได้ เพราะจิตใจ
ของเขาเปิดรับท่วงทำนองอันอ่อนโยนนี้


บทที่ 5: รอยเท้าในความสงัด

ท่วงทำนองเพลงกล่อมเด็กโบราณยังคงคลอเคล้าท่ามกลางสายฝนที่ไร้เสียง แสงสีทอง
จากตัวอุสึโระทำหน้าที่เป็นประภาคารเยียวยา สัญญาณชีพของเรนเริ่มกลับมาคงที่และปลอดภัย

จนกระทั่ง... แสงไฟฉายแรงสูงสีขาวตัดผ่านม่านหมอกมาจากระยะไกล พร้อมกับเสียง
ตะโกนเรียกชื่อของเรนจากหน่วยกู้ภัยที่ออกตามหา

อุสึโระหยุดบรรเลงเพลง รอยแยกบนลำตัวขยับปิดลง แสงสีทองค่อยๆ มอดดับกลายเป็น
ก้อนหินแกรนิตที่แสนธรรมดาอีกครั้ง มันหันลำตัวกลับไปทางผืนป่าทึบ เมื่อเห็นว่ามนุษย์
คนนี้ปลอดภัยและมีพวกพ้องมาดูแลแล้ว เจ้าก้อนหินดนตรีโบราณก็เริ่มขยับรยางค์ขานับร้อย
ค่อยๆ คืบคลานหายลับกลับเข้าไปในความมืดและความเงียบสงัดของป่าลึกญี่ปุ่น
อย่างเชื่องช้าและสง่างาม

เมื่อหน่วยกู้ภัยมาถึงและช่วยพยุงร่างของเรนขึ้นมา ป่าทั้งป่าก็กลับมามีเสียงหยาดฝน
กระทบใบไม้อีกครั้ง ทุกคนต่างถามเรนด้วยความตื่นตระหนกว่าเกิดอะไรขึ้นและเขา
ประคองสติรอดจากหมีร้ายได้อย่างไร

เรนไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่มองลึกเข้าไปในราวป่าที่ว่างเปล่า รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น
บนใบหน้าที่เปื้อนคราบเลือด แม้เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าจะสลักใจรู้ดีว่าปีศาจกินเสียงตนนั้น
จะไม่มีวันปรากฏตัวให้มนุษย์เห็นง่ายๆ อีก แต่ท่วงทำนองเพลงกล่อมเด็กโบราณอันแสนอบอุ่นนั้น
จะยังคงกู่ก้องและสลักลึกอยู่ในความทรงจำที่เงียบสงัดของเขาไปตลอดกาล